Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

Cam Sehpa (The Turkish Coffee Table), pısırık bir kocanın (Alper Kul) eşinin itirazlarına rağmen aldığı sıradan bir cam sehpa yüzünden ailenin sürklase oluşunu anlatan bir psikolojik gerilim ve kara komedi filmi. Cam Sehpa, İspanyol yapımı "La Mesita del Comedor" adlı…devamıCam Sehpa (The Turkish Coffee Table), pısırık bir kocanın (Alper Kul) eşinin itirazlarına rağmen aldığı sıradan bir cam sehpa yüzünden ailenin sürklase oluşunu anlatan bir psikolojik gerilim ve kara komedi filmi. Cam Sehpa, İspanyol yapımı "La Mesita del Comedor" adlı filmden yola çıkılarak geliştirilen bir remake niteliği taşıyor. Filmi izlerken beni en çok etkileyen şey, filmin özünde taşıdığı sarsıcı fikrin gücü oldu. Tek bir anın, tek bir hatanın insanın bütün hayatını nasıl geri dönülmez biçimde değiştirebileceğini anlatırken seyirciyi sürekli diken üstünde tutmayı başarıyor film. Vicdan azabı, korku ve suçluluk duygusu öyle yoğun işleniyor ki film uzun süre zihinden çıkmıyor. Gerilim, yüksek sesli numaralara başvurmadan; karakterlerin ruh hâli, bakışları ve giderek büyüyen panikleri üzerinden bina ediliyor. Bu nedenle film boyunca huzursuzluk, tekinsizlik hissi neredeyse hiç kaybolmuyor. Özellikle final bölümü, uzun süre akıldan çıkmayacak kadar etkileyici ve seyirciyi ahlaki bir sorgulamanın içine sürükleyecek kadar sert. Bunca olumlamaya rağmen filmin tonunda beni rahatsız eden bir dengesizlik de var. Böylesine ağır bir dramın ortasında yer alan bazı komedi unsurları ve abartılı durumlar, gerilimi beslemek yerine zaman zaman dağıtıyor. Kara mizah elbette bilinçli bir tercih ancak bazı sahnelerde bu tercih filmin trajedisini gölgede bırakıyor ve istemeden de olsa olayların ağırlığını hafifletiyor. Benim için filmin en büyük handikabı bu oldu. Yine de yönetmen, karakterin psikolojik çöküşünü başarılı biçimde aktarıyor. İzleyiciyi yalnızca yaşanan olaya değil, o olayın ardından giderek büyüyen paniğe ve vicdani hesaplamaya hesaplaşmaya ortak ediyor. Özellikle başrol performansı, filmin etkisini önemli ölçüde artırıyor. Sonuç olarak Cam Sehpa, herkesin kolayca izleyip hazmedebileceği bir film değil. Kusurlarına rağmen kolay kolay unutulmayan filmlerden biri olduğu ise gerçek. Anlattığı hikâye cesur, finali etkileyici ve bıraktığı vicdani yük ise oldukça ağır. Keşke mizah dozunu biraz daha kontrollü kullansaydı; o zaman yalnızca çarpıcı değil, neredeyse kusursuz bir psikolojik gerilim olarak anılabilecek bir yapım olabilirdi. İyi seyirler dilerim.

sufle55 5 days ago

Sir

Rohena Gera

3 Gönderi

Çok beğendiğim bu filmi 2. izleyişimde paylaşayım dedim. Kıyıda köşede kalmış, keşfedilmeyi bekleyen başarılı filmlerden birisi. Az diyaloglarla çok şey anlatan, samimi bir film arayanlara ve Hint filmlerine karşı önyargılı olanlara önerebileceğim bir yapım. İlk gösterimini Cannes'da yapmış ve prestijli…devamı

sufle55 1 week ago

Kara Ekmek

Agustí Villaronga

1 Gönderi

Back Bread; 25. Goya Ödülleri’nde En İyi Film ve En İyi Yönetmen dahil 9 ödül birden alan, İspanya İç Savaşı sonrasındaki karanlık atmosferi bir çocuğun gözünden anlatan, huzursuz edici ama oldukça güçlü bir film. Hikâyenin merkezindeki Andreu; yetişkinlerin yalanları, korkuları,…devamı

