NormativeMan (@normativeman)

The Old Guard. Ölümsüz olmak bi armağan mı? Yoksa zamanla daha da ağırlaşan bir borç mu? Öncelikle şunu belirtmem gerekir ki, aksiyon filmi olarak izlense de benim aklımda kalanlar aksiyon sahneleri olmadı. Daha ziyade yüzyıllardır yaşayan bu arkadaşların yüzündeki o…devamıThe Old Guard. Ölümsüz olmak bi armağan mı? Yoksa zamanla daha da ağırlaşan bir borç mu? Öncelikle şunu belirtmem gerekir ki, aksiyon filmi olarak izlense de benim aklımda kalanlar aksiyon sahneleri olmadı. Daha ziyade yüzyıllardır yaşayan bu arkadaşların yüzündeki o tuhaf yorgunluk kaldı. Andy’nin artık savaşmaktan çok, yaşamaktan yorulmuş hali mesela, bana filmin en güçlü tarafı gibi geldi. Ölümsüzlük fikrini çoğu zaman güç, avantaj, sınırsız zaman üzerinden düşünürüz ancak film bunu tersine çeviriyor gibi bir miktar. Her şeyi görmüş geçirmiş, herkesi kaybetmiş ve buna rağmen hala yaşamaya devam etmek zorunda olan bir insanın ruh halini düşünelim bi, ölümün neden bazen bir son değil de bir lütuf gibi görülebileceğini anlıyosun gibi, bu da bir gereklilik yani. Andy'ye bakınca özellikle bu insanın içine işliyor gibi. Güçlü olması ilgi çekici ancak yorgun olması daha çok dikkat çekici. Çok fazla açıklama yapmadan, birkaç bakışla karakterin geçmişindeki ağırlığı hissediyosunuz bi şekilde. Hatta şey var, bazı sahnelerde yüzündeki ifade, söylediği cümleden çok daha fazla şey anlatır hale geliyor. Bence filmin en insani tarafı burada ortaya çıkıyo, aksiyon ayrı bir yerde, insanlığın temeli ve yapısal bütünlüğü başkaca bir yerde işlenmiş gibi. Yüzyıllar boyu yaşamış birinin hala bazı şeylere kırılabiliyor olması, onu süper kahraman kılıfından çıkarıp insan oluşuna, sıradan oluşuna ulaştırıyor. Nile'ın hikayeye girişi de bu yüzden önemli geldi bana. O mesela hala hayatın değerini kaybetmemiş biri. Diğerleri için sıradan hale gelmiş olan ölüm, kayıp ve mücadele, onun gözünde hala oldukça korkunç. İki tarafın karşılaşması, beni yaşlanmakla ilgili tuhaf bi düşünceye itti. İnsan yaş aldıkça gerçekten bilgeleşiyo mu, yoksa bazı acılara sadece alışıyo muyuz? Film her ne kadar bu sorunun cevabını vermiyor olsa da karakterlerin davranışlarında cevabı aramaya devam ediyosun ister istemez. Joe ve Nicky'nin ilişkisini de ayrıca sevdiğimi belirtmeliyim, bu tarz filmlerde bildiğiniz üzere duygusal yakınlaşmalar çoğu zaman hikayeye eklenmiş bi süs gibi durur, sırf var olsun diye serpiștirilmiș olur. Yüzyıllar boyunca birlikte kalmış iki insanın sevgisi daha sessiz, daha olgun ve daha sahici geldi bana, bu yönden bakmak lazım bir de. Büyük romantik cümlelerden ziyade birbirlerine bakışların, bi tarih ve yaşanmışlıklar içeriyor. Quynh ise filmin bütün fikrini başka bi yere taşıyo diyebilirim çünkü orada ölümsüzlüğün romantik tarafı tamamen ortadan kalkmış durumda. Sonsuz yaşam fikrinin altında korkunç bi yalnızlık ihtimali mevcut. İnsan unutulabilir, sevdiği herkes ölebilir, dünya değişebilir amaaa kendisi hala orada. Bir noktadan sonra sonsuzluk, hayatın uzaması değil, acının da katlanarak uzaması anlamına gelmeye başlamış. Filmin eksikleri var mı, yani çok zorlarsak şunu söyleyebiliriz, bu kadar güçlü bi fikirden çok daha derin bi hikaye çıkarılabilirdi mesela. Bazı karakterlerin geçmişlerini yalnızca yüzeyden görmemiz bende "keşke biraz daha kazısalardı" hissi bıraktı. Yine de şahsi kanaatim, klasik bi aksiyon filmi olmadığı yönünde. Zira film bittiğinde kim kimi yendi şimdi demiyor insan, ne kadar uzun yaşadığımız mı, yaşadığı zamana ne bıraktığı mı önemli diye soruyosun bi noktadan sonra. En vurucu kısmı buydu bence.

