Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

Adını; intihar girişimlerinde rastlanan, yüzeysel ve ölümcül olmayan kesikler için kullanılan “tereddüt çizgisi” tanımından alan film, idealist bir ceza avukatının hem savunduğu davada hem de özel yaşamında tereddütte kaldığı iki önemli konu üzerinden, ‘pis sular altında boğulan’ bir hukuk sistemini…devamıAdını; intihar girişimlerinde rastlanan, yüzeysel ve ölümcül olmayan kesikler için kullanılan “tereddüt çizgisi” tanımından alan film, idealist bir ceza avukatının hem savunduğu davada hem de özel yaşamında tereddütte kaldığı iki önemli konu üzerinden, ‘pis sular altında boğulan’ bir hukuk sistemini ve herkesin gündelik çıkarlarla kararlar alıp uygulamaktan çekinmediği bir toplumu eleştiriyor. Uşak’ta doğup büyümüş, ancak üniversite eğitimi için yurtdışına gidip uzunca bir süre orada yaşamış ceza avukatı Canan, üzerinde çok çalıştığı bir davanın karar duruşmasının koşturmacası ile beyin ölümü gerçekleşmiş annesinin fişinin çekilmesi kararıyla yüzleşme sıkıntısını aynı gün yaşamaktadır. Küçük bir şehirden çıkıp başarılı bir avukat olan ve güçlü, inançlı bir karakter sergileyen Canan, karar duruşması gününde yaşanan son gelişmeler ve annesiyle ilgili kafa karışıklığı nedeniyle tereddütlü anlar yaşar. Şehrin güçlü ailesinin mahkeme sürecine yaptığı baskı nedeniyle mahkum olması kaçınılmaz gibi görünen masum ve genç müvekkili gerçekten masum mudur? Ve kendisi, bakımını son günlerine kadar üstlenmediği annesiyle ilgili verilecek kararda kız kardeşine karşı diretmekte ne kadar haklıdır? Filmin yönetmeni Selman Nacar (1990) Uşaklı. İkinci filmi olan “Tereddüt Çizgisi”ni de (ilk filmi İki Şafak Arasında/2021) Uşak’ta çekmeyi tercih etmiş. Hem hukuk hem sinema eğitimi almış olan Nacar, ülkemizdeki hukuk sisteminin, toplumun çürümüşlüğünü bunların birbirleriyle olan bağının önemini, idealist insanların da yeri gelince tüm bu karmaşa içinde sistemle uyumlanmaktan başka çarelerinin olmadığını anlatmak istemiş. Kısmen de başarmış. İlgiyle izlenen filmin büyük bölümü mahkeme salonunda geçiyor. Gerek iç gerekse dış ışık filmin atmosferine uygun olarak hep soğuk. Mevsim kış zaten. Atmosfer konuyla örtüşmüş. Tülin Özen (1979) avukat Canan rolüne girmiş; fakat çoğunlukla o kadar hızlı ve ağzının içinde yuvarlayarak konuşuyor ki iyi bir deşifreci olduğum halde bazı bölümleri geriye alıp yeniden izlemek zorunda kaldım. Bu da yordu açıkçası. Sanık rolünü Oğulcan Arman Uslu (1987), kız kardeş rolünü Gülçin Kültür Şahin (1987), maktülün ailesinin avukatını Erdem Şenocak (1979), mahkeme başkanını Vedat Erincin oynuyor. Hepsi de rolüne yakışmış. İzlenebilir bir film bence. İlk iki filmiyle dikkat çekmeyi başarmış genç bir yönetmenin sinemasını tanımak iyidir derim.