Raf Yorumu: eylül (@sircafanusta

oldukça şahsi bir geçememişlik öyküsü farkına varabildiğim nüanslarda yeniden doğdum gözlerimi dolduran yeni sebepler buldum bir gün annemin portakallı revanisini yerken tekrardan tat alabildiğimi fark ettiğim, denizde gözlerim kapalı sırtüstü yüzerken bu anı tüm duyularımla deneyimleyebildiğim için doğru mercisini bulamadığım…devamıoldukça şahsi bir geçememişlik öyküsü farkına varabildiğim nüanslarda yeniden doğdum gözlerimi dolduran yeni sebepler buldum bir gün annemin portakallı revanisini yerken tekrardan tat alabildiğimi fark ettiğim, denizde gözlerim kapalı sırtüstü yüzerken bu anı tüm duyularımla deneyimleyebildiğim için doğru mercisini bulamadığım bir şükran duyduğum an gibi, en yakın arkadaşımın, saçlarının uzamasını izlemek güzel dediğinde yolculuğuma eşlik edenlerce kucaklanılmış hissettiğim an gibi, eskiden yaralarımı ve dazlak kafamı kamufle etmek için kullandığım bandanaları, kaşındıran peruğumu bir daha ihtiyacım olup olmayacağına dair tereddüt olmaksızın çöpe attığım, her doktorun sıkı tembihi olan yürüyüş reçetesini uygulamak için babam tarafından sürüklenerek teptiğim güzergahın birebir aynısını tekrardan bu sefer sızlanmadan ve dimdik yürüdüğüm andaki gibi, bana bütün bunların kayıt altına alınmaya değer olduğunu söyleyen bir ses duydum. kimi zaman da çetelesini tuttuğum kayıplara göz atıp bütün bu anları unuttum. heniz hastalıkla lekelenmemiş olan çocukluk hallerimden bir fotoğrafla, annemin artık toz bezi yaptığı babamın eski tişörtünün bize tedavi protokolü açıklandığında onu üzerindeyken parçaladığı anı çağrıştırmasıyla, yolda benimki gibi kayıpları olmaksızın benim küçük başarılarımdan nicelerini elde edenlerin acıyan bakışları altında, sıfır noktasında kendimi buldum. geçmiş olsun mu? geçmiş oldu mu? geçmişi; mercek altındayken herkeste olduğu gibi nostaljik duygularla beraber, ya aştığımı sandığım şeylere gururla gülümseyerek ya da yüzüme geçirilmiş bir poşetmişçesine kısıtlanmış hissederek karşılıyorum. iki türlü de burnum sızlıyor. geçmişi geçemiyorum, o çok hızlı. küçükken mandalları kulak mememe küpe olarak taktığım ve çok acıtmasına rağmen çıkarmadığım o çocukluk inadıyla, geçmişin pençe izlerini onur madalyası ya da bir kolye gibi takıyorum. üfleyince hala yanıyor ama bende çok güzel duruyor. eylül