normativeman 1 month ago

İfşa Günü

Steven Spielberg

22 Gönderi

İfşa Günü - Disclosure Day Bazı gerçeklerin ortaya çıkışı dünyayı değiştirmekten ziyade insanın kendine anlattığı hikayeyi, söylediği yalanları çökertmiș olur. Öncelikle filmin asıl meselesinin dünya dışı varlıklar olduğunu düşünmüyorum. Benim için bu film, insanın hakikat karşısındaki kırılganlığını anlatıyor. Gökyüzünden gelen…devamıİfşa Günü - Disclosure Day Bazı gerçeklerin ortaya çıkışı dünyayı değiştirmekten ziyade insanın kendine anlattığı hikayeyi, söylediği yalanları çökertmiș olur. Öncelikle filmin asıl meselesinin dünya dışı varlıklar olduğunu düşünmüyorum. Benim için bu film, insanın hakikat karşısındaki kırılganlığını anlatıyor. Gökyüzünden gelen bir yaşam formundan ziyade, yeryüzünde yaşayan insanların gerçeğe nasıl tepki verdiğiyle, yüzleşmenin ağırlığı ile ilgileniyor. Zira film boyunca en çok dikkatimi çeken şey, görünen değil, karakterlerin sessizliklerinin içinde sakladıkları, onlara özgü olan ve aynı zamanda bizim kendi zihnimizin sınırlarına emanet edişiydi. Ritim de gayet makul düzeydeydi, harikulade keşiflerin ortasında olmasına rağmen sürekli heyecan üretmeye çalışmak yerine insanı beklemeye zorluyor. Biraz tempo düşüşü olarak algılanabilir ancak ilerledikçe ben bu histen uzaklaştım açıkçası. Nitekim bazı soruların cevabı verilince değil, cevapsız bırakılınca daha da devasa bi hale geliyor. E filmde de tam olarak bu yapılmıyor mu zaten? Çoğu zaman tek bi bakışla uzun diyaloglardan daha çok şey anlatıyor, anlatmaya çalışıyordu bence. Ayrıca en çok dikkatimi çeken detaylardan biri de, insanların aynı olaya farklı gözlerle bakabilmesiydi, netice itibariyle gökyüzünde beliren şey herkes için aynı ama kimsenin gördüğü şey aynı değil. Eh, bilim insanı delil atar, siyasetçi insan dengeyi korumaya çalışır, medya anlam üretmek Bütün bunlar bir araya gelince fark ettim ki film aslında uzaylıları değil, insanın kendi zihnini "ifşa" ediyor Biliyoruz ki gerçek asla değişmez, ona bakan göz değişir. Şunu da söylemeden geçmeyeyim, filmin ismi her ne kadar İfşa Günü diyerek tek bir güne indirgenmiș gibi görünse de aslında bunun biraz sembolik bir tercih olduğunu düşünüyorum çünkü hakikatin belirli bir tarihte açıklanan bir bilgi olmadığını, insanın kabullenmeye razı olduğu anda başlayan bir "süreç" olduğu fikri daha tutarlı geliyor bana. Görüldüğü üzere hakikati herkes aynı gün öğreniyor olsa da herkes aynı gün anlamaz. Akılda kalan en büyük mesaj bu gibi geldi bana. Bu duruma filmin görsel temasını irdeleyince de rastlıyoruz, zira gökyüzünü bi gösteriye, uçsuz bucaksız şovlarla doldurmak yerine sürekli insan yüzlerinde dolaşıyor kadrajımız, uzayın sonsuz oluşunu anlatmak için insanın içindeki, gözlerindeki belirsizliği, bir kapı olarak kullanılıyor gibi. Bu belirsizlik de zaten uzatın uçsuz bucaksız oluşunu arkaplanda tutacak düzeyde. Bilinmezliğin uzayda, yıldızları arasında bir yerlerde değil, bizzat insanın kendi zihninde saklı olduğu gerçeğine odaklanmamız gerekiyor hatta. Bir de şu var, gerçekten bir gün yalnız olmadığımızı kesin bir şekilde ortaya koyacak bir halde olursak, değişecek olan şey evren mi olurdu yoksa kendimiz hakkında kurduğumuz o bütüüün güvenli cümleler mi? "Uzaylı filmi" temasından çok insanın gerçeğe uyum sağlamaktan ne kadar korktuğunu hatırlatan bir yapım olduğunu belirtmek isterim. Filmi izlerken kafamda çalan şarkı, Thurisaz - Years of Silence "Take me back home, Bring me to where all ends." Filme ilişkin söz ise Arthur C. Clarke'tan: "İki olasılık var: Ya evrende yalnızız ya da değiliz. Her ikisi de aynı derecede korkutucu" (Two possibilities exist: either we are alone in the Universe or we are not. Both are equally terrifying.)

