Raf Yorumu: Kitap Katili Güncesi (@kitapkatili)

Bu kitabı okumayan bir babaannem bir de ben kalmıştık. Ben de artık okuyayım dedim. Bir sonraki böyle hedefim de Körlük :) Güzel bir kitaptı, akıcıydı. Bu aralar uzmanlık olarak psikiyatri düşündüğüm için ilgimi daha bir çekti. Kendim de düşünüp aştığım,almaya…devamıBu kitabı okumayan bir babaannem bir de ben kalmıştık. Ben de artık okuyayım dedim. Bir sonraki böyle hedefim de Körlük :) Güzel bir kitaptı, akıcıydı. Bu aralar uzmanlık olarak psikiyatri düşündüğüm için ilgimi daha bir çekti. Kendim de düşünüp aştığım,almaya uğraştığım bazı şeyleri Veronika ile bir daha atlatmak iyi geldi. "Son derece normal bir insan olduğuna inanıyordu. Ölmeye karar vermesinin çok basit iki nedeni vardı, bunları açıklayan bir mektup bırakacak olsa pek çok kişinin ona hak vereceğinden hiç kuşkusu yoktu. Birinci neden: Yaşamındaki her şey hep aynıydı ve bir kez gençliği sona erdi mi hep yokuş aşağı gidecegi belliydi: Yaşlılık dönüşü olmayan izler bırakacak, hastalıklar birbirini kovalayacak, dostlar birer birer yok olacaktı. Yaşamını sürdürmekle hiçbir şey kazanmayacaktı, tam tersine acı çekme olasılığı hep artacaktı. İkinci neden daha felsefiydi: Veronika gazete okuyan, televizyon seyreden, dünyada olup bitenlerden haberli biriydi. Her şey yanlıştı ve kendisi herhangi bir seyi düzeltebilecek durumda değildi- bu, tamamıyla aciz olduğu duygusunu büyütüyordu içinde." "O anda her şeyden nefret ediyordu: kendisinden, dünyadan, önündeki sandalyeden, koridordaki bozuk radyatörden, kusursuz insanlardan, canilerden. Bir akıl hastanesindeydi, insanların genellikle kendilerinden sakladıkları duyguları bastırmamakta özgürdü. Nedense hepimiz yalnızca sevmek, kabullenmek, işlerin kolayını bulmak, çatışmadan kaçınmak üzere yetiştiriliriz." "Derken ruhu yeniden derin bir huzurla doldu, Veronika bir kez daha yıldızlı gökyüzüne ve odayı tatlı bir ışıkla dolduran sevgili yeniaya baktı. Bitimsizlikle sonsuzluğun el ele yürüdüğü izlenimini yaşadı yeniden: Yalnızca birine baksanız bile, örneğin sınırsız evrene; Ötekini; hiç bitmeyen, hiç geçmeyen, hep Şimdi olan Zaman' ın varlığını da seziyorsunuz; yaşamın tüm gizleri hep burada. Koğuştan salona doğru yürüdüğü sırada öylesine katışıksız bir nefret duymuştu ki, artık yüreğinde hiçbir kin kalmamıştı. Yıllarca ruhunun derinliklerinde barındırdığı olumsuz duyguların su yüzüne çıkmasına izin vermişti sonunda. Onları gerçekten hissetmişti, artık gerekli değillerdi, gidebilirlerdi."