Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

Im Juli (Temmuz’da / 2000) filmiyle tanıyıp sevdiğim Fatih Akın’ın bence hala en iyi filmi olan Duvara Karşı’yı sinemada izlediğimde beni öylesine etkilemişti ki haftalarca filmden sahneleri, replikleri düşünüp durmuş, olmadık zaman ve yerlerde film aklıma gelmiş, geldikçe de gözlerimin…devamıIm Juli (Temmuz’da / 2000) filmiyle tanıyıp sevdiğim Fatih Akın’ın bence hala en iyi filmi olan Duvara Karşı’yı sinemada izlediğimde beni öylesine etkilemişti ki haftalarca filmden sahneleri, replikleri düşünüp durmuş, olmadık zaman ve yerlerde film aklıma gelmiş, geldikçe de gözlerimin yaşarmasına engel olamamıştım. Yirmi yıl sonra ikinci kez seyrettiğimde de çarpıldım filme. Acısı ince ince derinlere sızıp can yakan, huzursuz eden, yer yer nefessiz bırakan ama yine de içine çektikçe çeken bir film. İkinci kez, sonunu bilerek, sahneleri hatırlayarak filmin içinde yaşamak daha da keskin bir tat bırakıyor. Cahit’in kesik bileklerinden kanlar akarken dans ettiği veya Sibel’in masada duran şişeyi kırıp ışık hızıyla bileklerini kestiği sahne gibi duygu çeşitliliğine ve yoğunluğuna sahip çok fazla film sahnesi yok aklımda. Kavruldukça için için yanmaya devam ettiğin acıyı hiç kimsenin görmemesi, görse de umursamaması kadar büyük bir yalnızlık var mı dünyada? Duvara karşı yaşamanın bedeli çoğu kez yere yapıştırır insanı; sonra bir gün biri gelir elini uzatır, tam da kırıldığın noktadan yeniden yeşerir, ayağa kalkarsın. Bazen de o kadar anlamsızdır ki hayatın, sevmeyi o kadar bilmiyorsundur ki, sevgiyle tanışınca kalbinin üstünde tepinilmemiş milimetresi, toslamadığın duvar kalmaz, elini uzattığın noktadan kırılırsın ve bir başkası düştüğün yerden kaldırır seni. Bilirsin ki gönlündekini değil, sana el uzatanı tercih edeceksin, kendin kavrulmayı tercih edip onu aynı acıyla tanıştırmayacaksın... Filmin müzikleri de duyguları katmerledikçe katmerliyor. O kadar damardan ve yerinde ki başka yer ve zamanda katlanamayacağın şarkılar içine akıveriyor gözyaşlarıyla. Covid’in kurban aldığı canım Kim Ki-Duk’un bayıldığım filmi Bin-Jip’te (Boş Ev/2005) Natacha Atlas’ın söylediği Gafsa, Duvara Karşı filmine ne çok yakışırmış.