sufle55 4 weeks ago

Tuner

Daniel Roher

2 Gönderi

"Nicky, eskiden "harika çocuk" olarak anılan yetenekli bir piyanist iken, "hiperakuzi" (seslere karşı aşırı duyarlılık) teşhisi konmasıyla kariyeri son bulmuştur. O artık kulaklıklarını takarak şehrin ve insanların gürültüsünden kaçan, izole bir yaşam süren genç bir piyano akortçusudur. Günlerini, geçmişte New…devamı"Nicky, eskiden "harika çocuk" olarak anılan yetenekli bir piyanist iken, "hiperakuzi" (seslere karşı aşırı duyarlılık) teşhisi konmasıyla kariyeri son bulmuştur. O artık kulaklıklarını takarak şehrin ve insanların gürültüsünden kaçan, izole bir yaşam süren genç bir piyano akortçusudur. Günlerini, geçmişte New York kulüplerinin tozunu yutmuş, anlatacak bolca hikayesi olan 80 yaşındaki caz aşığı ustası Harry Horowitz ile çalışarak geçirmektedir. Nicky'nin bu içe kapanık hayatı, piyano öğrencisi olan hırslı Ruthie ile tanışmasıyla değişmeye başlar." 2025 yılı ABD ve Kanada ortak yapımı "Tuner", Daniel Roher yönetmenliğinde hayata geçen; romantizm, suç ve gerilim türlerini başarıyla harmanlayan karakter odaklı bir film. Yapımın zengin oyuncu kadrosunda Leo Woodall, Havana Rose Liu, Lior Raz, Tovah Feldshuh, Dustin Hoffman ve Jean Reno gibi önemli isimler yer alıyor. Yönetmen Daniel Roher; izleyiciyi içine çeken başarılı sinematografisi, dinamik temposu ve çarpıcı mekan estetiğiyle dikkat çekiyor. Ancak filmin en büyük gücü şüphesiz ses tasarımı. Roher, sesi sadece teknik bir detay olmaktan çıkarıp Nicky'nin psikolojisini yansıtan bir anlatı aracına dönüştürüyor. Sessizlik anları, algılanması güç tınılar ve her bir notayı/akoru tek tek ayırt etmemizi sağlayan müzik kullanımı; dünyayı kahramanın hassas işitme duyusuyla deneyimlediğimiz hissini kusursuzca yaratıyor. Ayrıca müzik ve özellikle caz tutkunları için filmde oldukça keyifli detaylar ile önceden bilinmemesi gereken sürpriz bir konuk oyuncu (cameo) da izleyiciyi bekliyor. Oyunculardan bahsedecek olursak, Leo Woodall duygu patlamalarına değil; bakışlara, duraksamalara ve ince mimiklere dayanan oldukça olgun bir performans sergiliyor. Bu rol, onun oyunculuk kariyerinde emin adımlarla zirveye ilerlediğinin net bir kanıtı. Dustin Hoffman, bilge ve yaşlı mentor Harry rolünde filme büyük bir duygusal derinlik katarken; eşi rolündeki Tovah Feldshuh da onu kusursuz bir şekilde destekliyor. Havana Rose Liu ise olması gerektiği gibi, sakince akan bir su misali doğal ve dingin bir performans sunuyor. Nicky ve Ruthie arasındaki uyum, hikayenin romantik tarafını son derece inandırıcı ve başarılı bir şekilde aktarıyor. Tuner belki kusursuz bir film değil. Müzik eğitimini, yaratım sancılarını ve birbirinden çok farklı dünyaların kaçınılmaz çatışmasını başarıyla işlerken bazı yönlerden eksik kalmış olabilir. Belki karakterler biraz daha derin işlenebilirdi ama Tuner, izleyicisini sessizliğin ve gürültünün tam ortasına bırakıyor ve şunu soruyor: "İnsan yapabildikleriyle mi yargılanır, yapmayı seçtikleriyle mi?"

