Raf Yorumu: Ebrusirtikara (@ebrusirtikara)

"Onlar gibi olmak, onlar gibi giyinmek, onlar gibi yiyip içmek, onlar gibi oturup kalkmak, onların diliyle konuşmak... Haydi bunların hepsini yapayım. Fakat, onlar gibi nasıl düşünebilirim? Nasıl onlar gibi hissedebilirim?" 🍀 Savaşta kolunu kaybeden Ahmet Celal işgal altındaki İstanbul'da kalmak…devamı"Onlar gibi olmak, onlar gibi giyinmek, onlar gibi yiyip içmek, onlar gibi oturup kalkmak, onların diliyle konuşmak... Haydi bunların hepsini yapayım. Fakat, onlar gibi nasıl düşünebilirim? Nasıl onlar gibi hissedebilirim?" 🍀 Savaşta kolunu kaybeden Ahmet Celal işgal altındaki İstanbul'da kalmak istemez ve Emir eri Mehmet Ali'nin Eskişehir'deki köyüne taşınarak orada yaşamaya başlar. Köye gittiği gibi hayal kırıklığına uğrayan Ahmet Celal köylünün cahilliği, akılsızlığı, ahlaksızlığı karşısında çılgına döner. Köylüler de sürekli kendilerini eleştiren Ahmet Celal'i bir türlü kabullenemezler ve onu içlerine almayarak ona "Yaban" adını takarlar. Köylüler o kadar cahildir ki ne milli mücadeleden ne de düşmandan haberleri vardır. Hatta padişaha, halifeye karşı çıkıyor diye Mustafa Kemal'e kızarlar. Yine onları kandırıp elindekileri alan hacı hoca tayfasının arkasına takılırlar. 🍀 Kitap boyunca hep köylüleri eleştiren Ahmet Celal asıl suçun köylüyü cahil bırakan Aydın kesimde olduğunu görür. Çünkü onlar köylüyü kendi kaderine terk etmişlerdir. Devlet ise ya vergi zamanı ya da asker bulma zamanı onları hatırlamıştır. Yaban romanını ikinci bastırışında Yakup Kadri şöyle der:" Anadolu halkının bir ruhu vardı; nüfuz edemedin. Bir kafası vardı; aydınlatamadın. Bir vücudu vardı; besleyemedin. Üstünde yaşadığı bir toprak vardı; işletemedin. Onu hayvani duyguların, cehaletin, yoksulluğun ve kıtlığın elinde bıraktın. O, katı toprakla kuru göğün arasında bir yabani ot gibi bitti. Şimdi elinde orak, buraya hasada gelmişsin! Ne ektin ki ne biçeceksin?" 🍀 Kitabı çok severek okudum. Çok akıcıydı. Aydın kesim ve halkın kopukluğu, uyuşamamaları çok güzel ifade edilmiş. Her iki tarafın da hataları dile getirilerek bu kopukluk giderilmeye çalışılmış. Alıntılar: " Biliyordum ki, toprak katı ve tabiat zalimdir ve insan cinsi bozuk bir hayvandan başka bir şey değildir; biliyordum ki, insan hayvanların en kötüsü, en bayağısı ve en az sevimli olanıdır." " Talim, terbiye, iyi örnek bunların hepsi geçici şeylerdir. Ve çevre değiştirmedikçe, insanın değişmesine imkan yoktur." " Onlarda adalet duygusunu kurcalamaya çalışıyorum. Nafile, taş gibidirler." " Yalnızlık dinmeyen bir sızıdır."