Raf Yorumu: Büş (@berceste)

Nihayet izlemeye karar verip verip izleyemediğim film serisine başladım. Vakit şimdiymiş ve iyi ki şu anmış diyerek izledim. Birkaç yıl önce izleseydim bambaşka çıkarımlarım olurdu, muhtemelen birkaç yıl sonra da öyle olacak. Konuşmaların içinde kapılıp gittiğim, bir yanı güvendelik konfor…devamıNihayet izlemeye karar verip verip izleyemediğim film serisine başladım. Vakit şimdiymiş ve iyi ki şu anmış diyerek izledim. Birkaç yıl önce izleseydim bambaşka çıkarımlarım olurdu, muhtemelen birkaç yıl sonra da öyle olacak. Konuşmaların içinde kapılıp gittiğim, bir yanı güvendelik konfor eminlik diye çekerken diğer yanı yenilik, macera için heyecanlanan, yeni yerler keşfetmeyi ve yeni insanlarla tanışmayı seven biri olarak içinde bulunmayı istediğim bir durumdu. Kelimeleri ayıklayıp alıntılamayacak kadar içime nüfuz etti. Yine de birkaç hoşuma giden cümleyi, bi’kompozisyon içinde olmayanlardan bazı bana dokunanları seçtim, bırakıyorum: . “ Hayatın tuhaflıklarına kendini bırakmalısın. Ancak kendi içindeki huzuru bulduğun takdirde başkalarıyla gerçek bir ilişki kurabilirsin.” . Takıldık hayata nehirdeki dallar gibi, akıntıya tutulmuş gidiyoruz.” . “Ama hayatta yaptığımız her şey biraz daha sevilmek için değil mi?” . “Bu dünyada sihir diye bir şey varsa bu birini anlamak, bir şeyi paylaşmak çabası olmalı. Biliyorum, bunu başarmak neredeyse imkansız ama kimin umrunda? Çabanın kendisi önemli olmalı.” . “Sanki bir rüya alemindeymişiz gibi hissediyorum. Birlikte geçireceğimiz zaman sadece bizim. Sanki ben senin rüyandayım, sen de benim rüyamdasın. En harika yanı ise birlikte geçirdiğimiz bu gecenin hiç planlanmamış olması. Belki de o yüzden bu kadar masalsı geliyordur.” . “Her şeyin bir sonu var. Hayatımızı ve özel anlarımızı bu kadar önemli yapanın bu olduğunu düşünmüyor musun?” . “Niye herkes ilişkilerin ebediyen sürmesi gerektiğini düşünür ki zaten?” . “Niye her şeyi bu kadar karmaşık hale getiririz?” . Keşke mümkün olsa ne güzel tecrübe olurdu diyerek izledim. Beklentisiz, çıkarsız, sadece tecrübe ve fikirlerini paylaşıp günü güzel geçirdiğin bir anı. Bir yandan da gerçeklerle bu kadar mümkün olmadığını düşünerek… olsa da aslında aradığımın bu olmadığını bilerek… çünkü biraz da hüzünlü. Hayatım bana bu durumun biteceğini veya bitme endişesi hissi taşıttığını gösterdi. Ama yeniden kavuşma hevesiyle veda etmek, özlemden sonra vuslata kavuşmak da tarifsiz bir his. Yine de keyifli bir hikaye olurdu. Rast geldiğimiz insanlar ve hayatımızda ne kadar kalacağını bilmeden yaşamak ne tuhaf. Bilinmezliğin hem tedirgin edici hem merak uyandırıcı olması.