Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

Les Nuits Fauves, Fransız yönetmen ve oyuncu Cyril Collard tarafından çekilmiş, 1992 yapımı çarpıcı bir dram filmi. Film; HIV pozitif olduğunu öğrenen genç bir adam olan Jean'ın karmaşık ilişkilerini, özgürlük arayışını ve yaşam karşısındaki tutumunu anlatıyor. Yönetmenin kendi yaşamından izler…devamı

sufle55 1 week ago

Yedinci Mühür

Ingmar Bergman

125 Gönderi

1957 yapımı Yedinci Mühür, yönetmen Ingmar Bergman'ın yalnızca en önemli filmlerinden biri değil, aynı zamanda sinema tarihinin de en büyük başyapıtlarından biri.. Film, Haçlı Seferleri'nden ülkesine dönen şövalye Antonius Block'un ölümle karşılaşma sahnesiyle açılıyor . Ölüm onu almaya geldiğinde, şövalye…devamı1957 yapımı Yedinci Mühür, yönetmen Ingmar Bergman'ın yalnızca en önemli filmlerinden biri değil, aynı zamanda sinema tarihinin de en büyük başyapıtlarından biri.. Film, Haçlı Seferleri'nden ülkesine dönen şövalye Antonius Block'un ölümle karşılaşma sahnesiyle açılıyor . Ölüm onu almaya geldiğinde, şövalye biraz daha zaman kazanabilmek için ona satranç oynamayı teklif eder. Böylece sinemanın en unutulmaz düellolarından biri başlar. Ancak bu satranç oyunu aslında yaşamla ölüm arasındaki mücadeleden çok daha fazlasıdır. Antonius Block'un asıl aradığı şey Tanrı'nın varlığına dair bir işarettir. Ölmeden önce hayatın anlamını ve kendisini bekleyen şeyi öğrenmek ister. Bu yönüyle şövalye, Bergman'ın kendi iç dünyasının ve inanç sorgulamalarının bir yansıması gibidir. Yolculuk boyunca şövalye ve silahtarı Jöns, birbirinden farklı insanlarla karşılaşırlar. Bunların arasında gezgin tiyatrocu Jof ve Mia çifti özel bir yere sahiptir. Küçük oğullarıyla birlikte sade ama sevgi dolu bir hayat sürerler. Onlar ölüm ve inanç sorularından çok yaşamın kendisini temsil ederler. Filmin en unutulmaz sahnelerinden biri de Mia'nın şövalyeye sunduğu yaban çilekleri ve süt kasesidir. Şövalye bu anı hayatının en değerli anılarından biri olarak saklayacağını söyler. Çünkü o kısa sofrada dostluğu, sevgiyi, huzuru ve insan sıcaklığını bulmuştur. Belki de aradığı cevap tam olarak budur. Bergman yıllar sonra Yedinci Mühür'ün kendisini ölüm korkusundan kurtardığını söyleyecektir. Film boyunca Tanrı'yı, ölümü ve insan olmanın yalnızlığını sorgulasa da sonunda ulaştığı yer umutsuzluk değil; insanın insana duyduğu sevgi ve şefkattir. Güçlü görselliği, unutulmaz karakterleri ve bugün hâlâ güncelliğini koruyan sorularıyla Yedinci Mühür, yalnızca bir dönem filmi değil, inanın anlamı üzerine yapılmış evrensel bir yolculuk. Bergman'ın sonunda ulaştığı cevap ne Tanrı'da ne de ölümde saklı...bir tas süt, birkaç yaban çileği ve insanların birbirine gösterdiği şefkatte saklı...

