Raf Yorumu: Thomas 😎 (@mr.shelby)

•”Amelie çok masalsı bir dünyanın içine çekilmeyi daha çok tercih ediyor gibi görünüyor. Birisiyle romantik bir ilişki yaşamaktansa ilgisini belli ettiği bir kişiyi düşünerek aşk mektupları okuması veya zorba manavcıyı ahlâki açıdan yaptığı şeyin yanlışlığını vurgulamaktansa onu kendi tarzında gülünç…devamı•”Amelie çok masalsı bir dünyanın içine çekilmeyi daha çok tercih ediyor gibi görünüyor. Birisiyle romantik bir ilişki yaşamaktansa ilgisini belli ettiği bir kişiyi düşünerek aşk mektupları okuması veya zorba manavcıyı ahlâki açıdan yaptığı şeyin yanlışlığını vurgulamaktansa onu kendi tarzında gülünç düşürmeye çalışması Amelie'nin dünyayı etkileme şeklini ortaya koyuyor. O büyük anlamları kendi perspektifinde buluyor ve diğerlerinin duygularını kendi duygularının bir uzantısı olarak algılıyor. Manav çırağına yapılan yanlışı kendisine yapılmış sayarak sinirlenmesi ve intikam çabasına girmesi gibi. Çünkü o kişisel algılıyor her şeyi... Onun dünyayı ele alma ve ona etki etme şeklide bu bakımdan çok kişisel. Ancak filmin en sonunda hayalinin gerçeğe dönüşmesi için yalnızca o kapıyı açması gerekiyordu. Yan karakterlerin yaşantıları da oldukça ''İnsani ve tatlı bir monotonluğa'' sahipti bana kalırsa. Sinematografinin de bunda etkisi büyük çünkü her şey o kadar estetik geliyor ki göze hayran kaldım. Amelie'nin psikolojik durumunu ele alırsak babasından göremediği ilgi(bir sekansta korkunç şeyler yaşadığını yalan söyleme yoluyla babasının dikkatini çekip çekemediği kontrol ediyordu), annesinin ilgisini erken yitirmesi, yakın arkadaşlarının olmaması ve küçükken yaşadığı yalnızlık aşık olduğu adamın ilgisini çekmek için sıra dışı yollara başvurmasına neden oluyor. Mesela onu test ediyor, onunla gerçeklik düzleminde doğru düzgün bir muhabbetten uzak duruyor çünkü onun kendisini reddetmesinden veya beklediği şeyi bulamamaktan endişe ediyor. Küçükken bekleyip de alamadığı ilgi, sevgi ve dokunulma hissini beklediği adamı hayal edip komşusunun mektuplarını okuyarak romantize etmesi bu nedenle. Bu kaygıdan ötürü filmin son sekansına kadar aşık olduğu adamla birebir yüzleşemiyor çünkü öncesinde kendi korkularıyla yüzleşmesi gerekiyor. Televizyonda kendini izleyip kendi hayatına acıdığı sahneler bununla ilgiliydi sanıyorum ki. Fakat kendisinin hayatındaki bilge figür olan komşusu ressamın uyarısıyla en sonunda korkusunu alt ediyor ve biz seyircilere pozitif bir son veriyor. Bu filmden Freud'un Elektra kompleksi ve fallik dönemdeki kişilik gelişim bozukluğunun yetişkinlik hayatına etkisi ve Jung'un bilge, kahraman, gölge gibi arketiplere dair fikirleriyle çıkacağımı düşünmezdim.”