normativeman 1 month ago

Fractured

Brad Anderson

211 Gönderi

Fractured - 2019 Gerçeğin kaybolmaktan ziyade insanın gerçeğe bakacak cesaretinin kalmadığını anlatan bir film. Fractured bittikten sonra, alışılagelmișin aksine aklımda kalan şey final olmadı. Hastanenin o tuhaf sessizliği kaldı. İnsan bazen bazı mekanların da hafızası olduğuna inanmak istiyo çünkü. O…devamıFractured - 2019 Gerçeğin kaybolmaktan ziyade insanın gerçeğe bakacak cesaretinin kalmadığını anlatan bir film. Fractured bittikten sonra, alışılagelmișin aksine aklımda kalan şey final olmadı. Hastanenin o tuhaf sessizliği kaldı. İnsan bazen bazı mekanların da hafızası olduğuna inanmak istiyo çünkü. O koridorlar, beyaz duvarlar, birbirine benzeyen kapılar... Hepsi aynı şeyi söylüyomuș gibi ama kimse yüksek sesle konuşmuyodu. Film boyunca en çok bu hususun beni rahatsız ettiğini söyleyebilirim. Netice itibariyle insan, en büyük yabancılığı bazen en steril yerlerde hissetmekte. Ray'in peşinden giderken fark etmeden kendi zihnimin peşine düştüm. Film sürekli gerçeği saklamıyo da aslında; gerçeğin üzerine yeni anlamlar biriktiriyor gibi daha ziyade. Eh, bizim hafıza dediğimiz şey de biraz böyle değil mi zaten? Yaşadıklarımızı olduğu gibi hatırlamıyoruz da işte canımızın dayanabildiği biçimiyle saklıyoruz. Fractured tam da bu kırılgan eşiğin üzerinde dolaşıyor gibi. Şunu söylemeden geçmeyeyim, en sevdiğim tarafı şu oldu, ortada bi seyirciye güven var. Her duyguyu müzikle tarif etmeye çalışmıyo, her sırrı açıklamıyo, her boşluğu doldurmuyor çünkü biliyor ki iyi hikayeler cevap vermekten çok, insanın aklında yer eden sorular bırakır. Bittiğinde de şöyle durup bi kendi zihnimi yokladım. Açıkçası en etkileyici kısmı buydu. Ray'i suçlamak da kolay, hak vermek de. Tabi film ikisini de istemiyo bana göre. Salt insan zihninin, taşıyamadığı yüklerin altında nasıl başka bir dile dönüştüğünü gösteriyo. Bazı acıların unutulmadığına, sadece isim değiştirdiğine ikna ediyor hatta. Bu düşünce filmin hiçbir yerinde açıkça ifade edilmese de bütün film bence bu mevzunun etrafında dönüp duruyor. Ayrıca bir hoşuma giden detay daha vardı. Kamera çoğu zaman Ray'e çok yakın duruyo ve resmen nefes alacak mesafe bırakmıyo. İlk bakışta bunu sadece gerilim yaratmak için yapılmış sanıyosun da, sonra fark ediyosun ki mesele gerilim değil, film sana başka bir gerçeklik ihtimali göstermeyi hiç istememiş. Direkt olarak seni onun zihnine kilitlemekte. Böylece şüphe sadece karaktere değil, bize de bulaşmış oluyor. Sözün özü, hayatta da gerçeği aramıyoruz sanki, hayatın içinde yaşayabileceğimiz başkaca bir versiyonunu arıyoruz. Okuduğunuz için teşekkür ederim.

