Raf Yorumu: dududey🫧 (@nitekimpossible)

Uyanış, kurgu yönünden beni mükemmel seviyede tatmin etmese de, vurguladığı noktalar açısından değeri olan bir kitaptı. O yüzden kitabı vurgularını yakaladığım kısımlardan inceleyeceğim. Henüz kitabın ithafını okurken bile o feminist rüzgar yüzüme esmişti. Kurgu boyunca zorbalığa, toplumsal cinsiyete, adaletin yanlılığına…devamıUyanış, kurgu yönünden beni mükemmel seviyede tatmin etmese de, vurguladığı noktalar açısından değeri olan bir kitaptı. O yüzden kitabı vurgularını yakaladığım kısımlardan inceleyeceğim. Henüz kitabın ithafını okurken bile o feminist rüzgar yüzüme esmişti. Kurgu boyunca zorbalığa, toplumsal cinsiyete, adaletin yanlılığına kısacası arkası sağlam olmayanın/kadının sesinin yetmediği her şeye bir eleştiri vardı. Bu eleştiriler gittikçe sertleşen sessiz bir fırtına gibiydi. Sessizdi çünkü olaylar "normal"di, olağandı, yeni/sıradışı bir yanı da yoktu, birebir hayatın gerçeğiydi. Fırtınaydı çünkü normalleşen insanlık suçlarına karşı bir mücadele vardı. Ve bu mücadele yalnızca kurgunun bir parçası değildi, hayatımızın bir parçasıydı, bizim bir parçamızdı. Bu açıdan karakterle kolayca ve maksimum düzeyde empati kurabildim. Kitabın içine serpilen ve zihnimde uğuldayan mesajlar, bana bazı konularda ve düşüncelerde o kadar da yalnız olmadığımı bir kez daha hatırlattı. "𝙎𝙖𝙫𝙖şı ç𝙤𝙠𝙩𝙖𝙣 𝙠𝙖𝙮𝙗𝙚𝙩𝙢𝙞ş 𝙖𝙢𝙖 𝙨𝙖𝙫𝙖ş𝙢𝙖𝙠𝙩𝙖𝙣 𝙫𝙖𝙯𝙜𝙚ç𝙢𝙚𝙮𝙚𝙣 𝙗𝙞𝙧𝙞 𝙜𝙞𝙗𝙞𝙮𝙙𝙞." Doğacak bir bebeğin kız olmamasını dilemek... "𝙐𝙢𝙖𝙧ı𝙢 𝙠ı𝙯 𝙙𝙚ğ𝙞𝙡𝙙𝙞𝙧." Her an bir saldırının ihtimalini hissederek hareket etmek... "𝙂𝙚𝙣ç 𝙠ı𝙯𝙡𝙖𝙧ı𝙣ı 𝙠𝙤𝙧𝙪𝙢𝙖𝙮ı 𝙧𝙚𝙙𝙙𝙚𝙙𝙚𝙣 𝙗𝙞𝙧 𝙠ü𝙡𝙩ü𝙧𝙙𝙚 𝙗𝙪 𝙠ı𝙯𝙡𝙖𝙧 𝙣𝙖𝙨ı𝙡 𝙝𝙖𝙮𝙖𝙩𝙩𝙖 𝙠𝙖𝙡𝙖𝙗𝙞𝙡𝙞𝙧 ?" Henüz doğmuş bir bebekten yaşayacağı muhtemel tüm zorluklar için özür dilemek... "𝙆𝙚ş𝙠𝙚 𝙗𝙞𝙧𝙞𝙡𝙚𝙧𝙞 𝙙𝙚 𝙗𝙚𝙣𝙙𝙚𝙣 𝙗ö𝙮𝙡𝙚 ö𝙯ü𝙧 𝙙𝙞𝙡𝙚𝙢𝙞ş 𝙤𝙡𝙨𝙖𝙮𝙙ı. Çü𝙣𝙠ü 𝙗𝙚𝙡𝙠𝙞 𝙙𝙚 𝙝𝙚𝙥𝙞𝙢𝙞𝙯𝙙𝙚𝙣 𝙙𝙖𝙝𝙖 𝙚𝙣 𝙗𝙖ş𝙩𝙖 ö𝙯ü𝙧 𝙙𝙞𝙡𝙚𝙣𝙨𝙚 𝙙𝙖𝙝𝙖 𝙞𝙮𝙞 𝙤𝙡𝙪𝙧𝙙𝙪. 𝘽𝙚𝙡𝙠𝙞 𝙘𝙖𝙣ı𝙢ı𝙯ı𝙣 𝙮𝙖𝙣𝙖𝙘𝙖ğı𝙣ı 𝙗𝙞𝙡𝙞𝙧𝙨𝙚𝙠 𝙙𝙖𝙝𝙖 𝙖𝙯 𝙘𝙖𝙣ı𝙢ı𝙯 𝙮𝙖𝙣𝙖𝙧𝙙ı."