Ingmar Bergman’ın Persona filmi, kimliğin kırılgan doğasına dair sessiz ama çarpıcı bir çığlıktır. Lacan’ın “ayna evresi” teorisiyle bakıldığında, film yalnızca iki kadının değil, tekil bir benliğin bölünmüşlüğünü anlatır. Elisabet’in suskunluğu, Alma’nın konuşkanlığına ayna olur. Ancak bu ayna, bir yansıma olmaktan…devamı