normativeman 1 year ago

Day 5

Matt Hullum

4 Gönderi

Day 5 Acıcık uyusan öleceksin. Bu kadar yalın, bu kadar tekinsiz. Oysa başta her şey tanıdık, insanlar bir sabaha uyanıyor, uyananlar uyanmamış olanların cansız bedenleriyle karşılaşıyor. Sonrası delilik. Bi virüs değil bu, bi kâbusun kendini gerçek sanması gibi, uykunun katil…devamıDay 5 Acıcık uyusan öleceksin. Bu kadar yalın, bu kadar tekinsiz. Oysa başta her şey tanıdık, insanlar bir sabaha uyanıyor, uyananlar uyanmamış olanların cansız bedenleriyle karşılaşıyor. Sonrası delilik. Bi virüs değil bu, bi kâbusun kendini gerçek sanması gibi, uykunun katil oluşu hatta. Bana göre asıl çekici tarafı, bu fikri yalnızca bir gerilim malzemesi gibi kullanmaması. Uyumamak zorunda kalan bir toplumda ortaya çıkan psikolojik çözülme, bireysel geçmişlerin yüküyle birleşince, her karakterin ayakta kalmakla yüzleşmekten kaçmak arasında salındığını görüyoruz. Özellikle başrolümüzün uyuşturucu bağımlılığıyla olan geçmişi, fiziksel bir uyanıklıkla zihinsel bir körlük arasındaki farkı gösteriyo, bir anlamda hayatta kalmakla yaşamak arasındaki ince çizgiyi de sorgulatıyo bize. Dizinin teknik olarak TV kalitesinin biraz altında kaldığı yerler var elbette, özellikle bazı bölümlerde görsel efektler sırıtsa da, yaratılan atmosfer o kusurları görmezden gelmeyi mümkün kılıyo bence. Bu düşük bütçeli yapım, kısıtlı kaynakla büyük hikaye anlatma becerisine sahip diyebiliriz. Müzikler, ışık kullanımı ve kurgudaki temposu.. İnsanı diken üstünde tutarken aslında sessiz bir çöküşü izletiyo. Asıl büyü ise metaforlarında. İnsan zihni uyanıkken ne kadar dayanabilir? Uyku burada sadece bir dinlenme değil, aynı zamanda geçmişle yüzleşme, bilinçdışıyla temas. Ve bundan kaçtıkça daha da uyanık, daha da hasta hale geliyoruz. Yani düşünün ki virüs biz değiliz ama hepimiz taşıyıcısı olabiliriz. İkinci sezon itibariyle tempo biraz düşse de, anlatının genişlemesi, farklı karakterlerin kendi kabuslarıyla yüzleşmesini izlemek, diziye kısmen romanvari bir boyut kazandırıyo. Birkaç bölümü özellikle gecenin geç saatlerinde izlersen etkisi daha çarpıcı olabilir. Ki ben öyle yapmıştım, kendini uyumaya korkanlarla aynı dünyada hissettiriyo :) Son kısmı her şeyi açıklamaya çalışmak yerine, soruları biraz bizde bırakıyor. Ha tabi olması gereken bu da olabilir çünkü bazı cevaplar ancak uyuyunca görünür. Bu hikayede uyku ölümse, o cevaplara ulaşmak da bir tür intihar diye düşünülebilir. Keyifli seyirler

normativeman 1 year ago

Geliş

Denis Villeneuve

146 Gönderi

Arrival / Geliş. İnsanın zamanı anlamaya çalışması, bi aynaya ama kırık bir aynaya bakması gibi. Görüntü var ama bütün değil. Arrival, bu kırık aynaların her bir parçasına insanın içini koyuyomuș gibi, hem bilimkurgu hem "ağıt", hem dilbilim hem ana yüreği.…devamıArrival / Geliş. İnsanın zamanı anlamaya çalışması, bi aynaya ama kırık bir aynaya bakması gibi. Görüntü var ama bütün değil. Arrival, bu kırık aynaların her bir parçasına insanın içini koyuyomuș gibi, hem bilimkurgu hem "ağıt", hem dilbilim hem ana yüreği. Yalnızca uzaylılarla iletişimi konu edinmiş gibi görünen bir filmde, esas mesele kelimelerin değil, zamanın çözülüşü. Ve çözülürken insanı da sessizce dağıtışı. Sinemanın matematiği bazen çok net çalışır, bu filmdeyse bilinçli bir "flu'luk" var gibi geldi bana. Kamera, karakterin duygularıyla birlikte hareket ediyo, görsel kompozisyon neredeyse edebi bir derinlikle işlenmiş. Her görüntü, geçmiş ve gelecek arasında bir "şimdi" duygusu bırakıyo insanda m. Çünkü burada zaman düz bir hat değil, bir dalga gibi. Ve bu dalganın vurduğu sahil, ne geçmiş ne de gelecek... Sadece kabulleniși işaret ediyo. Spoiler sayılmaz ama filmin ortasına geldiğinde anlıyoruz asıl uzaylı olan onlar değil, zaman. Düşüncelerin bir labirente giriyo ve izleyici olarak yalnızca nereye gittiğini değil, nereye varmak istediğini de sorguluyosun. Kadının çocuğuyla yaşadığı o anlar, daha yaşanmadan özlenmiş gibi. İnsan şunu diyo içinden: “Biliyor olsaydım, yine de sever miydim?” Ve cevabı evet. Bilmek, acıyı yok etmiyo, ona değer katıyo. Film boyunca karakterin yavaş yavaş çözülen yüzü, hayatın bir bütünüyle alınabileceğini gösteriyo. Zira sevmek, yalnızca mutlu sonlarda değil, bile bile hüzünlere yürürken de anlam kazanıyo. Zamanı değiştiremeyiş, kadercilik değil burada. Bilerek seçilen bir yol, hem güzelini hem acısını kapsayan bir onay gibi. Film, dilin sınırlarında dolaşırken izleyiciyi başka bir dilin içine çekiyo, görselliğin, sessizliğin ve ritmin dili bu. Müzik bile konuşmuyo çoğu zaman, yalnızca varlığa eşlik ediyo. Bu sessizlik, insanın en derin yerinden sesleniyo hepimize; "Hayat sadece başına gelenler değil, senin onları nasıl karşıladığından ibaret" Ve bu film, karşılama biçimini değiştirebilecek kadar ağır bir etki bırakabiliyo. Bittiğinde, eğer özünü anlayabildiysek zamanla ilişkin değişiyo. Artık yaşanacak her an, bir seçim. Ve bazı seçimler, sonucu ne olursa olsun güzelliğini kaybetmiyo. Bana göre bir de aslında film zamanla, sevmekle, kaybetmekle ilgili yazılmış görsel bir şiir niteliğinde. Ağır çekimde yürüyen bir bilgelik. Az yukarıda yazdığım gibi şu cümleyle özetlenebilir: "Bir daha olsa, yine severdim."