sufle55 3 weeks ago

Fido

Andrew Currie

1 Gönderi

Uzun zamandır paylaşmak istiyordum bu filmi. Zombi filmlerini sevenler ve nefret edenler birleşin dostlar. Bu absürd ve orjinal filmi beğenebilirsiniz ^^ Konu: Yıllar önce uzaydan gelen dev bir radyoaktif bulut yüzünden tüm ölüler canlanmıştır. Yıllar geçse de etkisi bitmemiş, her…devamıUzun zamandır paylaşmak istiyordum bu filmi. Zombi filmlerini sevenler ve nefret edenler birleşin dostlar. Bu absürd ve orjinal filmi beğenebilirsiniz ^^ Konu: Yıllar önce uzaydan gelen dev bir radyoaktif bulut yüzünden tüm ölüler canlanmıştır. Yıllar geçse de etkisi bitmemiş, her yeni ölen insan otomatikman saldırgan birer zombiye dönüşüyordur. Eğer çok zenginseniz, asla bir zombi olarak uyanmamak için özel bir cenaze töreni yaptırtabilirsiniz. Aileler bankada çocuklarına emeklilik hesabı yerine tam teşekküllü cenaze töreni hesabı açtırtıyor. Bu arada elektronik bir tasma sayesinde zombilerin insanları yeme içgüdüleri kontrol altına alınmıştır. Hepsi kedi gibi uysal birer ev hayvanına, köleye dönüşmüş haldeler. Aman dikkat! Tasma arada bir bozukluk yapabilir!! 😅 Hikayedeki annemizin tek derdi ailesi diğer insanların gözünde mutlu ve sıradan gözüksün. Garip zannedilip dışlanmak en büyük korkusu. O yüzden eve zombi hizmetçi almak zorundalar. Aksi halde komşular "Robinson ailesi ne kadar fakirmiş" diye dedikodular döner aman ha.. Babamız ödlek, depresif, duygusuz bir buzdolabı. Fiyakalı arabasının çizilmesi en büyük korkusu. Küçük Timmy ise bu deli insanlar arasında en "normal" ve vicdanlı karakterimiz. Yaşıtlarının aksine eline silah almayı, acil durum silah talimi yapmayı sevmiyor. Derste "Zombiler ölü mü yoksa canlı mı?" diye sorduğunda tüm sınıf gülerek dalga geçiyor. Annesi "Oğlum, bahçede tek başına top oynama, komşular seni yalnız bir çocuk zannetmesin" diye uyarıyor. 😂 Derken bir gün Fido Timmy'i okuldaki zorbalardan kurtarınca aralarında güçlü bir dostluk bağı oluşuyor. Filmin en büyük artısı 50'li yıllarda geçmesi yani kıyafetler, arabalar şahane. Matrix'in Trinity'si Carrie-Anne Moss çok muhteşem. Zombi makyajı altında Billy Connolly'i tanımak imkansız ve o da muhteşem. Hiç kesmediği keçi sakalını bu film için mecburen kesmiş, pek üzülmüş. Adamın normalde çok hoş iskoç aksanı var lakin bu filmde tek bir repliği yok hahah. "Normal" halini görmek için Mrs.Brown isimli filmine göz atabilirsiniz (Başrolü Judi Dench ile paylaşıyordu bu filmde ve Dench Queen Victoria'yı canlandırıyor) Kurgusu biraz zayıf kalmasına rağmen bence senaryo ve fikir çok matrak. Hatta açılış sahnesi de ayrı keyif verdi. Siyah beyaz eski dönem bilimkurgulara selam çakar nitelikte Zomcon tanıtım filmi ^^ Son olarak, zombilerin de duyguları var, incitmeyiniz lütfen .. 🧟‍♂️

