Bu, George Orwell’in “zorbalık distopyası”ndan çok Aldous Huxley’in “haz distopyası”dır: İnsanlar zincirlerine değil, eğlencelerine tutsaktır. Şiddet ekranın içindedir ama aynı zamanda ekranın biçiminin kendisidir: dikkati parçalayan, düşünmeyi imkânsızlaştıran, ilişkiyi yüzeyselleştiren bir tahakküm cihazı. Yetişkinler olarak ürkülemeyenler yönetir bu düzeni. Ürkülememek…devamı