normativeman 1 year ago

Reacher

Lee Child

53 Gönderi

Reacher. Bozkırın ortasında yürüyen bir suskunluk abidesi. Bildiğimiz üzere çoğu hikaye gürültülü başlar ama sessizlikle hatırlanır. Reacher öyle bir hikaye. Bir kavganın değil, bir yalnızlığın ortasına düşmüşüm gibi hissettim ben. Adamımız yürürken arkasında bıraktığı ayak izleri değil de, konuşmadığı cümleler…devamıReacher. Bozkırın ortasında yürüyen bir suskunluk abidesi. Bildiğimiz üzere çoğu hikaye gürültülü başlar ama sessizlikle hatırlanır. Reacher öyle bir hikaye. Bir kavganın değil, bir yalnızlığın ortasına düşmüşüm gibi hissettim ben. Adamımız yürürken arkasında bıraktığı ayak izleri değil de, konuşmadığı cümleler yankılanıyor gibi. İlk sezon bir kasabanın boğucu düzenine çarpıyor onun varlığı. Polis teşkilatının içindeki çürümüşlük, yerel eşrafın iki yüzlülüğü, işlenen cinayetlerin arkasındaki eski hesaplar... Neler neler.. Hepsi birer bahane aslında. Asıl anlatılan, sessizliğiyle konuşan bir adamın, sistemi kendi yöntemleriyle çözme biçimi. İlk sezonun temposu bana göre kusursuzdu. Sanki her bölüm, yeni bir düğümü çözmek değil, bir hayal kırıklığını daha onarmak gibiydi. İkinci sezon ise daha sert, daha soğuk, kurumsal ihanetler, geçmişten gelen bir birliğin dağılmış parçaları, dostlukla düşmanlığın iç içe geçtiği anlar. Ve en önemlisi, Reacher’ın bir zamanlar ait olduğu bir yerin artık ona ne kadar yabancılaştığı. Burası benim için dizinin en güçlü katmanlarından biriydi. Çünkü bu sezonda, sadece suçlular değil anılar da yargılanıyor. Ve hatta ilk defa, bu dev gövdeli adamın içinde bir çatlağın, bir pişmanlığın kıyısı gözüküyo gibi. İzlerken çoğu zaman su duyguya kapılabiliyo insan, Reacher sadece bir dövüş makinesi değil, bir vicdan terazisi. O terazi öyle hassas ki, bazen bir bakışıyla kimin doğru kimin sahte olduğunu hissedebiliyosun. Bu yüzden hiç bağırmıyor çünkü her sahnesinde haklılığı sessizlikle anlatmanın gücünü taşıyo zaten. Dizi boyunca hiçbir şehir ona ait değil. Otobüs duraklarında geçici bir gölge gibi bekliyo, kasaba, onunla önce bir savaş veriyo, sonra bir hesaplaşıyo falan.. Reacher gittikten sonra her şey yerli yerinde görünse de, bir şey eksik kalıyo, adamın kendisi değil de bıraktığı sarsıntı aslında. Ve şu çok net, dizi, karakterini kutsayan değil, daha ziyade onunla mesafesini iyi ayarlayan bir anlatıya sahip. Ne tanrılaştırıyo ne de küçültüyo. Sadece var olmasına izin veriyo ve bu yüzden biraz daha gerçeği yakalıyo. Nitekim gerçek hayatta da böyle adamlar konuşmaz, sadece ne yapacaklarını bilirler ve olabildiğince yaparlar. Netice itibariyle Reacher’ı izlemek, bir kavgayı değil, bir duruşu izlemek gibi düşünülebilir, ağır, kararlı, bazen can acıtan, bazen beklenmedik bir cümle kadar keskin. Ama her zaman ne yaptığı belli bir adamın izini sürmek gibi. Pişman etmeyen bir yapım bence, tavsiye edilir.