sufle55 1 month ago

Şeytan Marka Giyer 2

David Frankel

17 Gönderi

Bizde, Şeytan Marka Giyer adıyla oynamış olan orijinal yapıtın 20 yıl sonra gelen devam filmi, günümüzde gazeteciliğin ve dergi yayıncılığının içine düştüğü krize işaret eden hikayesiyle eskinin tutmuş formülünü parlatmaya çalışıyor. İlk filme dair anıları tazelemek, yıllardır hayranı olduğumuz Meryl…devamıBizde, Şeytan Marka Giyer adıyla oynamış olan orijinal yapıtın 20 yıl sonra gelen devam filmi, günümüzde gazeteciliğin ve dergi yayıncılığının içine düştüğü krize işaret eden hikayesiyle eskinin tutmuş formülünü parlatmaya çalışıyor. İlk filme dair anıları tazelemek, yıllardır hayranı olduğumuz Meryl Streep'i yeniden beyazperdede izlemek için görülebilir. Hollywood sıkıştıkça eski defterleri karıştırmayı sürdürüyor. Meryl Streep’in bilmem kaçıncı kez Oscar adayı olduğu ikonik,Şeytan Marka Giyer / The Devil Wears Prada’nın tam 20 yıl sonra temelde aynı kadroyla bir ikincisinin çekilmesi pek beklenen bir şey değildi. 2016 tarihli Stephen Frears yapımı, Florence’ın ardından dişe dokunur bir sinema filmi çekmemiş olan Streep’in bu devam filmine ikna edilmesinin film başına aldığı ücretin iki katına çıkarılmış olduğu yazıldı çizildi. Her ne olduysa, bizler de özgün yapıtla ilgili eski anıları tazeleme ve yıllardır hayranı olduğumuz büyük sanatçıyı yeniden beyazperdede izleme fırsatı olarak değerlendirmek üzere sinema salonunun yolunu tuttuk. David Frankel’in yeniden yönetmenlik koltuğunda oturduğu, Şeytan Marka Giyer çağımızda gazeteciliğin ve dergi yayıncılığının içine düştüğü krizden yola çıkarak hikâyesine başlıyor. 20 yıl öncesinde gazeteci olma hayalleriyle yanıp tutuşan Andrea ‘Andy’ Sachs (Anne Hathaway) ‘Altın Klavye’ ödülünü kazandığı gecenin hemen ertesinde, çalışma arkadaşlarıyla birlikte işten çıkarılıyor. Sebep çalıştıkları yayın organı ‘Vanguard’ın hisse değerinin düşmüş olmasıdır. Öyle ya, gazetecilik altın çağını çoktan geride bırakmış, kitabevleri ve tüm yayıncılık sektöründe küçülmeler ve birleşmeler devri başlamıştır. Bir dönemin moda dünyasına yön veren ünlü dergisi ‘Runway’ için de durum farklı değildir. Efsanevi Miranda Priestly’nin (Meryl Streep) başında olduğu popüler yayın yıllar önce dergi formatını terk etmiş dijital olarak yayınını sürdürmektedir. Çalışma şartları kötü ‘SpeedFash’ markasını öven bir makale yayınladığında dergide büyük bir çalkantı yaşanır. Reklam verenler dergiye desteğini çekerse zor bela ayakta kalmaya çalışan bu pahalı yayını kim finanse edecektir. Bu gelişmeler sonrasında Andy, Miranda’nın kadim dostu, iş arkadaşı Nigel Kipling’in (Stanley Tucci) çıtlatması ve derginin büyük patronu Irv Ravitz’in (Tibor Feldman) talimatıyla, derginin gol yiyen itibarını geri kazandıracak makalelere imza atmak üzere ‘konular editörü’ olarak ‘Runway’de işe başlar. Geçmişteki toy çalışanının aniden çıka gelmesi Miranda’nın hoşuna gitmemiştir ama kabûl etmekten başka çaresi yoktur. Yaşlı kurt eski, Emily’sinin başarısız olacağından emindir, tek yapması gerekenin biraz beklemek olduğunu düşünür. Aynı kibirli tafralarla Andy’yi görmezden gelmeye çalışır ama onun kaleme aldığı özür makalesi medya eleştirmenlerince olumlu karşılanır. Genç gazetecinin, milyarder Benji Barnes (Justin Theroux) ile boşanmasının ardından dünyanın en zengin kadınlarından biri olan Sasha Barnes’ı (Lucy Liu) basına çıkmadığı üç yılın ardından lüks villasında bir röportaja ikna etmesi dergideki prestijini yükseltir. Ancak, büyük patron Irv’ün 75. doğum günü partisindeki ani ölümü firma içi dengeleri baştan sona değiştirir. Yaklaşan ‘Milano Moda Haftası’ öncesinde, bir yandan yeni bir yönetim anlayışını uygulamaya kararlı patronun oğlu Jay (B. J. Novak), öte yandan dergiyi ele geçirmeye çalışan Andy’nin eski hasmı yeni ‘Dior’ çalışanı Emily Charlton (Emily Blunt) ile mücadele etmek üzere Andy ile Miranda omuz omuza mücadeleye girişmek zorunda kalırlar. İlk filmin formülünü tekrar eden yapım, pek de karakter incelemesine girişmeden, yayıncılık ile moda dünyasının kesiştiği renkli dünyayı beyazperdeye taşımak, aralarında Marc Jacobs, Donatella Versace, Stefano Gabbana, Domenico Dolce gibi moda dünyasından ünlülerin boy gösterdiği sürprizleri ile bu sahte dünyanın ışıltısı içinde kafa dağıtan bir iki saat geçirmeyi hedeflemiş. Miranda’nın kendinden genç yeni sevgilisi Stuart’da Kenneth Branagh şöyle bir görünüp kaybolmuş. Çok başarılı ‘Runway’ yorumunda ise, sesi ve şovuyla Lady Gaga filmin önemli sürprizlerinden birine imza atmış.

