Raf Yorumu: zeynepprh (@zeynepprh)

Spoiler içeriyor "Ona gerçek hikâyeler yazmak istediğimi söylüyorum, ama bir an geliyor, hikâye gerçekliği yüzünden katlanılmaz oluyor, bunun üzerine hikâyeyi değiştirmek zorunda kalıyorum. Kendi hikâyemi anlatmak istediğimi söylüyorum ona; ama yapamıyorum. Cesaretim yok hikâyem çok canımı acıtıyor. Bunun üzerine her şeyi güzelleştiriyorum,…devamı"Ona gerçek hikâyeler yazmak istediğimi söylüyorum, ama bir an geliyor, hikâye gerçekliği yüzünden katlanılmaz oluyor, bunun üzerine hikâyeyi değiştirmek zorunda kalıyorum. Kendi hikâyemi anlatmak istediğimi söylüyorum ona; ama yapamıyorum. Cesaretim yok hikâyem çok canımı acıtıyor. Bunun üzerine her şeyi güzelleştiriyorum, olayları oldukları gibi değil, olmasını istediğim gibi anlatıyorum." Agota kristof’un Büyük Defter - Kanıt - Üçüncü Yalan serisinin ilk kitabı. Yapı Kredi üçlemeyi tek kitap olarak basmış, ben de bu harika kitabı yeni bitirdim. Karma karışık duygular içerisindeyim. Öncelikle şunu söylemeliyim uzun zamandır okuduğum en iyi kitaplardan biriydi, en vurucu, en sarsıcı, en objektif, en kan dondurucu... Kitap; bilinmeyen bir coğrafyanın, bilinmeyen bir savaşında, hayatta kalabilsinler diye anneleri tarafından şehir merkezinden, sınıra yakın küçük bir köye anneannelerinin yanına bırakılan ikiz erkek kardeşlerin zamanı gelince ayrılan yollarını ve bu kardeşlerin yaşadıkları hayatı konu ediniyor. Savaşın yıkıcı, insanların merhametsiz yanını en gerçekçi duygularla yansıtıyor. Bu kitap fırsat buldukça elimden düşüremeden okuduğum, bitirene kadar ve hatta bitirdikten bir süre sonra bile ikiz kardeşleri aklımdan çıkaramadığım eser oldu ancak onu nazarımda iyi yapan unsur bu değildi. Kolay okunabilir kitaplar elbette genele hitap etmesi açısından avantajlı ancak bu kitap kolay sindirilecek bir kitap değil, bilhassa ilk kitabın üzerimde yarattığı etki, “ben ne okudum az önce” oldu tam olarak. Kitap beni paramparça edip parçalarımı çok farklı yerlere bıraktı. Kitabın sahip olduğu kuru ve objektif aktarım, söz konusu ikiz çocuk kardeşler olduğunda yüze sert bir tokat çarpıveriyor. Örneğin; dilencilik alıştırması sonrası yüzde yüz bir nesnellikle "söylenen her şeyi attık ancak saçlarımızdaki okşayışı atmak mümkün değildi." sözü gibi. Başka bir yerde "çağrıldığında hiç gelmez ki ölüm" ifadesi de bir o kadar çarpıcı. Çocukluk, gençlik ve yaşlılık dönemlerine şahit olduğum bu ikiz kardeşlerin hikayesi bana çok derin duygular, farkındalıklar kattı. Kitabın en vurucu yönü anlattıklarının hiçbir süse, ağdalı cümleye ve derin analize ihtiyaç duymamasında yatıyor. Bir çırpıda okuyacağınız ama sindirmek için zamana ihtiyaç duyacağınız bir eser. Okumak isteyenlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.