Raf Yorumu: marulzel (@marulzell)

Denize uzunca bir ev çizdim Evet çok uzun dolambaçlı yolu olan hatta karşı kıyıya kadar uzanan bir ev Bacasına birkaç çiçek çizdim Sonra balıklar çiçekleri yedi Durmadım penceresine şiirler yazdım niçin yaşamak denilen romanı okuyorum diye Böylesine suyun öfkesine sahilin…devamıDenize uzunca bir ev çizdim Evet çok uzun dolambaçlı yolu olan hatta karşı kıyıya kadar uzanan bir ev Bacasına birkaç çiçek çizdim Sonra balıklar çiçekleri yedi Durmadım penceresine şiirler yazdım niçin yaşamak denilen romanı okuyorum diye Böylesine suyun öfkesine sahilin kıskançlığına sahibim diye Oldukça uzun şiirler yazdım evin pencerelerine Sonra gemiler gelip şiirlerimi götürdü Limana aşk lazımmış İnsanlık aşksız renksiz kupkuru kalırmış Ondan gemiler alıp götürmüş suya yazdığım şiirleri Kocaman bir ölüm çizdim denizin üzerine Uzunca olan evimi de içine alan bir ölüm Neye mi benziyordu Annemin susuz gözlerine İrak da Filistin de öldürülen ağzının kenarı kanayan o çocuğun saçlarına benziyordu Hani onlarca insan toplu toplu gömülmüştü ya mezarlara Üst üste binen kanlı insan bedenleri ter gözyaşı ve acıyı taşıyan Sonra ağlamak bodur kaplarda ekmeksiz yenilen taşlarda İşte tüm bunlara benziyordu çizdiğim ölüm Evi de içine alıyordu korkutucu şekilde Öyle uzun çizmiştim ki denize ölümü Bir limandan kalkan beyaz gemi Yüzbinlerce kilometre ötesindeki şişmebotlarla denizi geçemeyip cesetleri kıyıya vuran küçük çocuklara kadar Beyaz gemilerden yanağında mosmor dayak izleri ile ölmüş cesediyle kıyıda bir balık gibi duran insan cesetlerine kadar Öfkelendim Denize öfkelendim Onlarca acıyı ölümü evi içinde barındırıp dışarıdan sadece mavi saf temiz bir sayfa gibi çarşaf çarşaf dalgalanmasına Derinliklerindeki binlerce kayıp uzuvlara aldırmadan Yuttuğu gözyaşlarına babaların bir İsrail askerinin silahının ucunda öldürülmesine sadece denizin şahitlik ettiği Yüzlerce binlerce hikaye Daha fazlasını çizemedim denizin üstüne Dalgalar hepsini alıp götürüyordu çünkü Balıklar gelip yiyor Balıkçılar oltalarıyla cesetleri kıyıya vuran o mor yanaklı çocuklarımı bir bir alıp giderken Şiirlerimi gemiler temiz insanlarına götürürken Ve bütün göçmenler mülteciler Arap çöllerinde ölüme bırakılanlar Sadece çizdiğim ölüm kalmıştı onlara ve bize Deniz tüm iyi olanları kendisi için almış Dalgaları gelip götürmüştü bizden iyileri Geriye çizdiğim koca ölüm kaldı Ellerim kanadı silmeye çalıştım Ama her onu silmeye çalıştıkça kara bir delik olup daha da yemeye devam etti Koruyamadım annesini kaybeden ,kopan bacağının nerede olduğunu bilmeyen o çocuğu İşte ben kendi ellerimle ölümü denize çizmiştim Masum bir ev ile başlayıp evi çizdiğim her şeyi yutacak olan ölümü çizmeden önce Bilmeliydim belki de öldürülenlerin çığlıklarını deniz derinliklerinde saklamadan önce Tam o anda Ben de bir ölüydüm denizin derinliklerinde Elif Turcan