Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

Coğrafyadan kaçamamanın, ona tutsak kalmanın filmi. Coğrafyanın sana verdiklerini veya dayattıklarını ister istemez üzerine öyle bir giyinmişsindir ki farklı gelecek hayalini kurmak bile trajikomik sonuçlara yol açabilir. O elbiseyi çıkarmak için tek çaren tepeden tırnağa kendine format atmaktır ki çok…devamıCoğrafyadan kaçamamanın, ona tutsak kalmanın filmi. Coğrafyanın sana verdiklerini veya dayattıklarını ister istemez üzerine öyle bir giyinmişsindir ki farklı gelecek hayalini kurmak bile trajikomik sonuçlara yol açabilir. O elbiseyi çıkarmak için tek çaren tepeden tırnağa kendine format atmaktır ki çok zordur ve bedeli de ağırdır. O bedeli ödemeye hazır değilsen davul zurnayla ilan ettiğin hayalini bir düğünde hızlı halay çekerek noktalayıp gerçeklerle yüzleşmen an meselesidir. Siverekli Eyüp de bir zamanlar farklı bir hayat için İzmir’e gitmiş, ancak borç batağına saplanınca, eşi ve üç çocuğuyla Siverek’teki hasta anasının yanına sığınıp domates kurutma işçisi olmuştur. Yevmiyesini alamayan, kötü koşullarda çalışan ve bunu içine hiç sindiremeyen Eyüp, ustabaşı Hemme ile fena halde takışıp üzerine bir de küfrü yiyince bıçak kemiğe dayanır. Tabancasını beline takıp Hemme’yi öldürmek üzere yola çıkar. Upuzun ve sıcaktan kavrulan o yaz gününde Eyüp’ün karşısına çıkan insanlar ona kendisini, geçmişini hatırlatacak, geleceğinin çıkışsızlığını da hissettirecektir. Filmin yönetmeni, başrol oyuncusu ve yapımcısı Murat Fıratoğlu (1983), Siverek’te büyümüş, Diyarbakır’da hukuk okuyup avukat olmuş, ancak sonradan rotayı sinemaya kırmış ve çektiği ilk uzun metrajlı film olan “Hemme’nin Öldüğü Günlerden Biri” ile hatırı sayılır ödüller almış bir sinemacı. Memleketinin sokaklarında, kırlarında, evlerinde iyi diyaloglar ve anlatım gücü yüksek sahnelerle çektiği filminde ailesi, arkadaşları, Siverek halkı rol almış. Dolayısıyla filmin gerçeklik duygusu çok kuvvetli. Eyüp o upuzun günü yaşarken biz de onun yanındayız; öfkesine, çaresizliğine, ezikliğine, mutsuzluğuna ortağız... Filmi izlerken Murat Fıratoğlu’nun sinemaya duyduğu masum inancı ve heyecanı o kadar derinden hissettim ki, ilk dakikalarda sesteki sorunu (Eyüp’ün konuşması anlaşılmıyor), oyuncuların yer yer ve doğal olarak fazla amatör kalan oyunculukları bana hiç batmadı. Jenerikte domates işçilerinden parkta oyun oynayan çocuklara kadar herkese teşekkür etmesine de bayıldım. “Filmimde Siverek halkının emeği çok” vurgusunu her fırsatta dile getirmiş. Murat Fıratoğlu’nun sonraki filmlerini heyecanla bekliyor olacağım.