normativeman 1 year ago

Finch

Miguel Sapochnik

37 Gönderi

Finch. Yalnızlığın, sorumluluğun ve varlığın ağırlığını taşıyan sessiz bir yolculuk olarak ele alınabilecek bi filmdi. Finch’i izlerken, bazı sahnelerde insanın gözleri değil iç sesi bile susuyo aslında. O sessizlikte insanın içini kemiren bir şey var, belki yalnızlık, belki ölüm korkusu,…devamıFinch. Yalnızlığın, sorumluluğun ve varlığın ağırlığını taşıyan sessiz bir yolculuk olarak ele alınabilecek bi filmdi. Finch’i izlerken, bazı sahnelerde insanın gözleri değil iç sesi bile susuyo aslında. O sessizlikte insanın içini kemiren bir şey var, belki yalnızlık, belki ölüm korkusu, belki de ardında bir iz bırakma ihtiyacı. Esasında klasik bir kıyamet sonrası hikayesi gibi başlasa da aslında bir tür veda mektubu gibi geldi bana bütünüyle. İnsanlığın dünyaya, bir dostluğa, bir canlıya, hatta bir makinaya bıraktığı son izleri çok hoş şekilde işliyor film. Tom Hanks tabi sonuçta, izlerken, yine öyle bir doğal akış var ki oyunculuk yaptığını unutuveriyosun haliyle. Ama asıl mesele oyunculuk değil zaten, adam adeta role doğmuş. Finch’in yarattığı robot Jeff'e yüklediği anlam, sadece bir görev aktarması değil, neredeyse bir ruh aktarımı. Nitekim bence Jeff, yapay zekadan çok bir çocuğa dönüşmeye başladı bir yerden sonra, hatalar yapan, öğrenen, sevgiye aç biri gibi. Eh bu da bi birey olmanın aşamaları değil mi? Sinematik olarak film fazla gösterişli olmasa da aslında bu yüzden etkili olduğu da düşünülebilir. Renkler solgun, tüm dünya bir eski fotoğraf filtresinin içinde sıkışıp kalmış gibi. Özellikle gün batımı sahnelerinde zamanın geçiciliği değil de tükenmişliği anlatılıyo gibi hissettim. O sahnelerde, güneş bile artık ısıtmıyo diyo insan kendi kendine. Anlatmak istediği insan-makine ilişkisinden daha fazlası bence. Bilinci olan her şeyin bir sorumluluk taşıyıp taşıyamayacağı, yani sevgi öğrenilen bir şey mi mesela? Sadakat yazılabilir bir şey mi? Ve en çok da, biz, gerçekten arkamızda nasıl iz bırakıyoruz? Bir çocuk mu? Bir fikir mi? Ya da sadece bir hayvanın başını okşama anı mı? Spoiler gibi olmayacaktır elbet ama sonlara geldiğimizde gözyaşı değil belki ama yoğun bir sessizlik kalıyo insanda, bağırmadan anlatılan onca şey, ağır ağır insanın kalbinde bir yerlere dokunarak, küçük ama kalıcı bir iz bırakıyo. İzledikten sonra özünü kavradıysanız filmin, sessiz bi odada yürürken bile sessizliği duyar hale geleceksiniz.

