Raf Yorumu: Leyla (@leylaunur)

Spoiler içeriyor Bu Yemek Ne İçin Pişti? Yönetmen koltuğunda Sitisiri Mongkolsiri’nin oturduğu 2023 Tayland yapımı “Hunger” filmi başrolleri, müzikleri veyahut arka planından ziyade içerisindeki eleştirilerle daha ön plana çıkıyor. Film, ailesinin erişte restoranını işleten sokak aşçısı Aoy’un yoksulluktan kaçıp “özel” insan olmak…devamıBu Yemek Ne İçin Pişti? Yönetmen koltuğunda Sitisiri Mongkolsiri’nin oturduğu 2023 Tayland yapımı “Hunger” filmi başrolleri, müzikleri veyahut arka planından ziyade içerisindeki eleştirilerle daha ön plana çıkıyor. Film, ailesinin erişte restoranını işleten sokak aşçısı Aoy’un yoksulluktan kaçıp “özel” insan olmak adına ünlü şef Paul’un himayesinde lüks yemek sektörüne katılmasıyla başlıyor. Değerler çatışmasının filmin her saniyesinde gözler önünde olduğu, fakirler ve zenginlerin bir yemeği niçin yediğine kadar ayrımının gösterildiği, zirvede olan bir insanın bile o noktaya geldiği küçücük bir mahrumiyeti işliyor. Şan ve şöhretin insanı nelerden eksik koyabileceği dahası yükseldikçe aşağıyı gözden kaybetmekle beraber düşerse ne yapacağını bilememe korkusunu hissettiriyor. Aslında film boyu mutfakta bir diktatör görmekteyiz ve insanların bu diktatörün yaptığı her yemekte adeta içlerindeki gerçek açlığı nasıl gün yüzüne çıkarttığına şahit oluruz. Fakirlerin karnını doyurmak için açlık çekerken zenginlerin özel deneyimlere çektiği bu açlık şef Paul’ün dediği gibi dinmez bir açlıktır çünkü “Yemekten fazlasını satın alabildiğinde, insanın açlığı dinmez” Öyle ya satın alınan artık yemek değildir. Şandır… Şöhrettir… Hatta insandır… Emrine amade insanlar satın alınmıştır. Zaten bu durum bir çeşme suyu çorbasına bile sırf şefin tarifi diye paralar dökülmesiyle gün yüzüne de çıkartılmıştır. Aoy’un film boyu gelgitlerini ve kendi içindeki savaşını izlerken bir yandan da bir inanca karşı vermiş olduğu mücadeleyi izleriz. Kendisinin başlangıçtaki özel insan olma açlığının zamanla sevgiye ve anlamlı tatlar pişirmeye olan açlığına dönüşümüne karşın Şef Paul’ün zirvede kalmaya olan değişmez aç tavrının karşı karşıya gelmesiyle açlık; yiyecek ve sınıf arzularının ötesine geçmiştir. Kanlı yiyecekler, dudaklardan damlayan kızıl soslar yetmez gibi tavandan indirilen bütün bir çiğ et insanların ilkel içgüdülerini tetiklerken hiçbir şey anlamadan sadece şefe olan inancın ortaya çıkarıldığı bir tiyatrodur. Aoy, bu tiyatroyu izlerken kendisinin açlığına dair yaptığı gerçek özel seçimi de izletir. Filme bir adım geriden baktığımızda özetle insanların kendileri için yaptığı seçimlerin önemine ve nefret ettiğiniz bir insana dönüşmenin ne kadar kolay olduğuna odaklanır. -L