Raf Yorumu: Burak (@burakt0)

(Rewatch) Bu filmi izleyip hayran kalmamak imkânsız. İzlemek güç, üzerine düşünmek yıkıcı; içine girmekse neredeyse dayanılmaz. Come and See, her karesiyle seyirciyi içine çeken, her detayında farklı anlamlar saklayan bir başyapıt. Hiçbiri açıkça açıklanmıyor; anlam yoksa bile bir yerden yaratabiliyorsunuz.…devamı(Rewatch) Bu filmi izleyip hayran kalmamak imkânsız. İzlemek güç, üzerine düşünmek yıkıcı; içine girmekse neredeyse dayanılmaz. Come and See, her karesiyle seyirciyi içine çeken, her detayında farklı anlamlar saklayan bir başyapıt. Hiçbiri açıkça açıklanmıyor; anlam yoksa bile bir yerden yaratabiliyorsunuz. Spoiler vermeden örnek vermek gerekirse, Glasha’yı ilk gördüğümüzde üzerindeki yeşil elbise, ıslanınca koyulaşıp neredeyse siyah oluyor. Belki bu sadece rastlantı, belki öylesine çekilmiş bir detay; ama belki de yeşil umut, siyah ise kaybolan umudu temsil ediyordur. Filmin büyüsü de tam burada: her sahnede kendinize anlam çıkarabiliyorsunuz. Birçok kaynakta kötü kişi ve suçlu olarak sadece Hitler gösterilir; ama Elem Klimov cesur bir şekilde, sadece Hitlerin değil, savaştan zevk alan herkesin suçlu olduğunu göstermiş. Belki bazı sahnelerde oyunculuklar doğallıktan uzak ve biraz kasıntı gelebilir; ama bu, filmi kötü yapmıyor. Zaten çoğu sahnede oyunculuklar son derece doğal ve fazlasıyla gerçekçi; izleyiciye yaşanan dehşeti birebir hissettiriyor. İzlerken düşünmeden edemediğim bir konu da şuydu: Savaşın ne olduğunu bilmeyen, her olayda “oraya gidelim savaşalım, buraya da yardım edelim” diyen ergen veya cahil tayfa… Ha, bu filmi izleseler de anlarlar mı emin değilim; ama filmi izleyen hemen herkeste bir farkındalık oluşmuştur. Şiddeti, katliamı, ölen insanları, çocukları, tecavüze uğrayanları tam anlamıyla göstermese de, iliklerinize kadar hissettiren bir film bu. Tam da bu yüzden savaşı en iyi anlatan filmdir Come and See. İnsanları yakarak öldüren, eziyet eden ve tüm bunları yaparken zevk alan askerler, köşeye sıkışınca fener görmüş tavşan gibi oluyor. Aynı şeyler kendilerine yapılınca ise kendi insanını bile sırtından vuracak hâle geliyorlar. Filmin sonunda ise, tüm yıkımın ve acının ortasında hâlâ birilerinin kalbinin ve vicdanının olduğunu gösteriyor Elem Klimov. Filmi izledikten sonra, ilk izlediğimde yaptığım gibi gidip kötü yorum aradım. Nedenini bilmiyorum ama bu filmi sevmemek, kötü demek imkânsız gibi geliyor. Yorumlara baktığımda öyle berbat diyen bir yorumla karşılaşmadım; sevmeyenlerin kendince haklı sebepleri vardı. Çünkü film sadece savaş ve dram filmi olmaktan çok uzak; tamam, onlar da var ama gerilim, psikolojik korku, hatta belki gore gibi türlere de hizmet ediyor. Böyle olunca, bazı izleyiciler için izlemesi zor olabiliyor; ama izlemeyi bir deneyin. Son olarak: “Ben size kazmayın demedim mi?” 9,34/10