Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

Adam Elliot’ın 2024 yapımı stop-motion filmi “Memoir of A Snail” sonrasında “Mary and Max”i de izlemek kaçınılmaz oldu. Aşırı çalıştığım yıllarda izleyemediklerim maalesef uzunca bir liste oluşturuyor. Öyküsünü gerçek hayattan alan bu acı-tatlı film o listeye bile girememiş, utanarak itiraf…devamıAdam Elliot’ın 2024 yapımı stop-motion filmi “Memoir of A Snail” sonrasında “Mary and Max”i de izlemek kaçınılmaz oldu. Aşırı çalıştığım yıllarda izleyemediklerim maalesef uzunca bir liste oluşturuyor. Öyküsünü gerçek hayattan alan bu acı-tatlı film o listeye bile girememiş, utanarak itiraf ediyorum. Öykümüz 1976 yılında Avustralya’da başlıyor. Alkolik, kleptoman ve sevgisiz bir anneyle ilgisiz bir babanın, ailesi kadar çevresinden de zorbalık gören, beğenilmeyen, hayal gücü ve iç dünyası zengin 8 yaşındaki kızı Mary Daisy Dinkle (Çocuk Daisy: Bethany Whitmore/1999, Yetişkin Daisy: Toni Collette/1972), o kadar yalnız ve arkadaşsızdır ki çareyi mektup arkadaşlığında bulur. Ancak, telefon rehberinden tesadüfi olarak seçtiği mektup arkadaşı Max Jerry Horovitz (Philip Seymour Hoffman/1967-2014), 44 yaşında, asberger sendromlu, derdi dağları aşmış ve New York’ta yalnız yaşayan bir obezdir. Naif dostlukları, Max’in ruhsal krizleri ve akıl hastanesinde geçirdiği dönemlerle, Mary’nin Max’i üzdüğü için bunalıma girdiği ve aşkla evlendiği Damien (Eric Bana/1968) tarafından terk edilmesiyle mutsuzluğunun derinleştiği dönemlerde kesintiye uğrasa da ikisinin de yaşamına mutluluk, güzellik ve anlam katar. Anlatıcı (Barry Humphries) tarafından bize aktarılan bu dostluk öyküsü yürekleri ısıttığı kadar acı da veriyor. Memoir of A Snail filminde olduğu gibi din, politika, kapitalizm, kişisel ve toplumsal açmazlar gibi bıçak sırtı konulara kendine has ironik üslubuyla dalmaktan çekinmeyen yönetmenimiz, oldukça trajik bir sonla biten hikayeye yine umut dolu bir yorum yapmaktan geri durmuyor. Sevgi ve dostluk varsa yaşam da var. Her iki filmi de peşpeşe izlemiş biri olarak Mary and Max’in senaryosunu ve kurgusunu daha çok sevdiğimi söylemeliyim. Kalbimdeki ince sızılardan biri olan Philip Seymour Hoffman ile o yıllarda hemen hemen hikayedeki Mary yaşlarında olan Bethany Whitmore’un enfes seslendirmesini de bu beğeniye eklemek gerek. Buna karşılık, Memoir of A Snail filmi görsellik ve anlatım gücü açısından daha zengin; seslendirmelerse mükemmel. İkisini de izlememiş olanlar için yönetmeni iyi kavrayabilmek adına önce Mary and Max’i izlemelerini öneriyorum.