normativeman 1 year ago

Zamanda Tutsak

M. Night Shyamalan

85 Gönderi

Old - Zamanda Tutsak. Zamanın sadece geçmediğini, aslında boğuyor olduğunu anlatan tekinsiz sahil masalı.. Film bir sahile hapsediyo bizi. Güneşin altında, denizin kıyısında, hiçbir yere kaçamadan.. Ama bu sahil, bildiğimiz sahillerden değil elbette. Burada zaman bir akarsu gibi akmak yerine…devamıOld - Zamanda Tutsak. Zamanın sadece geçmediğini, aslında boğuyor olduğunu anlatan tekinsiz sahil masalı.. Film bir sahile hapsediyo bizi. Güneşin altında, denizin kıyısında, hiçbir yere kaçamadan.. Ama bu sahil, bildiğimiz sahillerden değil elbette. Burada zaman bir akarsu gibi akmak yerine şelale gibi düşüyo üstüne insanın. Her dakika bir yaş. Her saat bir ömür. Film bi aileyle başlıyo. Tatile gelmişler, sıradan insanlar, sıradan dertleri var. Amaaaa o dertler çok geçmeden başka bir şeye evriliyo, daha hayvani, daha ilkel, daha çaresiz. Çünkü zaman hızlandığında, sıradanlık kalmıyo geriye. İnsan, yavaş yavaş değil, hızlıca çözülüyo. Ve işte o çözülüş, sevgili yönetmenimizin en sevdiği oyun alanı.. Oyunculuklar yer yer dengesiz gelebilir (özellikle bazı çocuk karakterlerin yetişkin versiyonları bocalıyo biraz) ama Gael García Bernal ve Vicky Krieps, anne-baba rolünde ağır bir duyguyu çok sade taşıyolar. Gözlerinin içi yaş alıyo sanki. Bi sahnede sessizce oturup ellerini tuttuklarında özellikle.. Yaşlanmak aslında birlikte yok olmak demek dercesine. Filmdeki en kuvvetli şey ise fikrin kendisi, "Ölüm her zaman köşede bekliyo ama sen onu görmeyince sanki daha uzakta sanıyorsun." Burada ise gözünün önünde, dakika dakika yaşanıyo. Ve insan yaşlanırken sadece bedenini değil, hatıralarını, umutlarını, gururunu da kaybediyo. Film, bu yokoluşu hem fiziksel hem duygusal bir sarmalla anlatıyo. Finali klasik bir Shyamalan hamlesiyle geliyor aşina olanlar için, bazıları için fazla açıklayıcı, bazıları içinse tatmin edici. Ben açıkçası biraz daha belirsizlik isterdim, çünkü bilinmezlik daha çok ürkütüyo beni. Ama yine de film, sırf fikriyle bile akılda kalıcı. Yaşlanmayı sadece bir korku unsuru olarak sunmak değil derdi, onun kaçınılmazlığıyla yüzleşmeni sağlamak. Her şeyin ne kadar hızlı elinden kayıp gidebildiğini fark ettiriyo ve basit bi sahil filmi kafasından ziyade buna parmak basmak istiyo olabilir. Hulasa, bu film belki herkesin tarzı değil ama bir sahil boyunca ömrünü izlemek gibi. Sessizce bakıyo insan ve içinden bir cümle geçiyo; "Demek zaman böyle bir şeymiş.."

normativeman 1 year ago

Siren

Dean White

13 Gönderi

"Siren" Anlat bakalım insanoğlu, efsaneye dokununca ne olurmuş... Diziyi izlerken insan kendini zaman zaman bir doğa belgeselinin kalbinde, zaman zaman da bir karanlık masalın içinde buluyo. Denizden gelen bir varlık fikri eski bir hikaye değil elbette ama burada anlatılan şey,…devamı"Siren" Anlat bakalım insanoğlu, efsaneye dokununca ne olurmuş... Diziyi izlerken insan kendini zaman zaman bir doğa belgeselinin kalbinde, zaman zaman da bir karanlık masalın içinde buluyo. Denizden gelen bir varlık fikri eski bir hikaye değil elbette ama burada anlatılan şey, o alıştığımız güzelim denizkızlarından çok uzak. Buradaki siren, tehlikeli, içgüdüsel, ürkütücü. Gözleriyle insanın içini kazıyo, sesiyle ruhu çiziyo. Ki ben ilk çığlığı duyduğumda bir an sesin fiziksel bir şey olduğunu düşündüm, bildiğiniz tokat gibiydi. Ryn karakteri (bu kadar isimsiz bir figürü böyle büyüleyici kılmak zor bi olay bence), dizinin asıl taşıyıcısı haliyle. Sessizlikleri, garip bakışları, insan olmayan ama insana çok yakın halleri. Oyunculuğunda hem bir çocuk masumiyeti var hem de doğanın acımasız dürtüsü. Onu izlerken insan, "bu yaratık bizden daha mı dürüst acaba?" diye geçiriyo içinden. Dizinin geçtiği kasaba ise başlı başına bir karakter gibi. O nemli sis, tuz kokusu, her şeyin biraz kararmış gibi durduğu atmosfer.. Hikayenin duygusunu sadece sahneler değil, mekan da taşıyo anlayacağınız. Ve evet, zaman zaman senaryo tökezliyo, bazı bölümler kendini tekrar ediyo (özellikle ikinci sezon ortalarında bir sıkışma var) ama bu görsel dil, oyunculuklar ve ses tasarımı o zayıflıkları bir nebze affettiriyo gibi. Dizi doğaya hükmetmeye çalışan insanın ne kadar körleştiğini de anlatıyo aslında. Bilimin, askerin, sistemin, yani bizim. Hepsinin elleri kirlendikçe Ryn’in gözlerindeki doğallık daha çok parlıyo. Bir sahnede Ryn'in denize baktığı an vardı mesela, orada insanın içi acıyo resmen, çünkü biz çoktan o denizi kaybettik. Toparlarsam, bu dizi yalnızca bir doğaüstü gerilim değil. Aynı zamanda insanın özüne, bastırdığı dürtülerine ve kurduğu sistemlerin doğayla çatışmasına dair de çok şey söylüyo. Bir masal gibi başlıyo ama hikayenin derininde çok daha eski, çok daha karanlık bir şey var. Ve açıkçası ben o karanlığı seviyorum.

