Raf Yorumu: NormativeMan (@normativeman)

Spoiler içeriyor Temel olarak ilk bakışta bir kayboluş hikayesi gibi duruyo olabilir ama dikkatli bakınca fark ediliyo ki aslında bir kalış hikayesi bu. Fiziksel olarak kaybolan bir kadın değil asıl mesele, zihninde kalakalmış bir adam. Nick Bannister karakteri, gelecekte geçen bir şehirde…devamıTemel olarak ilk bakışta bir kayboluş hikayesi gibi duruyo olabilir ama dikkatli bakınca fark ediliyo ki aslında bir kalış hikayesi bu. Fiziksel olarak kaybolan bir kadın değil asıl mesele, zihninde kalakalmış bir adam. Nick Bannister karakteri, gelecekte geçen bir şehirde yaşıyo olabilir ama ruhu geçmişin içinde çürüyen biri bana göre. Adamın bütün motivasyonu, bir aşkın peşinden gitmekten çok, o aşkın içinde bir zamanlar kim olduğunu hatırlamak istemesi. Bu yüzden filmdeki arayış, kadına değil, zamana dair gibi geldi bana. Mae ise tam anlamıyla çözülmemiş bir bilmece gibi kurulmuş, en azından ben öyle algıladım. Ne zaman sahneye girse, kamera sadece onu göstermiyo, onunla birlikte etrafındaki her şey yavaşlıyo. Güzelliği sadece fiziksel değil, gizemini asla tamamen vermeyen biri oluşu, onu bir karakter değil, bir illüzyon haline de getiriyo. Biz onun peşinden giderken aslında Nick’le aynı şeyi yapıyo ve kim olduğunu anlamaya çalışırken kendini biraz daha kaybediyo.. Film boyunca zamanın çizgisel akmadığı sıkça vurgulanıyosa da asıl çarpıcı olan şu bence, Nick'in hayatı da çizgisel değil. Sürekli dönüyo, dönüyo, dönüyo.. Netice olarak ise hiç bi yere varmıyo. Bu açıdan bakıldığında, Reminiscence bir bilimkurgu değil, bir hafıza döngüsü olarak değerlendirilebilir. Bu döngüyü sinematografik olarak da kurmuşlar zaten. Aynı mekanlar, aynı anlar, farklı ışıklarda yeniden karşımıza çıkıyo. Sanki film bize "hatırladığın şey aslında böyle değildi" demeye çalışıyo ve bu da bizim zihnimize olan bi gezinti olarak ele alınabilir. Duygusal olarak filmdeki en güçlü anlar, karakterlerin birbirlerine doğrudan söyledikleri şeylerden değil, söyleyemedikleri anlardan doğuyo ayrıca. Sustuklarında anlıyosunuz neyin ağır geldiğini. İşte o noktada, hikayenin bilimkurgudan çıkıp bi trajedi gibi ilerlediğini fark ediyosunuz. Çünkü zaman makinesi yok bu filmde, sadece geri dönme arzusu var. Ve bazen o arzu, gerçeklikten daha güçlü olabiliyo tabi. Ez cümle, hizi hızlıca tatmin etmiyo film, aksine sizi ağır ağır içine alıyo. Eğer bir filmin sadece konusunu değil, duygusunu da sindirerek izlemeyi seviyosanız, bence uzun süre zihninizde kalacaktır. İzledikten sonra da anılar unutulmasın diye değil, tam da hatırladıkça biraz daha eksilmek için var oluyo diye düşünebilirsiniz.