sufle55 1 month ago

Kızıllar

Warren Beatty

1 Gönderi

Warren Beatty’nin hem yönetmen koltuğunda oturduğu, hem de başrolü üstlendiği Reds, sinema tarihinin en iddialı ve epik politik dramlarından biri olarak kabul edilir. 1981 yılında vizyona giren bu devasa yapıt, Beatty’nin vizyonerliğini sadece bir oyuncu olarak değil, tarihsel bir dokuyu…devamı

sufle55 1 month ago

Bir Şair

Simón Mesa Soto

4 Gönderi

Etkileyici bir film izledim. Sindirmeye çalışıyorum hala. Belgesellerde uzaktan izlediğimiz o müthiş Kolombiya alt sınıfının yaşadığı, renkli ufak, ağaçsız, çiçeksiz gecekondu evlerinin ta göbeğine sokuyor bizi yönetmen. Parasızlığın gözü körolsun dedirten yaşamların kaypak, çaresizliğinin içinden cımbızla bir karakter seçip, romantizmin,…devamı

sufle55 1 month ago

Gizli Bir Yaşam

Terrence Malick

11 Gönderi

Film, vicdani retçi olan ve trajik bir sona maruz kalan Avusturyalı köylü Franz Jägerstätter'in gerçek hikayesini konu ediyor. Franz Jägerstätter, II Dünya Savaşı’nda Naziler için savaşmayı reddeder. Bu yüzden hem kendisinin hem ailesinin başına gelmedik kalmaz ve 1943 yılında idam…devamı

sufle55 2 months ago

Ağlayan Devenin Öyküsü

Byambasuren Davaa

2 Gönderi

Moğolistan’ın Gobi Çölü’nde geçen “The Story of the Weeping Camel” (Ağlayan devenin öyküsü) adlı 2003 tarihli belgesel filmde, bir deve zor bir doğumun ardından yavrusunu reddeder. Böyle bir durumda yavru hayatta kalamaz çünkü annesi ona süt vermez. Develerin sahibi aile…devamıMoğolistan’ın Gobi Çölü’nde geçen “The Story of the Weeping Camel” (Ağlayan devenin öyküsü) adlı 2003 tarihli belgesel filmde, bir deve zor bir doğumun ardından yavrusunu reddeder. Böyle bir durumda yavru hayatta kalamaz çünkü annesi ona süt vermez. Develerin sahibi aile direnir, zorlar ama yaptıkları hiçbir şey işe yaramaz. Sonunda çok eski bir geleneği hatırlarlar; bir müzisyen çağrılır. Adam elinde iki telli çalgısıyla gelir ve çalmaya başlar. Müziğinin sesi bağırmaz. Zorlamaz. Anne deve ve aile çalgının ağlayan çığlığını sessizce dinlerler. Bir süre sonra olağanüstü bir şey olur. Deve titremeye başlar, gözlerinden yaşlar süzülür. Ve yavrusunu kabul eder. Bu çok etkileyici sahne, bağların, zorla değil, duyguların sesiyle kurulduğunu hatırlatır. --------- Şimdi sizi bambaşka bir yere ve bambaşka bir zaman götüreceğim. 1827 yılında Franz Schubert isminde beş parasız bir adam henüz 31 yaşında ve ağır hastayken, ölümünden birkaç ay önce, kendisini derinden etkileyen Ludwig Rellstab'ın bir şiirini müziğe dönüştürür. Şiir şöyle başlar; “Şarkılarım usulca sana doğru akar, gecenin içinden…” Ve sonunda sadece tek bir sözcük vardır.“Korkma.” Bu metni okumaya devam etmeden önce, lütfen siz de ekte sizinle paylaştığım müziği açın. Schubert’in Ständchen’i bu! Çünkü bu yazı okunarak değil, duyularak anlaşılır. Bu müzik parçasına kısaca “Serenat” deniyor. Gece sevgiliye kendini kabul ettirmek için sunulan müzik! Kapıyı çalmaya cesaret edemeyen bir sevgilinin ümitsizce fısıldadığı; “Ben buradayım. Sen duysan da duymasan da.” sözcüklerini hissettiren bir ezgi. Ama bu serenat farklı. Bağırmıyor. İkna etmeye çalışmıyor. Kendini kabul ettirmiyor. Hatta bir sevgiliye bile yazılmamış. Yine de notaların arasında hissedilen bir şey var; Besteci unutulmayacak bir şeyi anıyor. Geç kalmış ama vazgeçilmemiş bir sesi, yönünü bilen ve beklemesini bilen bir melodiyi. Şunu hissettiriyor “bazı sesler, duyulmak için değildirler, unutulmaya direnirler.” Rellstab bu şiirinin bestelendiğini göremedi. Schubert de bu eserinin yayımlandığını göremeden öldü. Ama o şarkı 200 yıl sonra bile dinleniyor. Çünkü bazı şeyler, yazıldıkları zaman için değil, uyanacakları zaman için vardırlar. Moris Levi'ye teşekkürlerimle .. 👏

