Raf Yorumu: zeynepprh (@zeynepprh)

Spoiler içeriyor “Akıl ile deliliğin arası sanıldığı kadar uzun bir mesafe değildir.” Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın kalemine bayıldım. Kendisine boşuna sokağı edebiyata taşımış yazar demiyorlar. Artık favori yazarlarımdan biridir kendisi. Cadı kitabı okuma listemde olan bir kitaptı, hatta geçtiğimiz yılda Furkan Andıç ve…devamı“Akıl ile deliliğin arası sanıldığı kadar uzun bir mesafe değildir.” Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın kalemine bayıldım. Kendisine boşuna sokağı edebiyata taşımış yazar demiyorlar. Artık favori yazarlarımdan biridir kendisi. Cadı kitabı okuma listemde olan bir kitaptı, hatta geçtiğimiz yılda Furkan Andıç ve Buse Meral'in başrolleri paylaştığı aynı isimli filmi de yayımlanmıştı. Filmi henüz izlemedim ama izleme listeme ekledim. Kitabın konusuna gelirsek; Naşit Nefi efendi karısı Binnaz hanımın ölümünden sonra yeniden evlenmek için bir klavuz (çöpçatan) aracılığıyla Fikriye hanıma görücü olur. Fikriye ise kocasını yeni kaybetmiş, bir çocukla dul kalmış, amcasının evinde yaşamaya başlamıştır, bu durum yengesini rahatsız ettiği için Fikriye hanımın Naşit Nefi ile evlenmesine çok sıcak bakmaktadır. Naşit Nefi'nin ölen karısının bir cadı olarak ruhlar aleminden kocasının evlendiği kadınlara musallat olup, birinin de ölümüne sebep olduğu söylentilerine rağmen bu evlilik için Fikriye'ye baskı kurmaya devam eden yenge hanımın ziyaretine Fikriye hanımın eski bir aile dostu gelir. Bir komşusu vasıtasıyla Naşit Nefi efendinin daha önceki karısı Şükriye hanımın cadıyla yaşadıklarını çat pat duyan bu tanıdık soluğu Fikriye hanımın yanında alır. Uyarıları yenge hanım tarafından kulak ardı edilip mantıksız bulununca, Şükriye hanımı ziyaret edip olayları ondan dinlemekte karar kılarlar. Şükriye hanım evlilik süreci boyunca cadıyla yaşadıkları olayları anlatmaya başlar. Bizi de içine çeken bu varlık ve yokluk meselesi kitabın sonuna kadar devam eder. Natüralist bir yazar olan Hüseyin Rahmi, romanda bize halkın dilini, zihniyet yapısını, kadın-erkek ilişkisini çok iyi yansıtmış. Okurken o dönemde var olan bazı zihniyetlerin hâlâ devam ettiğini fark edince üzüldüm. Bunca zaman geçmiş, bunca zaman boşa mı geçmiş, durduğumuz yerde de geçmemiş zaman; bilim, kültür, teknoloji alanında ilerlemeler yaşamışız, bunlara ulaşmada hiçbir sıkıntı yaşamıyoruz çoğumuz ama zihniyet nasıl bu kadar geride kalmış olabilir? Bu duyguyu Sabahattin Ali 'yi okurken de yaşıyorum. Bu ülkede sorunlar asırlara rağmen tüm canlılığını koruyor, çözümleri olsa bile sorunlarla yaşamaya devam eden bir ülkeyiz maalesef. Bu dünyadan soyutlayacak kadar içine çeken ve aynı zamanda da içinde bulunduğum bu dünyaya dair düşüncelere, sorgulamalara iten ve günün sonunda iyi ki edebiyat var dedirten kitapları okumak ayrı bir zevk veriyor, bu kitap da tam olarak böyle bir zevk verdi bana. Dili dönemin yapısını barındırsa da akıcı, sade bir çırpıda okunacak bir üslupla yazılmış. Okumak isteyenlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.