Raf Yorumu: ayipsin fevkaladeyim (@hicrnn)

hicrnn 10 months ago

Bir sigara yakmaya ne dersiniz? Son zamanlarda kendimi tanımakta güçlük çekiyorum. Şu anki halim, tanıdık geliyor aslında; çok uzak değil, 1-2 sene öncesi. Yine bedenim sanki biri tarafından ele geçirilmiş. Ben değildim. Davranışlarımla, duygularımla ben değildim. Peki ya şimdi? Bir…devamıBir sigara yakmaya ne dersiniz? Son zamanlarda kendimi tanımakta güçlük çekiyorum. Şu anki halim, tanıdık geliyor aslında; çok uzak değil, 1-2 sene öncesi. Yine bedenim sanki biri tarafından ele geçirilmiş. Ben değildim. Davranışlarımla, duygularımla ben değildim. Peki ya şimdi? Bir farkım var mı o halimden? Yok. Zaman zaman nefes alamıyorum mesela, yine… Su içerken, bu yazıyı yazarken ya da hiçbir şey yapmazken. Elllerime hakim olamıyorum. Uyuyup kaldığım yerde uyanmıyorum çünkü bu uyku değil; beni ele geçiren bir şey. Kendimi herkesten uzak tutmama sebep olan bir şey. Diyorum ya, tanımıyorum kendimi diye. Hatırlıyorum, o zamanlar da böyle başlamıştı. Sonrası ise... Krizler, ilaçlar, depresyon... Kurtulmak pek kolay olmadı. Kendimden bir parça verdim kurtulurken. Peki ya şimdi? Yine aynı şekilde ilerlerse? Ya durmazsa? İşte bu sefer kurtulmak için çabalamaya gücüm yok. Bittim. Hiçbir şey kalmadı elimde. Çabalamak için bir nedenim yok. O yüzden kendimi teslim ettim bu tatlı uykunun kollarına. O da beni çok seviyor sanırım :) Son zamanlara göre karşılaştıracak olursak, şu son 2-3 gündür hissettiğim şeyler hiç bu kadar derin olmamıştı. Yalnızlık, karmaşıklık, stres… Aklınıza gelecek her şey. Eğlendiğim anlarda bile saçma eğleniyordum artık. Diyorum ya, kendimi tanımıyorum diye. Çok denedim anlatmayı ama olmuyor. Ciddi manada şu yerkürede beni anlayan biri çıkmıyor. Herkes dışarıdan bakınca çok iyi görüyor beni. Artık anlattıklarımı ciddiye alamıyorlar çünkü asıl ben buyum: saçma sapan şeylerle dalga geçen bir kızım. Ama o dalgaların altındaki ben… Gözlerim gözlerime değdiğinde bir yabancıyla karşılaşıyorum. İçimde bir ses sürekli konuşuyor ama kimse duymuyor gibi. Korkuyorum. Aynı döngüye girmekten, yine aynı uçuruma düşmekten... Ama belki, sadece belki... bu sefer bir el uzanır. Belki biri sadece dinler, anlamaya çalışır, değiştirmeye çalışmadan, yargılamadan. Belki bu sefer kaybolmadan durabilirim.Ve bu da imkansız görünüyor. Sigaram bitti.