sufle55 2 months ago

The Unforgivable

Nora Fingscheidt

31 Gönderi

"Hayır. Hayat devam etmiyor." Hissî anlamda kalpte kıpırdatmalar, dalgalandırmalar yapmaması imkansız, çarpıcı bir hikaye barındırıyor. Hüzün aşılayan, kabartan, kalburüstü bir yapım. İlk dakikalardan itibaren tahmin etmesi, algılaması zor olmuyor, rengini hemen belli eden bir görünüm içindeydi. Fakat ele aldığı dokunaklı…devamı

sufle55 2 months ago

In the Blink of an Eye

Andrew Stanton

1 Gönderi

Milattan önce 45.000. Karanlık bir gece. Ateşe yakın duran bir Neandertal ailesi birbirine bakıyor; soğuk, sessizlik ve hayatta kalma içgüdüsü. Binlerce yıl sonra 2025 yılındayız. Başka bir insan aynı havayı soluyor; artık mağara yok, modern daireler, apartmanlar var. Daha da…devamıMilattan önce 45.000. Karanlık bir gece. Ateşe yakın duran bir Neandertal ailesi birbirine bakıyor; soğuk, sessizlik ve hayatta kalma içgüdüsü. Binlerce yıl sonra 2025 yılındayız. Başka bir insan aynı havayı soluyor; artık mağara yok, modern daireler, apartmanlar var. Daha da ileride, 2417 yılında bir uzay aracının içindeki insanlar başka bir yıldıza doğru yol alıyor. Üç hikaye, ilk bakışta birbirinden kopuk gibi görünse de aslında aynı temanın etrafında dönüyor: bağ kurmak, hayatta kalmak ve bilgiyi gelecek nesillere aktarmak. Film, insan hikayesini anlatmaya başlamadan önce evrenin doğuşuna gidiyor. Büyük Patlama’dan yıldızların ve elementlerin oluşumuna, DNA’nın ortaya çıkışıyla hayatın başlamasına kadar uzanan iki dakikalık hızlı bir montaj izliyoruz. Bu sahneler, insanın aslında milyarlarca yıllık kozmik zincirin bir halkası olduğunu hatırlatıyor ve filmin ana fikrini kuruyor: insan hikayesi, evrenin dev hikayesi içinde küçücük bir an. Bu sahne aynı zamanda The Tree of Life ve 2001: A Space Odyssey’e bilinçli bir saygı duruşu gibi. In the Blink of an Eye, klasik bir hikaye anlatmaktan çok duygu, düşünce ve zaman algısı üzerine kurulu bir film. Sinematik bir deneme adeta. Hikayeyi doğrusal bir şekilde ilerletmek yerine izleyiciyi zaman, evrim ve insanlık üzerine düşünmeye davet eden bir anlatım tercih ediyor. Biraz felsefi, biraz da deneysel bir tonu var. Yönetmen Andrew Stanton, büyük bir fikir etrafında dolaşıyor: insanlık, kozmik ölçekte göz kırpması kadar kısa sayılan anlardan oluşan uzun bir zaman yolculuğudur. Filmin en güçlü yanı, zamanın büyüklüğü ile insan hayatının küçüklüğü arasındaki kontrastı hissettirmesi. Tek bir sorunun peşine düşüyor: zamanın içinde insan olmak ne demek? Zamanın akışı içinde insanın yerini, sevginin ve merakın bizi nasıl ileri taşıdığını anlatmaya çalışıyor. Üç zaman dilimini birbirine bağlayan sembolik fikir de filmin en hoşuma giden taraflarından biri oldu. Filmi izlerken şu düşünce aklımdan hiç çıkmadı: insanlık ne kadar ilerlerse ilerlesin, Neandertal ateşinin etrafında toplanan o ilk aile ile uzay gemisinde yolculuk eden insanlar arasında görünmez bir bağ var. In the Blink of an Eye işte o bağı hissettiren filmlerden biri. In the Blink of an Eye çoğunluğa hitap etmeyebilir, belki kusursuz da değil; ama, büyük sorular sormaya cesaret eden bir film. Bizim yaşadığımız hayat, koca zaman çizelgesinde ne kadar büyük bir yer kaplıyor? Belki de cevabı çok basit… Bir göz kırpması kadar.