normativeman 1 year ago

Paramedik

Carles Torras

46 Gönderi

Bir sedyeye sığamayacak kadar çarpık bir ruh halinin filmi The Paramedic… Bu İspanyol gerilimi, seyircisini başından sonuna kadar rahatsız edici bir huzursuzluk duygusuna emanet ediyo bana göre. Angel karakteri, alışıldık kötülüğün değil, içe çökmüş bir boşluğun temsilcisi gibi. Ne bağırır,…devamıBir sedyeye sığamayacak kadar çarpık bir ruh halinin filmi The Paramedic… Bu İspanyol gerilimi, seyircisini başından sonuna kadar rahatsız edici bir huzursuzluk duygusuna emanet ediyo bana göre. Angel karakteri, alışıldık kötülüğün değil, içe çökmüş bir boşluğun temsilcisi gibi. Ne bağırır, ne tehdit eder, sadece susar, izler, plan yapar. Kötülüğü yüksek sesle değil, göz kırpmadan işitiyoruz bu filmde adeta. The Paramedic'i izlerken bir yandan Angel'in içine hapsolmuş o karanlık boşluğa bakıyosun, bir yandan da kendini sorguluyosun. Adam fiziksel olarak felçli ama asıl kırılma, ruhunda gerçekleşmiş. Tekerlekli sandalyeye mahkum oluşu, onun içindeki kontrolsüz öfkeyi ve saplantıları açığa çıkarıyor. O çaresizliği izlerken bazen "Adamın içi paramparça ama dışına vuramıyor" diye düşünüyo insan. Angel o kadar gerçekçi ki, bazen o soğuk bakışlarından gözünü alamıyo insan. Burada öfke değil, donuk bir umutsuzluk var. Angel sadece var olmaya çalışıyo ama kendisi bile bu varoluşu kabul etmekte zorlanıyo. Film, kötülüğü yüksek perdeden bağırmak yerine, sessizce sinsice yayılan bir zehir gibi anlatıyo aslında. Ev ve ambulans gibi dar mekanlar, sıkıştırılmış kadrajlar insanı Angel'in içine hapsediyomușcasına. O soğuk, soluk renkler arasında bir nefes bile almak zorlaşıyor. Bu sıkışmışlık hissi filmin en büyük başarısı ve öne çıkaran yönü bana göre. Filmde gerilim abartmadan, usulca yükseltiliyo ve o baskı iyice içine işliyo insanın. Yani kolay kolay sıçramalı korku sahnelerine sarılmamış, onun yerine yavaş yavaş bunaltıyo insanı. Ama film sadece Angel’in psikolojik çöküşü değil, aynı zamanda güç, kontrol ve teslimiyet üzerine sert bir ayna tutuyo eğer altında biraz anlam aramak isterseniz. Nitekim ben genelde doğrudan anlatılandan ziyade çıkarılabilecek manalara odaklanırım. O denetim arzusu, kaybetme korkusu bir adamı nasıl ele geçirip yıkıma sürükleyebiliyorsa, burada çok net görüyosunuz. Kadın karakter ise biraz daha gölgede kalmış gibi, o tarafı biraz daha derinleştirebilirlerdi aslında. Ama kadın oyuncumuz yine de azıyla çok şeyi veriyor, o kararsızlık ve direnç arasında gidip geliyo, gerektiği kadarı bu kadar mı, eh tartışılır. Netice itibariyle The Paramedic kolay hazmedilecek bir film değil bence, izledikten sonra kendinle hesaplaşmak zorunda kalıyosun bi noktada. Acaba içimde ne kadar Angel var diye mesela sorabilirsin kendine. Diyeceğim şu ki, sizi rahat bırakmayan, içten içe çürütüp huzursuz eden nadir yapımlardan birisidir bu, bence izlemeye değer.