Raf Yorumu: Dm'den yazmayın lütfen (@anisa)

Akıllara Zarar Bir Aile ile Tanıştım Türk edebiyatında, büyülü gerçeklik tarzında yazıldığı söylenen bu kitap hakkındaki fikirlerim maalesef olumsuz. Adının sonradan neden Akçalı olarak değiştirildiğini anlayamadığım, Alacüvek köyünde yaşayan Huvat ile başlıyor hikaye. Huvat köye kentte bulunan yeni araç gereçleri…devamıAkıllara Zarar Bir Aile ile Tanıştım Türk edebiyatında, büyülü gerçeklik tarzında yazıldığı söylenen bu kitap hakkındaki fikirlerim maalesef olumsuz. Adının sonradan neden Akçalı olarak değiştirildiğini anlayamadığım, Alacüvek köyünde yaşayan Huvat ile başlıyor hikaye. Huvat köye kentte bulunan yeni araç gereçleri köyüne getirerek hayatını idame eden bir kişi. Bir gün kentten köye yanında Atiye isimli bir kadınla döner ve bu kadınla evlenir. Çiftin Nuğber , Halit, Seyit, Dirmit ve Mahmut adında 5 çocuğu olur. Hane halkının kalabalığı yetmediği gibi köy hayatlarını anlatırken, hikayeye bir çok isim dahil oluyor. Bu nedenle bu kısımda kim kimdir anlaşılmıyor. Daha rahat bir yaşam adına kente göç eden ailenin hikayesi tam sadeleşti derken bu sefer aile içerisinde gelişen olaylardan insanın başı dönüyor. Dirmit'in tulumba, kuşkuşotu vs gibi insan dışı varlıklarla konuşması dışında kitapta diyalog yok. Olaylar birbiri ile bağlantılı olmamasına rağmen paragraflara ayrılmaksızın yazılmış. Bir sayfada belki ondan fazla olay anlatılmakta ama bir olay örgüsü yok. Yeni yeni günlük tutmaya başlayan birinin günlüğünü okur gibi hissettim kendimi. "Seyit geldi.Dirmit'i dövdü. Zekiye halı dokudu. Mahmut Seyit'e kızdı. Huvat yeşil kitaplarını aldı." gibi karmakarışık bir anlatım var. Anlatılan olaylar arasında insanı rahatsız eden bir çok şey var. İçerisinde büyülü gerçeklikten çok, çok fazla hurafe ve büyücülük ile ilgili anlatımlar mevcut. Üstelik olayların anlatımı bunların gerçekliğini onaylar şekilde ve sanki olumlu bir şeymiş gibi hava yaratılmış. Karakterler çok tutarsız. İki gün dindar olup, tespih çekip, şalvar giyen üçüncü gün tespihi atıp, şalvarı çıkarıp bambaşka bir kişiliğe bürünüyor. Atiye'nin sürekli beddua etmesi, ölüm döşeğindeymiş gibi yapıp her istediğini yaptırması ve her seferinde sapasağlam yataktan çıkması çok itici geldi bana. Kaldı ki kitabın ismini burdan aldığını düşünüyorum. Samimi bir dili olduğunu düşünmüyorum. Çok basit bir dili var. Edebi bir özelliği yok. Üzülerek uzun zamandır okumayı düşündüğüm bu kitabın, beni hayal kırıklığına uğrattığını belirtmek isterim.