Raf Yorumu: Gülçin Şahin (@harmony)

Spoiler içeriyor İlk defa 2000 lerin ortalarında izlediğim bu film gerçekten eskimeyecek filmlerden. İnsan, tarih boyunca mükemmel olmanın peşinde koşmuştur. Elbette mükemmel olmak, üstü örtük bir ölümsüzlük arzusudur. Bunu gerçekleştirmek için de ölçmüş, biçmiş, işin matematiğini anlamaya ve mühendisliğini yaratmaya uğraşmıştır. İşte…devamıİlk defa 2000 lerin ortalarında izlediğim bu film gerçekten eskimeyecek filmlerden. İnsan, tarih boyunca mükemmel olmanın peşinde koşmuştur. Elbette mükemmel olmak, üstü örtük bir ölümsüzlük arzusudur. Bunu gerçekleştirmek için de ölçmüş, biçmiş, işin matematiğini anlamaya ve mühendisliğini yaratmaya uğraşmıştır. İşte bu filmde, insanlık sonunda bu arzusuna kavuşmuştur. Sürprizleri olmayan, başarı garantili ve yaşamı üzerinde mükemmelleşebilen uzun bir hayat yaşama hayaline sonunda kavuşmuştur. Spermin genetiği üzerinde oynanarak yüzde yüze yakın bir oranda başarı ile hastalıksız, uzun yaşayan, dayanaklı ve zeki, çeşitli yetenekleri ile öne çıkan insanlar ayağınıza geldi. Elbette her şey bu kadar harika ise filmde anlatılan nedir hemen konuya gelelim. Bir ailemiz, filmdeki adıyla 'tanrı çocuğu' sahibi olmak ister. Yani bu müdahaleyi istemeden doğal yollarla çocuk sahibi olmaya karar verir. Böylece eğlence de başlar. Artık iki tür insan arasında ayırım vardır geçerli insan ve geçersiz insan. Filmde insan mühendisliği konusu kardeşlerin kıyaslanması üzerinden ve çok da derinde bir sistem üzerinden düşündürülmüştür. Dahası size ait bilgilerin size ait olmadığı -çünkü zaten var oluşunuz size ait değildir- sizi denetlemek ve geçerli olup olmadığınızı sürekli kontrol altında tutmak için kullanıldığını izliyoruz. Filmde teknolojik olarak ne kadar ilerlesek de ne kadar mükemmelleşsek de gerçek anlamda bir gelişimin yaşanmadığını tekrar tekrar anlıyoruz. Yani insan son derece gelişmiş silahları ve korkularına bulduğu şahane çözümlerine rağmen çaresizliği ile yüz yüze, nefes nefese yaşamak zorunda. Değerin üretime, performansa, uzun yaşama ve sağlıklı olmak gibi nicel değerlere indirgendiği DEVASA bir boşluk yarattığımızı bize daha o yıllardan göstermiş. Sömürge, tahakküm, toplumsal siyaset, insan ve toplum mühendisliği gibi insanı insanlıktan çıkaran ne varsa yine var yine var. Yani ırkçılığın ve sömürgeciliğin sürdüğü bir sistemi izleriz. Apokaliptik bir tarzı var. Filmin atmosferi çekildiği yılların yavaş yaşantısına uygun şekilde sakin ilerliyor. O zamanlar dünya bu kadar hızlı değildi ve tek bir olayın gerilimi herkesi uzun süre meşgul ederdi. İzlemesi keyifli, düşündüren ve çok fazla da bişey beklememek gerek dünya hep böyle olacak dedirten güzel bir film. Gerçi bunu ben de demiş olabilirim. İyi seyirler.