Raf Yorumu: hebele hübele (@ahtaponki)

Ölmek İstiyorum Ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum

Selamun aleyküm. Uzun zaman sonra gerçek bir gönderiyle karşınızdayım. Bu beni çok heyecanlandırıyor ve sizin de kalp atışlarınızı duyar gibiyim. Nasıl giriş ama 😉 Her neyse laf salatası yapmanın lüzumu yok. Bu kitap hakkında bir şeyler yazmak istedim umarım hakkını…devamıSelamun aleyküm. Uzun zaman sonra gerçek bir gönderiyle karşınızdayım. Bu beni çok heyecanlandırıyor ve sizin de kalp atışlarınızı duyar gibiyim. Nasıl giriş ama 😉 Her neyse laf salatası yapmanın lüzumu yok. Bu kitap hakkında bir şeyler yazmak istedim umarım hakkını verebilirim ve okuduğunuza değer. Çok zor bir dönemimde kelimenin tam anlamıyla hayatın dibini sıyırırken bana eşlik ettiği için bu kitaba çok minnettarım. Zaten zor bir dönemden geçerken üstüne bir de terapi seanslarımı aksatınca tuzu biberi oldu ve ben kafayı çıldırdım. Tam olarak o süreçte bu kitap bana gelsene😜 yaptı ve dans etmeye başladı ben de itiraz etmedim. Evet giriş kısmını yeterince uzattıysak kitaba bismillah diyelim artık. Aslında bu kitabın hiçbir derinliği, edebi yanı veyahut çarpıcılığı yok. Sadece en yalın haliyle dümdüz yaşananların iki kapak arasına basılması o kadar. Benim için özel kılan da tam olarak buydu zaten. Bana göre vermek istediğini verdi amacına ulaştı ve bu kadar fazlası yok. Kitapta kendimi buldum. Yaklaşık 7 aydır psikolojik destek alıyorum ve tam anlamıyla bu şekilde ilerliyordu . Hatta ara ara psikoloğumun benim için söylediği cümlelere denk geldim. Dürüst ve özgün bir iş olmuş bence ve bu yüzden çoğu kişiyi tatmin etmemiş sanırım. Yorumlara baktığımda beğenilmediğini gördüm, kimisi sürekli tekrara düşüyor, kimisi de boşuna okudum psikiyatrist hastaya bir yarar sağlamadı ortada bir sonuç yok demiş. Ve evet çok haklılar bu yüzden kitabı size asla tavsiye etmeyeceğim OKUMAYIN. Tekrara düşmesi de o kadar gerçekti ki. Ben bazen 3 seans üst üste aynı konudan dert yanıyorum ve aynı cümlelerle gidiyorum her seferinde. Bir süre sonra kendimi tuhaf hissetmeye başlamıştım ki Baek Sehee yalnız olmadığımı gösterdi bana. Psikiyatrist hastaya yarar sağlamadı bir sonuca vardırmadı diyenler için de evet -zaten bunu kitabın sonunda psikiyatristin kendisi de söylüyor- her süreç mutlak ve gözle görülür elle tutulur bir iyileşmeye götürmek zorunda değil. Ki zaten bu bir kişisel gelişim kitabı değil, amacı da insanlara çözüm sunmak değil. Sıradan birinin kendi hikayesini ve terapi sürecini olduğu gibi paylaşması. Yazarın kullandığı dile gelirsek sade, şatafattan, edebi cümlelerden, manşetlerden oldukça uzak. Didaktik değil, öğüt verici değil sadece anlatıyor. Son zamanlarda hep edebi ya da bilgi- felsefe yönünden ağırlıklı kitaplar okuduğum için çok iyi geldi. Fazla uzatmayacağım KİTABI ASLA ÖNERMİYORUM. Buraya kadar okuyanlara teşekkür ederim. Okumayanların da eminim haklı sebepleri vardır. Hoşçakalın bir 4 ay daha sonra görüşmek üzere. HA bu arada “ölmek istiyorum ama cağ kebap da yemek istiyorum” adlı kitabım çok yakında raflarda ✌🏼