Raf Yorumu: dududey🫧 (@nitekimpossible)

Hapishane koşullarının doğurduğu şair: Nevzat Çelik "saçlarına yıldız düşmüş koparma anne ağlama" Herkesin bildiği bu dizeler Nevzat'ın kaleminden çıkmıştır... 80 darbesi zamanında 19 yaşında idam istemiyle hapse girip yargılanan Nevzat Çelik, her gün ölüm kararının ihtimali altında yaşarken kaleme alıyor…devamıHapishane koşullarının doğurduğu şair: Nevzat Çelik "saçlarına yıldız düşmüş koparma anne ağlama" Herkesin bildiği bu dizeler Nevzat'ın kaleminden çıkmıştır... 80 darbesi zamanında 19 yaşında idam istemiyle hapse girip yargılanan Nevzat Çelik, her gün ölüm kararının ihtimali altında yaşarken kaleme alıyor şiirlerini. 18 ayını hücrede geçirdiği vakitlerde bile umudunu yitirmeyen hayata sıkı sıkıya tutunan bir insan. Bu yıllarda yazdığı şiirlerden oluşan kitabı ödül alıyor, kitabı satış listelerinin başında. Ama o değil ödül törenine katılmak, sevincini sevdikleriyle paylaşamıyor bile. Şafak Türküsü ölümü özleten bir belirsizliğe, kaygılarla geçen şafaklara yazılmış. Ölse dahi bunun ayrılık getirmeyeceğini dile getirdiği gibi; hayata iyi ve güzel bakmayı ortaya koyuyor. Cesaretini, gücünü; sevgisinden, umudundan alıyor. Fakat ben şiir boyutunu fazla uzatmadan kitabın sonunda yer alan birkaç sayfalık kısma değinmek istiyorum. Şahap Balcıoğlu, Şafak Türküsü'yle tanıştıktan sonra Nevzat Çelik'le söyleşi yapmak istiyor fakat verdiği dilekçelerin önü hep kesiliyor, bu nedenle çareyi mektuplaşmakta buluyor. 9 soru-cevaptan oluşan bu yazışmalı söyleşide Çelik, yangının tam ortasında bir yerden sesleniyor ve söyledikleri öyle can alıcı şeyler ki günümüzde de geçerliliğini koruduğunu, kulak asılması gereken meseleler olduğunu düşünüyorum. Bu yönüyle bu söyleşiyi ve Balcıoğlu'nun çabasını çok kıymetli buluyorum. Benim elimdeki kitap 86 yılı 4. baskı, sanıyorum ki sonraki kitaplarda da söyleşi yer almıştır. "Bir yangın vardı, bir çağ yangını. Herkese şu ya da bu oranda bir pay düşüyordu bu yangından. Kıyısında, köşesinde yananlar vardı. Bir de tam ortasında yananlar! Ben yangının tam ortasında, hem de hiç yakınmadan yananları, etiyle kanıyla, özlemleri, kavgaları ve umutları duyurmak istedim."