Raf Yorumu: Mehmet (@memoliiy)

Hayatımda izlediğim en sosyopat filmlerden birisiydi diyebilirim. İnsanlar acı kayıplar yaşadığında kendini soyutlar, yalnızlaşır ve bir noktada kafayı yeme durumuna gelebilir. Bende o trendeydim fakat hayatın devam ettiği de bir gerçek. İnsan bazen unutmaz, hatırlar ve hatıralar canını yakar. Fakat…devamıHayatımda izlediğim en sosyopat filmlerden birisiydi diyebilirim. İnsanlar acı kayıplar yaşadığında kendini soyutlar, yalnızlaşır ve bir noktada kafayı yeme durumuna gelebilir. Bende o trendeydim fakat hayatın devam ettiği de bir gerçek. İnsan bazen unutmaz, hatırlar ve hatıralar canını yakar. Fakat bu demek değildir her şey bitmiş, hayatın sonu gelmiştir. Duygular bunu hissettirse bile aslında her şey bir yanılsamadan ibaret olabilir. Aslında bu tarz hikayelerde ya yol çoktan bitmiş ya da birçok şey rafa kaldırılmış ve tozlanmaya yüz tutmuştur. Lakin hayat bulan o parçalar unutulmaz. İnsan bazen her şeyi silebilir ve yeniden devam edebilir ama yaşanan o tecrübeler bir kez ruha işlenmiştir ve artık insan hayatı, ona göre şekillenmeye başlamıştır. Aslında filmin can alıcı tek noktası da bu. Ne bir klasik, ne de ahım şahım bir yapım ama belli bir psikolojik buhranın ürünü. Bu sebeple yaşantısı olmayan insanın kolay kolay anlayarak ve yorumlayarak izleyebileceği bir yapım değil. Her ne kadar önceden katılmıyor olsam dahi bu fikre, bazı şeyler tecrübe ile sabit ilerler. Genel olarak bir kayıp sonrası içsel boşluklarla mücadele eden bir karakterin bakış açısıyla, acıyı yorumluyoruz. Açıkçası filmin senaryosunu pek etkili bulmadım. Birçok sahne aşırı zoraki gibi geldi. Özellikle karısı yeni ölmüş bir karakter için (her ne kadar akli dengesini kaybetse de) yaratılan senaryo çok saçmaydı. Hatta karakterimizin içinde yarattığı boşluğu bu kadar içselleştirip, yine kendi içinde bu kadar hızlı öldürmesini de pek mantıklı bulmadım. Fakat buna rağmen bir şekilde sizi içinde tutuyor bu yapım. Yine de beklentisiz izlemekte fayda var. Şahsi görüşüm, bu tarz yapımların aşk, sadakat ve tutku kavramlarını öldürdüğü yönünde. Zira içinde aldatma olan, hislerin değersizleştirildiği ya da bu denli keskin dönüşleri hiçbir şey olmamış gibi anlatan yapımların insan ruhuna ya da duygularına pek iyi gelmediğini düşünüyorum… Bu elbette ki kişisel bir görüş. Yine de bu durum bende, filmdeki etkisizliğin yanında tuz biber oldu diyebilirim.