Raf Yorumu: Blesk (@berrybutcher)

"Holdeki köşemde, kendimi bir istasyonda ne zaman, nereden geleceği ve nereye götüreceği bilinmeyen bir treni bekleyen bir yolcu gibi görmekten kurtulamıyordum." Geçen ay sahafta karşıma çıkmıştı. Bu tarz keşifler beni hiç yanıltmıyor. Harika bir kitap seçmişim. Aynı isimli diziyle bir…devamı"Holdeki köşemde, kendimi bir istasyonda ne zaman, nereden geleceği ve nereye götüreceği bilinmeyen bir treni bekleyen bir yolcu gibi görmekten kurtulamıyordum." Geçen ay sahafta karşıma çıkmıştı. Bu tarz keşifler beni hiç yanıltmıyor. Harika bir kitap seçmişim. Aynı isimli diziyle bir bağlantısı olabilir diye düşündürmüştü başta ancak hiçbir alakası yok. 1920-30'lu yıllarda, Istanbullu bir doktorun Anadolu'ya tayinin ardından, orada geçirdiği hayatını ve kişiliğinin ne yönde etkilenip değiştiğini anlatıyor esas olarak. Konusu gerçekten zengin bir şekilde oluşturulmuş çünkü karakter çeşitliliği var ve tekdüze, stock karakter türünde değiller. Hepsi şahsına münhasır ve belli bir derinliğe sahip. Bu açıdan, kitabı ana karakterin gözünden okuyor olsak da yalnızca odağınız kendisinde takılı kalmıyor. Ilginizi çekecek enteresan karakterler, komik olaylar ve gizlice yerleştirilmiş hicivler de mevcut. Kitabın en etkileyici yönü bir hayatın gelişimine, değişimine, sallantılarına ve bitişine birkaç yüz sayfada şahit olabilmek ve bunun yüzeysel duygulardan uzak, zihninizde şiddetli bir şekilde tezahür ettiğini hissedebilmek. Hoşuma gitmeyen tek nokta ise anıların birbirine karışık hâlde verilmesi oldu. Normal bir sıralama yok. Bu da okuma keyfini biraz sekteye uğratıyor. Gerçi yazara alışık olanlar için bu yeni tarzın yenileyici bir etkisi olabilir. ♤ "Kim kime hesap vermiş bu memlekette ki sen hesap vereceksin?" "Gövdemin için iyi pişmemiş somun gibi oturmuş, ağır kaderimle ne kadar yorgundum." "Böyle müstesna çöküntü zamanlarının karakteristiği, kendini olduğu gibi bir takım serseri düşüncelerin dalgalarına bırakmaktır gibime gelir. Onlar, artık insana nereye isterlerse oraya sürüklerler, çarparlar." "Fakat Bir an geliyor ki, iddia ettiğim perişanlığa rağmen düğmeli elimden bırakmadığımı; o düşünceleri, garip bir sessizlikle, muayyen hedeflere doğru sürerek aşındırmaya ve korktuğum bir tehlikeyi önlemeye savaştığımı dehşetle görüyorum." "Gariptir ki aşk geçer; fakat başladığı yerlerde izi kalır." "İnsan, gençlikte kendi kendini ne kolay avutur." "Saadet mi insanda böyle bir şey meydana getirirdi; yoksa bu bilinmez ümit mi saadete tam kıvamını verirdi?"