Raf Yorumu: Gamze (@gamzek)

#karantina9 Hapishaneden daha az güvenlik sistemi olan rehabilitasyon merkezine gelmek için akıl hastası taklidi yapan, başlangıçta tek amacı kaçmak olan fakat zamanla orada tanıştığı insanları ve deliliği benimseyerek yanlışlıkla hüzünlü bir hikayenin ortasına düşen adamın filmi diyebilirim tek cümleyle. Oldukça…devamı#karantina9 Hapishaneden daha az güvenlik sistemi olan rehabilitasyon merkezine gelmek için akıl hastası taklidi yapan, başlangıçta tek amacı kaçmak olan fakat zamanla orada tanıştığı insanları ve deliliği benimseyerek yanlışlıkla hüzünlü bir hikayenin ortasına düşen adamın filmi diyebilirim tek cümleyle. Oldukça trajikomik bi hikaye. Bazı sahnelerde gülmekle ağlamak arasında kalıyorsunuz ki filmlerin bu duyguyu yaşatabilmesini çok seviyorum. Anlatmak istediklerini tatlı tatlı ancak hüznünü de bozmadan verebilmiş olmak konusunda çok başarılı. Jack Nicholson aşkıyla başlayıp tüm oyunculara hayran kalarak bitirdim ama tabi ki Nicholson’ın yeri değiştirilemeyecek kadar ağır. İzlediğim her filmiyle kalbimde daha üst kademelere yerleşiyor. Mimiklerin kralı. 👑 Filmi izlemenizi tavsiye ediyorum. Çok sevdim. İzledikten sonra internetten bir analizini de okuyunuz. ✔️Yorumun devamı birazcık filmi izleyenlere hitap eder nitelikte olacak. (Spoilerlı.) Randle karakteri herkese şans verip iletişim kurmaya çalışması yönüyle filmdeki tüm karakterlerin dönüm noktası oluyor ve bu yönüyle bizi kendine bağlıyor bir anda. Ama şunu da unutmamak gerekir ki diğer karakterler de Randle’ın dönüm noktası oluyor bence. İlk sahnelerde 15 yaşında bir kıza tecavüz ettiğini, bunun yanında başka suçlar da işlediğini ve bu yüzden hapiste olduğunu öğreniyoruz. Filmin ilerleyen sahnelerindeyse Randle’a hiç kızmıyoruz hatta sürekli gülmemize sebep oluyor ve finalde onun için çok üzülüyoruz çünkü filmdeki karakterlerle arasında oluşan bağ onun iyi yönlerini görmemizi sağlıyor. (Ve tabi ki Nicholson’ın sempatikliği🧚🏻‍♀️) Kendini başta alay ettiği kişilerin lideri olarak görmeye başlıyor ve onlara hastanenin düşünemediği ya da inanmadığı yöntemlerle aktiviteler sunuyor. Biz de gitgide onu çok seviyoruz. Hemşire karakteri bana kalırsa otoriteyi temsil ediyor. Bazen “ya buna da itiraz etmesine ne gerek vardı şimdi” diyoruz ve bu davranışlarının sebebi de aslında otoritesini korumak. Bazen işe yarıyor bazen de kötü sonuçlanıyor. Billy’nin intihar sahnesi gibi.