Raf Yorumu: EnesG. (@enesgrs)

Berlin Film Festivali'nin devamlı müşterilerinden Fatih Akın'ın birçok kesim tarafından en iyi filmi olarak değerlendirilen Gegen Die Wand(Duvara Karşı) eseri...Almanya'da benliklerini kaybetmiş iki Türk karaktere yer veren Gegen Die Wand izlendikten sonra harika bir tat bırakan ve Türk-Alman kültürü arasında…devamıBerlin Film Festivali'nin devamlı müşterilerinden Fatih Akın'ın birçok kesim tarafından en iyi filmi olarak değerlendirilen Gegen Die Wand(Duvara Karşı) eseri...Almanya'da benliklerini kaybetmiş iki Türk karaktere yer veren Gegen Die Wand izlendikten sonra harika bir tat bırakan ve Türk-Alman kültürü arasında köprü niteliği taşıyan bir yapım olarak karşımıza çıkıyor.Absürt komediyle başlayan bu kültür karışımı gittikçe dramatikleşen ve üzen hikayesiyle duygusal bir altyapıyı kendisine temel alıyor.Duygusal altyapıyı güçlendirme konusunda ise Almanya'dan gelen gurbetçi akraba tadındaki müzikleri ise çok önemli bir rol oynuyor.Özellikle kulaklarımızın pasını silen fasıl sahneleri,duygu ve hikaye değişikliğinin gerçekleştiği yerlere serpiştirilerek oldukça duygusal ve başarılı bir iş ortaya çıkarılmış.Müziklerinin rolü yanı sıra filmin hissini izleyiciye geçirme konusunda oyunculara büyük görev düşen bir film izliyoruz.Birol Ünel ve Sibel Kekilli gerek oyunculuk performanslarıyla gerekse oluşturdukları kimya ile bu büyük görevinden üstesinden gelmeyi başarabilmiş.Birol Ünel film setlerinde sürekli içip sarhoş olduğu için mi bu rolü bu kadar iyi oynadı bilinmez ama kendisi karizmatik havasıyla ve çizgisini kaybetmiş bir adam rolünü yansıtma konusundaki başarısıyla beğenileri topluyor.Sibel Kekilli'ye ayrı bir parantez açmak gerekirse, kendisinin hiçbir ödüle aday olarak gösterilmemesini ve medyanın onu yansıtış biçimini 2004 Bambi Ödüllerinde "Medya Tecavüzü" olarak nitelendirmesinin ne kadar haklı bir isyan olduğunu kanıtlayacak nitelikte bir oyunculuk sergiliyor kendisi.Zaten bu rolü kapmak için kendisinin tırnaklarıyla kazıması 350 kişinin arasından sıyrılması gerekmiş.Yan rolde gördüğümüz Güven Kıraç'ın ise kendisine çok yakışan agresif tavırlarıyla,babacan tavırlarıyla Türk sinemasının önde gelen oyuncularından biri olmayı ne kadar hak ettiğini kanıtlıyor.Bu filmin de beğenimizi kazanamayan oldukça yetersiz yanları var.Film müzikleri bakımından oldukça başarılı olsa da aynı başarıyı hikaye anlatıcılığında yani senaryosunda göremiyoruz.Absürt komedi çok bir altyapı istemese de filmin genel hatlarını oluşturan dram bir altyapıya ihtiyaç duyuyor ve tam bu noktada film değerlendirmemizde sınıfta kalıyor.Böylesine hüzünlü şarkılar,fasıllar dinlemek her ne kadar memnun etse de hikayedeki bu hızlı geçiş oldukça rahatsız ediyor.Şahane veya başyapıt diyemesem de sahnelere eşlik eden müzikleriyle akıllara kazınacak ve takdire şayan oyunculuklarıyla beğenimizi kazanan bir acı bir tatlı bir Fatih Akın filmi diye nitelendirmek mümkün...