İçeriğe geç
DahaKitap · 2013

Tüm Gönderiler

Bazı cümleleri kalbinizi nişan alan kitap. "Sorun da buydu zaten. Herkese, başka hayatların roman gibi gelmesi. Oysa sadece hayattı hepsi. Anlatınca roman olmuyordu." "Düştüğüm karanlığın içinde, bağıra bağıra, kendimi duvarlara vurdum ama herkes uyuduğumu sandı..!"

bu kitabı oturup tek seferde nitirmek pek iyi bir karar değildi sanırım..? okuduktan sonra günlerce etkisinden çıkamadım ve genel olarak okurken çok rahatsız oldum o yüzden hoşuma gitti

Kötü doğulur mu kötü sonradan olunur mu , babam bir katil olmasaydı hiç bilmeyecektim... Az önce filmini izlediğim ve iyiki önce kitabını okumusum dediğim bir daha İnsan kaçakçısı olup kendi cehenneminden kaçamayan bir gazanın hikayesi Cünkü insan kendi gardiyanı olduğu hapishaneden kacamiyor Tam bir yeraltı edebiyatı olan bu kitap ağır bir psikolojiye sahip Yazarın betimleme dehası sayesinde bazı sayfalarinda mide bulantısı yaşayacak kadar kitabın içerisindeydim sanki dünyanın en güzel kiziydim ve beni kolumdan tutup bak bana ne oldu diye içeriye çekti Kitabı okurken sağlam bir psikoloji gerekiyor reşitliğini olgunluğuyla bütünleştiremeyen kişiler için bu kitabı ertelemesini öneriyorum çünkü bu kitabı okumak için resmi reşitlik yetmiyormuş bunu anladım Yaşı ilerlese dahi her zaman bir çocuk üstünden gidiyor bu kitap. Bir çocuğun oynadığı tanrıcılıkla başlıyor ve bir daha kulluğuyla bitiyor. Bir kurbağa gibi oradan oraya atlıyoruz bizde onunla beraber ne de olsa insanin ilk kullandığı alet başka bir insandır. Bu kitabı tavsiye etmek veya etmemekle ilgili bir şey diyemeyeceğim bu çok bu büyük bir yük olurdu çünkü Okumak isteyenler için psikolojik dengenize sağlık ve en azından az ağlamalı okumalar diliyorum

👐Çünkü her insanın, aynı anda, hem iyi hem de kötü olduğu gerçeği kabul edilirse, hayranlık duyulup peşinden ölüme gidilen kim varsa, yani gelmiş geçmiş bütün liderlerin kimliğinde lekelenmeler başlayacaktı. Kafalar karışacak, düşünceler çarpışacak ve kimse kimse için hayatını feda etmeyecekti. 👐İnsanın kullandığı ilk alet, başka bir insandır. 👐Diyor ya Âşık Veysel, 'iki kapılı bir han' diye. Ondan cereyan yapıyor bu hayat! Onun için üşüyorum hep. 👐Düştüğüm karanlığın içinde, bağıra bağıra, kendimi duvarlara vurdum ama herkes uyuduğumu sandı.

"Neye inanmak istiyorsan, ona inan! En azından, kendinden başka, kimse seni kandıramaz." "İnsanın, kendi gardiyanı olduğu bir hapishaneden kaçması çok zordu!" Öncelikle çok sağlam psikolojide olmayanlara tavsiye etmiyorum bunu.⚠️ Çünkü sindirmesi epey bir zor. Benim toparlamam bile uzun sürdü. Çünkü çok ağır bir hikayesi var. Hayata 1-0 geride başlayan Gaza; üstelik yetmiyormuş gibi insan kaçakçısı olan babası etrafında şekillenen olaylar ve daha nice olaylar. Ben bu kitabı Hakan günday yeraltı edebiyatına giriş olarak seçmiştim ve okudum. Bazen sabredemediğim zamanlar oldu ama Gaza için okumaya devam ettim. O kadar etkiledi ki beni.. çocuk doğuştan bir yetenek. Ama bu yeteneği yaşadığı hayat yüzünden körelmektedir. Aslında o hep kendini tanımak için yeni yollar arıyordu. Hayatı boyunca zorluklar ve acılar peşini bırakmıyordu ama o Gaza'ydı.. Ta yüreğimden vurdu beni. Bir karakterle bu kadar bağ kurabileceğimi düşünmemiştim açıkçası. Gerçekliği tüm çıplaklığıyla ele alan bu kitap favorilerimden biri oldu. Eğer "ben bu yükü kaldırabilirim" diyorsanız kesinlikle okuyun derim.

