Raf Yorumu: zeynepprh (@zeynepprh)

Spoiler içeriyor Güney Koreli yazar Hwang Bo-reum’un ilk romanı. Kore’de çok satanlar arasında yerini alan kitabımızın konusu; kahramanımız Youngju dünyanın hemen her yerindeki pek çok insan gibi işinden, eşinden ve yaşadığı hayattan bunalıp, hepsini terk edip hayalini gerçekleştiriyor, bir kitabevi açıyor: hyunam-dong…devamıGüney Koreli yazar Hwang Bo-reum’un ilk romanı. Kore’de çok satanlar arasında yerini alan kitabımızın konusu; kahramanımız Youngju dünyanın hemen her yerindeki pek çok insan gibi işinden, eşinden ve yaşadığı hayattan bunalıp, hepsini terk edip hayalini gerçekleştiriyor, bir kitabevi açıyor: hyunam-dong kitabevi. Roman boyunca edebiyat, yazarlık, okurluk, kitaplar ve kitabevleri üzerine pek çok şey konuşuluyor. Bazı bölümleri okurken sorunların, hayata dair isteklerin, korkuların evrenselliği ve hisselerin aynı oluşu karşısında kitapla olan bağım daha da arttı. Bunlardan biri "İşe Dair Tutum" adlı bölüm. Kitap kulübünün okudukları kitap (David Frayne / Çalışmanın Reddi) üzerine sohbetlerini konu alan bu bölüm, kitapta okumaktan zevk aldığım kısımlardan olmuştu, keşke ben de bu kitap üzerine yapılan tartışmanın içinde bulunabilseydim, dedim kendi kendime. Ayrıca adı geçen kitabı da okuma listeme ekledim, böylelikle bana okuyacak yeni bir kitap kazandırdığı için bir kez daha sevdim bu kitabı. Beni etkileyen başka bir bölümde de kadınların evlilik içinde maruz kaldığı olumsuzlukların kadınlar tarafından konuşulması daha doğrusu yakınması üzerine durulmuş. Bu bölümü benim için etkili kılan şey okurken geçmişe gitmem oldu. Sanki ben lise yıllarımdan herhangi bir günde okul çıkışı eve geldiğimde, bir sürü kadının bizim evde toplanıp çay ve gün tabağı eşliğinde kocalarından ve evliliklerinden yakındıkları bir günün içindeymişim gibi. Evlilik bu kadar korkunç bir şey mi? diye soruyorum en çok yakınan ablalardan birine, peşine kocasının bulunmaz biri olduğunu anlatan cümlelerini dinliyorum, az önce yakındığı kişi kocası değil de yedi kat yabancı biriymiş gibi anlatıyor bana. Ülkeler farklı, kültürler farklı ama kadınların sorunları ve tepkileri aynı olunca ayrı bir tatla okudum bölümü. Yazarın ilk kitabı ama o kadar sakin ve yormadan yazmış ki okumak benim için bir terapi gibiydi. Yavaş yavaş okudum kitabı, içimin sıkıldığı bir günde yürüyüşe çıkmışım gibi iyi geldi bana. Son olarak da kitaptan bir alıntı paylaşıp okumak isteyenlere şimdiden keyifli okumalar diliyorum. *İnsan en nihayetinde bir ada değil midir? Bir ada kadar tek başına, bir ada kadar kimsesiz. Öte yandan tek başına ve kimsesiz olmanın aslında tamamıyla kötü olmadığı fikri kuşatıyor beni. Zira tek başına olmak beraberinde özgürlüğü getirdiği gibi, kimsesiz olmak derinlere inmemize olanak sağlar.