Raf Yorumu: nyc (@_nyctophilia

İnsan denilen dayanılmaz varlık üzerine konuşacak olduğumuzda bazı totaliter eylemler gerçekleştirmek zorunda kalırız. Bunlardan en basiti insanın insana muhtaçlığının mahkumiyete dönüştürülerek otorite dayatması yapılmasıdır. Ki bu konuda üzerine mahkeme kursak müebbet yiyeceğimiz fikirlerle ahkâm kesmeye kalkar ve kendimizi haklı sanarız.…devamıİnsan denilen dayanılmaz varlık üzerine konuşacak olduğumuzda bazı totaliter eylemler gerçekleştirmek zorunda kalırız. Bunlardan en basiti insanın insana muhtaçlığının mahkumiyete dönüştürülerek otorite dayatması yapılmasıdır. Ki bu konuda üzerine mahkeme kursak müebbet yiyeceğimiz fikirlerle ahkâm kesmeye kalkar ve kendimizi haklı sanarız. İşte bu noktada devreye Gazâ girer, bizim beceremediğimiz insan nefretini ve soyutlanmayı özümseyerek delilikle kutsanır dahası gölgelerin tanrısı olacak seviyeye gelir. Bu delilik öyle ince çizgiler üzerinden ilerler ki her an dengenizi kaybederek kendinizi bu kaosun bir parçası olarak bulabilirsiniz. Ben azdan daha çok ve çoktan daha az şekilde, kaosun direkt kendisi olduğumu hissettim. Her bir cümlede tokat yemişe dönerken Gazâ'nın dönüşümünü gözlemlemek içimde dayanılmaz fırtınalara sebep olmuşken başta bu fırtınanın rüzgar değil de direkt kasırga olarak ekildiğini kabullenmek acı vericiydi. Ki bilirsiniz, biraz morfin sülfat acıya birebirdi. 'Her ne kadar hayat, bizim gibi bir hatayı silemediği için üzerimizi karalamış ve böylece zifiri bir karanlıkta kalmış olsak da' tüm bu balçık ve zifte inat varoluşsal sancımızı sürdürüyor, bir gün Gazâ olmanın kaçınılmaz farkındalığıyla sürünmeye devam ediyoruz. Onun dünyasında sınırlar yok; varoluş, sürekli bir sorgulama ve isyan hâli. Her gözlem, insanın hem kendi içinde hem de başkalarıyla olan ilişkilerinde nasıl çürüdüğünü gözler önüne seriyor. Biz fark etmesek de küçük acılar ve ihmal edilmiş kötülükler orada dururken, Gaza hepsini içselleştiriyor, onları çarpıcı ve yakıcı bir gerçeklik hâline getiriyor ve bu gerçeklik, deliliğe övgü. İnsanlara "dokunmak", onların zaaflarını hissetmek onun için oyun değil; varoluş biçimi. Delilik ile zekâ arasındaki o ince çizgi, onun dünyasında her an kopmaya hazır bir ip gibi sallanıyor. Ve biz bu süreçte nefes almanın bir lüks, var olmanın da baş kaldırı niteliğinde bir isyan olduğunu anlıyoruz. Daha daha ne diyorduk? Okuyun Okuyun değil aslında, çünkü iliklerinize kadar nefret de edebilirsiniz ama ben, iliklerime kadar uyuştuğumu hissettim