Raf Yorumu: zeynepprh (@zeynepprh)

Spoiler içeriyor Kitabın konusu; genç teğmen Drogo'nun ilk görev yeri olarak Tatar Çölü'ndeki Bastiani Kalesi'ne tayin edilmesiyle başlar. Uzun dönemler kalmak istemediği bu sınır bölgesinde işler istediği gibi ilerlemez. Bu bölgede geçirdiği seneler ona, vaktiyle gözünde büyüttüğü zafer tutkusunun kofluğunu ve askerlik…devamıKitabın konusu; genç teğmen Drogo'nun ilk görev yeri olarak Tatar Çölü'ndeki Bastiani Kalesi'ne tayin edilmesiyle başlar. Uzun dönemler kalmak istemediği bu sınır bölgesinde işler istediği gibi ilerlemez. Bu bölgede geçirdiği seneler ona, vaktiyle gözünde büyüttüğü zafer tutkusunun kofluğunu ve askerlik hayatının monotonluğunu öğretir. Yaşamı boyunca beklediği an bir türlü gelmez. Yine de umudun önemini, beklemenin meşakkatini çok iyi anlatır eser. Hepimizde olan hatta en kötü durumlarda bile içimizde cılız da olsa yanan umut etme duygusunu, bu duygunun mecburiyetleri bile katlanılabilir kılmasını, beklemenin sancılı sürecini çok başarılı bir şekilde aktarmış yazar. Yazar aynı zamanda tekdüze, durağan bir hikayeyi çok akıcı bir şekilde kaleme almış. Okurken sıkılmadım, yorulmadım, aktı gitti hikaye. Bazı sayfalarda duraksadım, şu an içinde bulunduğum, bir zamanlar içinde kaybolduğum durumları, duyguları buldum. Bu kitapla olan bağımı daha çok arttırdı. Dino Buzzati'den okuduğum ilk romandı Tatar Çölü, kesinlikle son olmayacak. Okumak isteyenlere şimdiden keyifli okumalar dilerim. Şuraya birkaç alıntı da bırakmak istiyorum: "İnsanın, tek başına olduğu ve hiç kimseyle konuşamadığı zaman bir şeye inanması çok zordur. İşte tam da o dönemde, Drogo, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde, duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, diğerlerinin bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti" "Ya, aslında yanılıyorsa? Ya, gayet sıradan bir yazgıya sahip sıradan biri olarak yaratılmışsa?" " Ama bir noktada, belki de içgüdüsel olarak, insan geri döner ve arkasında bir kapının kapanarak dönüşü olanaksız kıldığını fark eder. İşte o zaman bir şeylerin değişmiş olduğunun ayırdına varırız, güneş eskisi gibi kapırtısız değildir, hızla hareket etmektedir; ne yazık ki, henüz bakmaya bile fırsat bulamadan, onun ufkun ucuna doğru hızla kaydığını, bulutların da gökyüzündeki mavi koylarda hareketsiz durmadığını, birbirlerinin üzerine çıkarak kaçtıklarını, iyice acele ettiklerini görürüz; zamanın geçtigini ve günü gelince yolun zorunlu olarak son bulacağını anlarız."