sufle55 1 month ago

The Odyssey

Christopher Nolan

154 Gönderi

Nolan’ın The Odyssey’si: Mitoloji ile Fantastiğin Gölgesinde Bir Yolculuk. Sinemacı yönetmen Christopher Nolan’ın son filmi The Odyssey, Homeros’un binlerce yıllık destanını beyaz perdeye taşıdı. Ancak ortaya çıkan yapım, tarihsel bir anlatı ile mitolojik bir evren arasında gidip gelen yapısıyla beni…devamıNolan’ın The Odyssey’si: Mitoloji ile Fantastiğin Gölgesinde Bir Yolculuk. Sinemacı yönetmen Christopher Nolan’ın son filmi The Odyssey, Homeros’un binlerce yıllık destanını beyaz perdeye taşıdı. Ancak ortaya çıkan yapım, tarihsel bir anlatı ile mitolojik bir evren arasında gidip gelen yapısıyla beni zaman zaman ikilemde bıraktı. Filmi izlerken aklıma ilk gelen düşünce şu oldu: Eğer hikâyenin mitolojik kökenini bilmiyor olsaydım, anlatılanları yaşanmış tarihi olaylardan çok fantastik bir kurgu olarak değerlendirirdim. Antik Yunan inançları, tanrılar, kahinler, kehanetler ve doğaüstü güçler filmin neredeyse her sahnesine hâkim. Bu yoğun kullanım, anlatıyı yer yer gerçeklikten tamamen uzaklaştırıyor. Elbette Homeros’un destanı zaten mitolojik bir eser. Ancak Nolan’ın yorumu, bu yönü daha da belirginleştirerek filmi tarihsel bir destandan ziyade fantastik bir maceraya dönüştürüyor. Filmin aksiyon sahneleri ise beklentimin gerisinde kaldı. Özellikle dövüş koreografileri, günümüz sinema teknolojisi düşünüldüğünde oldukça sıradan görünüyor. Hatta bazı sahneler, eski Yeşilçam tarih filmlerini anımsatacak kadar yapay bir izlenim bırakıyor. Deniz yaratığının yer aldığı bölüm de benzer bir etki yaratıyor. Ne olduğu tam olarak seçilemeyen bu yaratık, etkileyici olmaktan çok belirsiz bir görüntü sunuyor. Yaklaşık üç saatlik film boyunca anlatının temposu zaman zaman belirgin biçimde düşüyor. Öyle ki, izlerken iki kez salondan çıkmayı bile düşündüğüm anlar oldu. Destansı atmosfer korunmaya çalışılırken hikâyenin ritmi yer yer ağırlaşıyor ve bu durum seyir deneyimini olumsuz etkiliyor. Buna rağmen filmin hafızamda en çok yer eden yanı, savaş üzerine söylediği kısa ama anlamlı sözler oldu. Onca ölümün ve yıkımın ardından Penelope’nin, “Bunlar yaşananlar son bulacak mı?” sorusuna Odysseus’un, “İnsanlar olanları çabuk unutuyor.” anlamına gelen cevabı, filmin en etkileyici repliklerinden biriydi. Binlerce yıl öncesine ait bir destanda geçen bu ifade, günümüzde hâlâ devam eden savaşlar düşünüldüğünde evrenselliğini koruyan güçlü bir saptama niteliği taşıyor. Salon gözlemim de dikkat çeken nokta filmi seyredenlerin önemli bir bölümünü orta ve ileri yaş grubundaki izleyiciler oluşturuyor olmasıydı. Bunun nedeni, Homeros’un destanına ve mitolojiye duyulan ilginin bu kuşaklarda daha yoğun olduğunu gösteriyor kanaatimce. Ez cümle, The Odyssey, mitoloji ve fantastik anlatıları seven izleyiciler için ilgi çekici bir seyirlik sunuyor. Ancak tarihsel gerçekçilik, güçlü bir dramatik tempo ya da daha yoğun aksiyon bekleyenler için aynı ölçüde tatmin edici olmayabilir. Görkemli prodüksiyonuna rağmen film bende beklediğim etkiyi yaratmadı. Yine de mitoloji, macera ve fantastik unsurların iç içe geçtiği destansı hikâyelerden hoşlananlar için izlenmeye değer bir yapım olarak öne çıkıyor.

sufle55 1 month ago

Tek Kanatlı Bir Kuş

Yaşar Kemal

13 Gönderi

Elbet bir gün, bütün çiçekler beyaz açar Hür ve mesut bir şarkı halinde Penceremizden uzanır nur. İstediğimiz şekilde doğar gün, Dilediğimiz gibi yağar yağmur. Gökyüzüne hayranlığımız biter; Kapımıza çırılçıplak gelen bahar, Bir tohum halinde toprağa düşer. Bizim için başka türlü…devamı

sufle55 1 month ago

İtiraflar

Kanae Minato

2 Gönderi

Merhaba sevgil dostlar. Az önce Instagramda bir film tanıtım videosuna denk geldim. Filmde; benim 2019 yılında okuma şansı bulduğum bir kitabın filme çevrilmiş hali tanıtılıyordu. Kitabın adı "İtiraflar ~ Kanae Minato". 2019 yılında okuduğum ve hala etkisini üzerimde hissettiğim, unutamadığım…devamı

