Raf Yorumu: Wolvi (@wolverineh)

Dümdüz, basit romantik komedi arayanların uzak durması gerekiyor. Arjantin yapımı bu film, şehir hayatının insanları ne derece bağlantısız hale getirdiğini konu ediniyor aslında. Tüm o görülen kilometrelerce kablolar, telefonlar sahiden insanları insanlara ulaştırmak için mi varlar? Yoksa daha da uzaklaşmalarına…devamıDümdüz, basit romantik komedi arayanların uzak durması gerekiyor. Arjantin yapımı bu film, şehir hayatının insanları ne derece bağlantısız hale getirdiğini konu ediniyor aslında. Tüm o görülen kilometrelerce kablolar, telefonlar sahiden insanları insanlara ulaştırmak için mi varlar? Yoksa daha da uzaklaşmalarına mı neden oluyorlar?.. Medianeres başlar başlamaz, bir şehrin modern sayılmasında en önemli unsur olan "Yüksek bina"lara değiniyor. İnsanların ruh hallerine nasıl tesir ettiklerini yorumluyor. Düşünsenize birisi ile şuan aynı filmi seyredip aynı sahnede ağlıyorsunuz. Ama devasa şehrin, modern ve yüksek binaları girmiştir onunla aranıza; binlerce insan arasına... Film boyunca birbirlerine farklı mekânlarda teğet geçen iki karakterin yalnızlıklarını ve bununla nasıl başa çıktıklarını izliyoruz. Martin ve Mariana farklı insanlarla bir araya gelirler ama görmek istedikleri, bağlanmak istedikleri bireyler değillerdir hiçbirisi.. Martin'in Mariana'ya, Maria'nın da Martin'e ihtiyacı vardır. Fakat şehir bir türlü onları bir araya getirmez. Nitekim Maria'nın elinde büyük bir kitap vardır ve bu görsel içerikli kitapta Wally adlı bir kişiyi arar. Onu şehir haricindeki her yerde bulabilir; kağıt üzerinde eliyle işaretler... fakat Wally'i şehirde görmek ister o.. Buradan hareketle Wally aslında Mariana'nın Martin'idir. Aradığı Martin'dir. Bir buçuk saat süresi ile sıkılmadığım, düşündüğüm ama bunu yaparken zihnimi yormadığım bir yapımdı bu. Teknoloji, moderm hayat, yalnızlık, ilişkiler, fobilerimiz, hobilerimiz aklımıza geliyor izlerken. Herkese hitap etmez elbette böyle filmler. Anlam aramak isteyenlerin durağıdır daha çok. Son sahnelerden birinde geçen Ruh termostatı muhabbeti çok hoşuma gitti: Kederli günlerde çok üzülmemek, mutlu günlerde de çok gülmemek. Sinema cidden insanlığa çok şey katıyor. Böyle sakin, anlamlı, içten filmleri seyretmeyi çok seviyorum. E tabii Ethan Hunt, Wolverine gibi karakterleri de severim ama bizleri anlatan, bunun felsefesini hakkıyla veren filmler bir başkadır... Sevgiyle kalın.