İnsan denilen dayanılmaz varlık üzerine konuşacak olduğumuzda bazı totaliter eylemler gerçekleştirmek zorunda kalırız. Bunlardan en basiti insanın insana muhtaçlığının mahkumiyete dönüştürülerek otorite dayatması yapılmasıdır. Ki bu konuda üzerine mahkeme kursak müebbet yiyeceğimiz fikirlerle ahkâm kesmeye kalkar ve kendimizi haklı sanarız. İşte bu noktada devreye Gazâ girer, bizim beceremediğimiz insan nefretini ve soyutlanmayı özümseyerek delilikle kutsanır dahası gölgelerin tanrısı olacak seviyeye gelir. Bu delilik öyle ince çizgiler üzerinden ilerler ki her an dengenizi kaybederek kendinizi bu kaosun bir parçası olarak bulabilirsiniz. Ben azdan daha çok ve çoktan daha az şekilde, kaosun direkt kendisi olduğumu hissettim. Her bir cümlede tokat yemişe dönerek Gazâ'nın dönüşümünü gözlemlemek içimde dayanılmaz fırtınalara sebep olmuşken, başta bu fırtınanın rüzgar değil de direkt kasırga olarak ekildiğini kabullenmek acı vericiydi. Ki bilirsiniz, biraz morfin sülfat acıya birebirdi. 'Her ne kadar hayat, bizim gibi bir hatayı silemediği için üzerimizi karalamış ve böylece zifiri bir karanlıkta kalmış olsak da' tüm bu balçık ve zifte inat varoluşsal sancımızı sürdürüyor, bir gün Gazâ olmanın kaçınılmaz farkındalığıyla sürünmeye devam ediyoruz. Onun dünyasında sınırlar yok; varoluş, sürekli bir sorgulama ve isyan hâli. Her gözlem, insanın hem kendi içinde hem de başkalarıyla olan ilişkilerinde nasıl çürüdüğünü gözler önüne seriyor. Biz fark etmesek de küçük acılar ve ihmal edilmiş kötülükler orada dururken, Gaza hepsini içselleştiriyor, onları çarpıcı ve yakıcı bir gerçeklik hâline getiriyor ve bu gerçeklik, deliliğe övgü. İnsanlara "dokunmak", onların zaaflarını hissetmek onun için oyun değil; varoluş biçimi. Delilik ile zekâ arasındaki o ince çizgi, onun dünyasında her an kopmaya hazır bir ip gibi sallanıyor. Ve biz bu süreçte nefes almanın bir lüks, var olmanın da baş kaldırı niteliğinde bir isyan olduğunu anlıyoruz. Daha daha ne diyorduk? Okuyun Okuyun değil aslında, çünkü iliklerinize kadar nefret de edebilirsiniz ama ben, iliklerime kadar uyuştuğumu hissettim

İnsanın,yalnızca içine doğduğu dünyaya değil,kendine alışması için de bir süre gerekiyormuş..

Hakan Günday’ın Daha romanı, insan kaçakçılığı ekseninde, acımasız bir büyüme hikâyesi . Ana karakterimiz Gaza, babasının karanlık işlerinin gölgesinde, çocukluğunu ve insanlığını kaybederek büyüyen bir karakter. Kitap, onun gözünden dünyayı anlatırken, Günday’ın sert, gerçekçi ve çarpıcı diliyle gerçekten rahatsız edici bir yolculuk. Romanın en güçlü yönlerinden biri, Gaza’nın iç sesi ve dönüşüm sürecinin olağanüstü bir şekilde işlenmiş olması. Daha 9 yaşında bir çocukken, babasının zoruyla insan kaçakçılığının içine sürüklenen Gaza, zamanla şiddeti, acımasızlığı ve hatta ölümü normalleştiriyor. Eğer edebiyatta karanlık ve sert gerçeklikleri okumaktan çekinmiyorsanız, Daha kesinlikle okunması gereken bir kitap. Ama sizi rahatsız etmeyeceği garantisini kimseye veremem. Kitap bittiğinde, zihninizde derin bir iz bırakacak.

Bir yazar bir okuru "daha" ne kadar yerden yere vurur? Yine bir Hakan Günday kitabı ve yine aklıma şimdiye kadar gelmeyen fikirlerle buluşma yaşadım. Zihnimin bulunduğu kapalı alanda hiç bilmediğim pencerelerin var olduğunu keşfedip, o pencerelerden hangi yöne doğru bakabileceğimi fark ettiğim bir kitap okumuş oldum. Öylesine önemsiyorum ki Hakan Günday kitaplarını, dünya klasiklerini bitirme serüvenimden fırsat buldukça bir kitabına başlama konusunda ısrarcıyım. Okumayan varsa halen, listesine almasını tavsiye ediyorum. Puanım : 8/10

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et