Raf Yorumu: ... (@prafheimas)

Spoiler içeriyor bilge karasu'dan okuduğum üçüncü kitap. ilk söyleyeceğim şey klasik bir okur beklentisi ile okumaya çalışmak hayal kırıklığına uğratacaktır. karasu metinleri edebiyatımızın postmodern döneminin en güzel örneklerindendir. hazırlop biçimde okura hiçbir şeyi vermez. iki ön bilgi okumaya hevesimizi güçlendirebilir bu anlamıyla:…devamıbilge karasu'dan okuduğum üçüncü kitap. ilk söyleyeceğim şey klasik bir okur beklentisi ile okumaya çalışmak hayal kırıklığına uğratacaktır. karasu metinleri edebiyatımızın postmodern döneminin en güzel örneklerindendir. hazırlop biçimde okura hiçbir şeyi vermez. iki ön bilgi okumaya hevesimizi güçlendirebilir bu anlamıyla: ilki bilge karasu ana dilimizin kullanımı bağlamında ritmik, akıcı ve en güzel türkçe edebi usluplardan birine sahip. sessiz okumak ona haksızlık olur. iyice tadına varmak için tıpkı virginia woolf gibi sesli okunması ayrı bir zevk verecektir. karasu'nun dilinde mekan da zihin de usul usul var olarak akıp gider. ikinci olarak da kendisinin felsefeci olduğu unutulmamalı. ki metinleri felsefi açıdan kıymetli görülmektedir felsefeciler için de. metin kahramanları kendi içsel çatışmalarını yoğun ve ağır sorgulamalarla yaşarlar. uzun sürmüş bir günün akşamı'na dönersek sokrates'in "sorgulanmamış bir hayat yaşanmamıştır." söylemini hatırlattı öncelikle. bizans imparatoru iii. leon 730 sıralarında dinsel resmin putçuluğa benzediği için kaldırılması gerektiğine dair verdiği yarlığ, andronikos'un hayatında dönüm noktası olur. şimdiye dek hiç düşünmeden koşulsuzca kabul edip bağlandığı inancı doğrultusundaki yaşamı hakkında ilk kez düşünmek zorunda kalır. ve tüm çatışmalar, tutarsızlıklar peşi sıra zihnini ele geçirir. yeni inancı kabul ederse eski hayatı yalan saymak zorunda. herkese bir yalanı mı öğretmişti? eski inancı sürdürürse de karşılaşacağı muameleden korkuyordu. zindana atılma işkence görme ihtimali daha baskın çıkıyordu. fakat bu da bir çelişki. eğer korku baskın ise eskiye de yeterince inanıyor denemezdi. üstelik sorgulamaya başlayınca yaşamı ona salt alışkanlık olarak görünmeye başlar. bu durumda ne yapacaktır? eski inanca bağlılığına kuşku düşmüşken onun savunucusu olarak kahraman edilmesi yine bir yalanı sürdürmek olacak. o kahraman olmak istemiyor oysa. reddetmek `kahramanlık` olacak, kabul etmek `kaypaklık` olacak. o ise artık sadece kendi imgesi ve onuru ile tutarlı kalacağı yeni bir anlam dünyası kurmak istiyor. hiçbir yalanı sürdürmek veya yeniden başlatmak istemiyor. fakat bunu gerçekleştirebilecek koşullara sahip değil. her şeyden önce baskı söz konusu. tek çıkış yolunu kaçmakta, kimseye ne inancı ne inançsızlığı konusunda hesap veremez halde özgür kalmakta bulur. ne ki toplumsal bir varlık oluş insana bu yolu da bırakmaz. adaya gitse bile kendi parçalanmış imgesi ve ötekilerin gözü hala onunla kalmaya ve ona biçim vermeye devam edecektir. onun sorgusu yaşam tam ve bilinçli olarak nasıl yaşanabilir, kişi kendi kendisiyle nasıl tutarlı olabilir, sorusudur temelde. bu da metni evrensel boyuta taşıyan ciddi felsefi bir probleme dönüştürür.