sufle55 1 month ago

Muhabbet

Virginia Evans

1 Gönderi

Virginia Evans ilk romanı “Muhabbet” ile beni tam da sevdiğim yere götürdü: mektupların içine. Roman baştan sona mektuplardan oluşuyor — yani epistolar bir anlatı. Yetmiş üç yaşındaki emekli avukat Sybil Van Antwerp her sabah masasının başına geçip yazıyor — kardeşine,…devamı

sufle55 2 months ago

Our Girls

Mike van Diem

1 Gönderi

Uzun yıllardır dost olan ve her yıl birlikte Tirol Alpleri'nde tatil yapan iki aile, yaşanan trajik bir kaza sonrası birbirleriyle karşı karşıya kalır." Oscar ödüllü yazar ve yönetmen Mike van Diem imzalı Our Girls, Lykele Muus'un 2019 tarihli What We…devamıUzun yıllardır dost olan ve her yıl birlikte Tirol Alpleri'nde tatil yapan iki aile, yaşanan trajik bir kaza sonrası birbirleriyle karşı karşıya kalır." Oscar ödüllü yazar ve yönetmen Mike van Diem imzalı Our Girls, Lykele Muus'un 2019 tarihli What We Can Do adlı romanından beyazperdeye uyarlanmış iddialı bir yapım. Kara mizahla harmanlanmış bir psikolojik dram olan film, komedi ve trajedi arasındaki o ince dengeyi ustaca kurarak, izleyiciyi başından sonuna dek ekrana kilitliyor. Filmin görselliği, duyguları daha iyi yansıtmak için büyük bir zıtlık üzerine kurulu. Tirol Alpleri'nin kartpostallık, ferah manzaraları ile hastanenin o dar ve boğucu havası keskin bir fark yaratıyor. Felemenkçe, Almanca ve İngilizce dillerinin bir arada konuşulduğu bu Avrupa ortak yapımı eser, Varşova Film Festivali'nde van Diem'e kazandırdığı "En İyi Yönetmen" ödülüyle uluslararası arenada da şimdiden ses getirmeye başladı. Özünde "kabusa dönen bir tatil" hikayesi gibi görünse de Our Girls çok daha fazlasına sahip. Onu özel kılan şeylerden biri de karakter inşası. Yönetmen, karakterlerini idealize etmek yerine tüm zayıflıkları, kusurları ve karanlık yönleriyle oldukları gibi perdeye yansıtıyor. Bu gerçekçi yaklaşım, karakterleri çok daha inandırıcı kılıyor ve izleyicinin onlarla empati kurmasını sağlıyor. Abartıdan uzak, son derece doğal performanslar sergileyen oyuncu kadrosu, cast seçiminin ne kadar isabetli olduğunu kanıtlıyor. Öyle ki oyuncular, dram ve mizah sahneleri arasındaki o geçişleri abartısız ve inandırıcı bir şekilde gerçekleştiriyorlar. Film, sadece dört ebeveynin yaşadığı derin kaygıları değil ; aynı zamanda çaresiz kalındığında hayati seçimler yapmanın ne kadar zor ve yıpratıcı olabileceğini de gözler önüne seriyor. Ebeveynlerin içlerini kemiren şüpheleri, korkuları, suçluluk duygularını ve sırf ayakta kalabilmek adına olayları kendi lehlerine çevirme çabalarını tüm çıplaklığıyla ekrana taşıyor. Our Girls; ebeveynlik içgüdüsü, etik değerler ve insan doğasının sınırları gibi ağır kavramları sorgulatırken, finalde sizi şu can alıcı soruyla baş başa bırakıyor: "Çocuğunuz için ne kadar ileri gidebilirsiniz?"

sufle55 2 months ago

The Punisher: One Last Kill

Reinaldo Marcus Green

12 Gönderi

Jon Bernthal'in oynadığı gerçek bir Punisher filmi. Filmi az önce izledim, gerçekten seyir zevki yüksek, aksiyon dolu ve bir o kadar da duygusal bir film. Bernthal, Punisher karakterine yeniden bir ruh üflüyor hayat veriyor. Karakterin gaddar, acımasız aynı zamanda intihara…devamı