Raf Yorumu: Tsugumo (@hanshiro)

İkinci kez Ishiguro okudum. Kendine has tarzıyla yine ilgi çekici bir roman yazmış. Eser, 1989 yılında Booker Ödülü kazanmış. Bu roman da tıpkı diğer eseri gibi, sadeliği bir sanat haline getirmiş. Yazar, ne olayları ne de karakterlerin iç dünyasını abartılı…devamıİkinci kez Ishiguro okudum. Kendine has tarzıyla yine ilgi çekici bir roman yazmış. Eser, 1989 yılında Booker Ödülü kazanmış. Bu roman da tıpkı diğer eseri gibi, sadeliği bir sanat haline getirmiş. Yazar, ne olayları ne de karakterlerin iç dünyasını abartılı bir dille anlatıyor; aksine, her şeyi olduğu gibi, yalın ve dokunaklı bir şekilde sunuyor. Bu durum, hikayenin derinliğini daha da artırmış. Kitap, kendisini işine adamış, yıllarca Darlington Malikanesi'nin kâhyalığını (başuşak) yapmış olan "Stevens" ağzından anlatılıyor (anladığım kadarıyla ishiguro birinci tekil şahıs anlatımını seviyor, zira diğer okuduğum kitabı da böyleydi). Onun 1950'lerde çıktığı bir araba yolculuğu, sadece bir seyahat olmaktan çıkıp, geçmişe dönük bir hesaplaşmaya dönüşüyor. Stevens'ın anıları, okura İkinci Dünya Savaşı öncesi ve sonrası İngiltere'sinden, aristokratik yapısından ve yozlaşmış düzeninden kesitler sunuyor. Ancak bu tarihi ve sosyal arka plan, soğuk bir anlatımla değil, Stevens'ın katı, mesafeli ve duygularını gizlemeye çalışan kişiliği üzerinden aktarılıyor. En etkileyici bulduğum şeylerden biri, Ishiguro'nun duygu ve düşüncelere yaklaşımı oldu. Bizim kültürümüzde coşkulu tepkilerle karşılanabilecek anlar, Stevens'ın anlatımında neredeyse donuk bir sakinlikle ele alınıyor (özellikle babası ile olan ilişkisi). Ishiguro, duygusal anları doğrudan dile getirmek yerine, o anları çevreleyen küçük detaylarla, ima yoluyla ve Stevens'ın bastırdığı hissiyatlarla veriyor. Bu durum, okuyucunun empati kurmasını zorlaştırsa da, aynı zamanda anlatılan acının ve yalnızlığın ne kadar derin olduğunu hissettiriyor. Kitabın başından sonuna kadar işlenen "onur" ve "haysiyet" kavramlarının aslında birer hapishane olabileceği gerçeği, okuyucuyu derinden etkiliyor. İngiliz edebiyatında Ishiguro dışında hiçbir yazar böyle bir roman yazmazdı diye düşünüyorum, nedenini merak ediyorsanız okumanız gerekiyor. Uzak Tepeler'i bir tık daha çok sevdim ama bu da son derece kaliteli.