Raf Yorumu: Blesk (@berrybutcher)

"Haklı olanı önemseyen yoktu. Düşenin işi bitiyordu." Yakınımdaki hayvanlara bakarken, acaba konuşsalar bana ne söylerdi diye düşünmüşümdür. Bazen kedim uzun uzun bakar, gözlerini hiç kaçırmaz. Farklı türde olduğumuzu içgüdüsel olarak hissetse bile benim yanımdan ayrılmaz. Böyle zamanlarda Jack London'ın Beyaz…devamı"Haklı olanı önemseyen yoktu. Düşenin işi bitiyordu." Yakınımdaki hayvanlara bakarken, acaba konuşsalar bana ne söylerdi diye düşünmüşümdür. Bazen kedim uzun uzun bakar, gözlerini hiç kaçırmaz. Farklı türde olduğumuzu içgüdüsel olarak hissetse bile benim yanımdan ayrılmaz. Böyle zamanlarda Jack London'ın Beyaz Diş ve Vahşetin Çağrısı kitaplarının kurgu olduğunu unutuyorum. Hayvanların doğası bizleri genelde içine fazla çekmez. Belgesellerden avlanmalarına bakar geçeriz. Ancak Jack London okurlara çok başka bir perspektif sunuyor. O kadar sade, laf kalabalığından uzak, salt gerçeklerle yazılmış akıcı bir hikaye ortaya çıkarmış. Yüz değil beş yüz sayfa olsa severek okurdum gibi hissediyorum. Kitap, Buck isimli köpeğin, genellikle insanların kötü muamelesi altında değişen yaşamını konu alıyor. Fakat her şeye rağmen Buck, doğanın çağrısını yanıtsız bırakamıyor. Insan ve doğa/havan ilişkileri, insanların maden aramak için kendi hayatlarını dahi tehlikeye atacak açgözlülükleri ağır basan temalardan bazıları. Kitap boyunca insanın doğa tablosunda nahoş bir yer kaplaması hiç şaşırtmadı. London'ın canlı anlatımındaki eşsiz yeteneğini diğer kitaplarında fark etmiştim. Vahşetin Çağrısı'yla beni neyin beklediğinden haberdardım ama yine de çok etkilendim. Bu yazardan ön dört kitap okudum ama her bir kitabının beni hâlâ şaşırtıp aklımda silinmez bir yer tutacağını biliyorum. ♤ "Bu zor şartlarda, kaba kuvvetin geçerli olduğu bir dünyada yaşamaya çalışırken, ahlak ne kadar gereksiz ve boş bir şeydi." 29 ♤ "O, yaşamın doğal akıntısına kapılmış, var olmanın dayanılmaz dürtüsüyle, içinde hiçbir kaygı taşımadan, korkusuzca, yukarıda yıldızlar parlarken ve ayaklarının altında hiç hareket etmeyen toprak üstünde, tüm kaslarını ve sinirlerini etkileyen ulaşılmaz bir zevkle koşuyordu." ♤ "...İlkel yaşamda insaf denilen şey yoktu. İnsaf korku diye alınır ve böyle bir yanlış anlayış ise ölüme sebep olurdu. Ya öldürmek ya ölmek, ya yenmek ya da yenilmek; kural buydu." ♤ "Vahşi olan her şeyde, hayatın inatçılığı, her şeyi yapabilme gücü, tükenmeyen bir sabır vardır."