Raf Yorumu: zezeportuga (@zezeportuga)

Spoiler içeriyor Çocukken yetişkinleri hep akıllı, doğru ve onlardan onay almamiz gerekiyor gibi düşünürüz. aslında büyüdükçe onların sadece yetişkin hayatinda olan ve sorumluluk alan birer çocuk olduğunu fark ederiz. Bu hikayede aslında bana bunu tekrar dusundurttu. Çünkü annenin ve baronun peşpeşe yaptığı…devamıÇocukken yetişkinleri hep akıllı, doğru ve onlardan onay almamiz gerekiyor gibi düşünürüz. aslında büyüdükçe onların sadece yetişkin hayatinda olan ve sorumluluk alan birer çocuk olduğunu fark ederiz. Bu hikayede aslında bana bunu tekrar dusundurttu. Çünkü annenin ve baronun peşpeşe yaptığı hatalar, arzu ve tutkulari uğruna yaptıkları cirkinlikler birer yetişkin olmaktan uzak hareketlerdi. Edgarsa onlara göre çok daha akıllı, düşünceli ve vefaliydi. Annesinin fark edemedigi ya da fark etmek istemedigi baronun tehlikeli yanını çabucak fark etmisti. Bir yetişkin gibi arzuları tutkulari yoktu tabii ve tüm bunları anlayacak yaşta olamasa da birşeylerin ters gittiginin ve büyük sirrin hep farkındaydı. Edgari ele geçiren hırs ona yapılan haksızlığın ve annesinin tehlikede olmasini dusunmesinden kaynaklaniyordu. Annesi ise anne olduğunu unutacak kadar arzu dolu, tutkulu ve büyülenmişdi. Annesi burda tipki edgarin baronla ilk tanıştığı gunlerdeki gibi bir büyüye kapildi ve bu tutku uğruna çocuğunu kaybetmeyi çocuğuna zarar gelmesini göze aldi. Kendi çocuğu pataklandiktan sonra bile ona özür diletmeye çalıştı ve rüya gördüğünü söyleyip durdu. Edgar ne kadar çok sevse de en sevmediğim karakter annesiydi. Baron bir avciydi ve kadınını elde etmek için her türlü uğraşı verdi ve tüm bunlar (edgari pataklanasi hariç) onu kötü yapmazdi bence. Edgar haksızlığa uğramıştı ve annesinin tehlikede olduğunu düşünüyordu. Ama bu hikayede anne bir tutku, arzu uğruna oğlunu kaybetmeyi göze aldı. Şüphesiz hikayenin kötü karakteri annesi. Ama ne kadar hak vermesem de annesinin o müthiş yalnızlığını, kocasının katılığını , o hiç sevilmemis dokunulmamis tavırlarını anlayabiliyorum. Böyle bir evlilikte olmak hiç şüphesiz korkunç olmalı. Ve bu kadın aslında her gün tüm o soğuklukta grilikte ve sevgisizlikte kendini çocuğuna adamış ve kısa bir süreliğine çocuğunu göremeyecek kadar bencil olmak istemiş. Edgar hayatında ilk defa trenin ucuz bir bölümünde yolculuk yapiyor. Burda statü farkı, sınıfsal ayrım gözler önüne apaçık seriliyor. Ergenliğine ulaşmakta olan bir erkek çocuk ilk defa evden kaçtığında fark ediyor ki para kazanilmasi ,emek harcanmasi gereken bir şey ve tüm hersey de bu emekle satın alınıyor. Okurken keşke dünyadan bu kadar bihaber olsam dedim açıkçası. Ve tabii birini kaybetmekten korktugumuzda ya da zarar gelmesinden korktugumuzda ne kadar affedici olacagimiz gözler önüne seriliyor kitabın sonunda. Edgari kaybetmekten korkan ailesi onun hatalarini görmezden gelip bağrına basmayı tercih ediyor.Kaybetme korkusu çoğu zaman uzatilacak meseleleri bitirir, affedilmeyecek şeyleri affettirir.