Raf Yorumu: kendinin ağacı (@kendininagaci)

"Kitap bir liman benim için. Kitaplarda yaşadım. Ve kitaptaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim. Kitap benim has bahçemdi. Hayat yolculuğumunun sınır taşları kitaplardı. Daima başka,daima yabancı,hasta bir gurur pencerelerini dış dünyaya kapayan ruh. Düşman çevrede ister istemez kitaplara kaçıyorum. Yani…devamı"Kitap bir liman benim için. Kitaplarda yaşadım. Ve kitaptaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim. Kitap benim has bahçemdi. Hayat yolculuğumunun sınır taşları kitaplardı. Daima başka,daima yabancı,hasta bir gurur pencerelerini dış dünyaya kapayan ruh. Düşman çevrede ister istemez kitaplara kaçıyorum. Yani düşünceye ve edebiyata hür bir tercih sonunda yönelmiyorum. Yaşamak için kendime bir dünya inşa etmek zorundayım. Anlıyorum ki , zalim ve kıyıcı gerçekten kurtulmanın tek çaresi, reel dünyadan kitaplar dünyasına sığınmak. Zaten yaşanılmaz bir dünya idi artık, cinsi buhran, ruhi buhran en küçük pırıltı yoktu hayatında. Oynamadı, çocuk olmadı, içine ve kitaplara kapandı. Gençliğim Allahsız bir çölde akıp giden başıboş bir ırmaktı. Tenin açlığı, ruhun açlığı ve anlaşılmayan bir kalp ve anlaşılmayan bir kafa ve anlaşılmayan bir vücut. Bir pansiyon odasındadır, koca şehirde yapayalnız. Dehasıyla yalnız, kültürüyle yalnız, ıstıraplarıyla yalnız. Yaratamıyorsun. Düşünce…düşünce berraktır, sen düşünemiyorsun. Dış dünyadan kopmuşsun, iç dünyan hasta bir hayvanın korkularını aksettiren ayna…kırık bir ayna. Bakışlarını iç dünyasına çeviren insan, şuurun mağarasında kendi gölgesiyle karşılaşır. Derin bir düşünceyi anlamak, o düşünceyi kavradığımız anda derin bir düşünceye sahip olmaktır. Kendi içine, kendi kalbine inmektir. Hem yalnızız hem beraber. Bir nevi mucize. Şiir bir mikrokozmostu. Bütün ruhunu dökmek istiyordu kelimelere; bütün çilesini, bütün tecrübelerini dökmek istiyordu. Her kitapta kendimizi okuruz, kendimiz ile yatarız her kadında. Kitaplar, kadınlar, şehirler, metruk kervansaraylar gibi boş. Onları dolduran senin kafan, senin gönlün. İnsanları eskisi kadar sevmemek. İnsanları ve eşyayı. Galiba ölmek bu. Bazen bir kuyuya benziyor hayat; kör, pis, zehirli bir kuyuya. Boğuluyorum, ölüme koşacak mecalim kalmıyor, kimseyi görmüyor gözüm. Sevdiklerim yabancılaşıyor. Kitaplar tuğla oluveriyor birden. Dostlarımın sesini tanımıyorum. Varlığım bir tele asılıyor. Bir kâbus bu, bir hastalık. "