Raf Yorumu: kendinin ağacı (@kendininagaci)

"Onlarla beraber yaşamıştı gerçi ama hiçbir zaman onlarla bir olmamıştı." "Korkunç bir duygu: Soluk alamamak, göğüs kafesinin ezildiğini duymak, öyle umutsuzca çırpına çırpına boğulmak... " "Yapacak bir işi yoktu. Hayır, yapacak artık hiçbir işi kalmamıştı. Bunu kaç kez tekrarlamıştı kendi…devamı"Onlarla beraber yaşamıştı gerçi ama hiçbir zaman onlarla bir olmamıştı." "Korkunç bir duygu: Soluk alamamak, göğüs kafesinin ezildiğini duymak, öyle umutsuzca çırpına çırpına boğulmak... " "Yapacak bir işi yoktu. Hayır, yapacak artık hiçbir işi kalmamıştı. Bunu kaç kez tekrarlamıştı kendi kendisine. Ama kımıldamak da gelmiyordu içinden. Ya yürümeli ya da bir sebep bularak beklemeliydi." "Gülünç bir şeydi bu aslında. Belki de yaşlanmak denilen şey, insanın yıllarca önce gözyaşı döktüğü dakikaları hatırlarken bir çeşit utangaçlık duymasından başka bir şey değildi. Bütün hayatı bir sözün, bir bakışın ucunda saymak, bir tek söz, bir çift göz uğrunda -bütün ışığı, rengi, doyulmaz lezzetiyle- yaşamayı bir anda değersiz bulacak kadar pekyürekli olabilmek, ancak gençliğe vergi bir aptallık değil miydi?" "Ne yapabilirdi artık? Bütün ömür boyu süren boşuna bir bekleyişin sonu gelmişti." "Neydi ki ölüm? Siyah, beyaz ve gri bir yığın. Bir renksiz dünya." "Ömür denen şey kısa süreli bir düş, bir acayip gölge oyunundan başka bir şey değilken ne diye üzülmeli, sıkımalı, her şeyi kendine dert edinmeliydi?" "Ne kadar içinden hazırlıklı olsa da her şeyi bırakmak, bir şeyler yapabileceğine bir zamanlar o kadar inanmışken savaşmaktan vazgeçmek, kendini inkar etmek, öyle pek kolay değildi. Acı çekmediğini söyleyemezdi. Hatta duyduğundan da fazla acı çektiğine, çekmesi gerektiğine kendini inandırdığı için, bir ara az kalsın büsbütün çökecek, yıkılacaktı bu yüzden." "Yalan söylemeden, kendini kandırmadan, kaç kişi çıkardı insanlar içinde, hayatını pişmanlık duymadan geçirdiğini söyleyebilecek? Bütün bunların sebebi, zamanın sınırlı olduğunu kimsenin idrak edemeyişiydi. Bu yüzden bütün eserler kusurlu yaratılmaya mahkumdu. Eserini düzeltmek için vakti olduğunu sanan insan, gereği gibi veremez kendini eserine. Herkes asılmasına bir gün kaldığını bilen bir ölüm hükümlüsünün gözüyle değerlendirebilseydi geçen zamanı, dünyanın görünüşü muhakkak ki bambaşka olurdu. " "Çok kere bitkin düşüyordu kendi kendisiyle yaptığı savaştan."