Raf Yorumu: A.C.A (@filmrehberi)

İngiltere’nin sakin doğasında geçen bu film, aslında sadece Harold Fry’ın yolculuğu değil. İzlerken fark ettim ki hepimizin içinde bir yolculuk arzusu var. Bazen evden süt almaya çıkarken, bazen geçmişin yükünü sırtımızda taşırken… İnsan, kendini bulmak için mutlaka uzaklara gitmek zorunda…devamıİngiltere’nin sakin doğasında geçen bu film, aslında sadece Harold Fry’ın yolculuğu değil. İzlerken fark ettim ki hepimizin içinde bir yolculuk arzusu var. Bazen evden süt almaya çıkarken, bazen geçmişin yükünü sırtımızda taşırken… İnsan, kendini bulmak için mutlaka uzaklara gitmek zorunda kalıyor. Filmin ilk dakikalarında aklıma takılan soru buydu. Harold’un adımlarını izlerken düşündüm: İyi kalmak yetiyor mu? Hayat bizi öyle köreltiyor ki, çoğu zaman kalbimizin sesini duyamıyoruz. Harold’un yürüyüşü, bu unutulmuş sesi yeniden duyabilme çabasıydı aslında. Film çok sessizdi ama ben bu sessizlikte kendi geçmişimin gürültüsünü duydum. Sarılamadığım insanları, zamanında söyleyemediğim cümleleri, ertelenmiş bir sürü duyguyu… Köpeğe sarıldığı sahnede boğazım düğümlendi. Oğluna sarılamamış bir babanın gecikmiş dokunuşu… Ben de düşündüm: Kaç kez sarılma fırsatını elimden kaçırdım? Kaç kez “sonra söylerim” dedim de, bir daha o an gelmedi? En çok etkilendiğim anlardan biri, karısının sonunda Harold’un yanına gelişi oldu. Hiçbir şey söylemediler, ama “anladım” hissi vardı. Birlikte sustukları geçmişin içinden geçip, sonunda birbirlerini duymaya başlamışlardı. Bu sahnede kendi hayatımı düşündüm: Kaç kişiye yıllarca “duymuyormuş gibi” davrandım? Ve şimdi geriye dönüp baktığımda, keşke onları daha çok duysaydım diyorum. Harold’un yolculuğu aslında benim için bir metafor oldu. Hepimiz bir gün Harold Fry oluyoruz: geçmişin yüküyle yürüyen, affetmekle af dilemek arasında sıkışan, kendini yeniden inşa etmeye çalışan insanlar. Ama mesele şu: Hepimiz Harold Fry olabiliriz, fakat herkes yürüyemez. Ben de düşündüm; belki yola çıkmak için çok fazla bekliyorum. Belki de yapmam gereken tek şey, kapının eşiğini aşmak. Bir yere varmak için değil, kendime varmak için. Bu filmi özellikle kendini affetmekte zorlananlara, limitlerini aşıp bir şey yapabileceğine inanmayanlara öneririm. Çünkü Harold bana şunu hatırlattı: Kendin için bir şey yapmak için hiçbir zaman geç değil. “İçgüdüsel olduğu varsayılan şeylerin gerçekte ne kadar zor olduğu beni hep şaşırtır.” “Benim yaptığımı herkes yapabilir. Ama ihtiyacın olduğunu düşündüğün şeylerden vazgeçmelisin.”