Raf Yorumu: hanna (@yasamsiz)

Spoiler içeriyor 20 Yaşıma Mektup ismiyle karşılaştığımda, daha kapağını görür görmez içimde büyük bir beklenti oluşmuştu. Çünkü böyle bir başlık insana umut veriyor; hem samimi bir iç döküş hem de geleceğe ya da geçmişe bırakılmış güçlü öğütler hayal ettiriyor. Düşünsenize, farklı kalemlerin…devamı20 Yaşıma Mektup ismiyle karşılaştığımda, daha kapağını görür görmez içimde büyük bir beklenti oluşmuştu. Çünkü böyle bir başlık insana umut veriyor; hem samimi bir iç döküş hem de geleceğe ya da geçmişe bırakılmış güçlü öğütler hayal ettiriyor. Düşünsenize, farklı kalemlerin kendi 20 yaşlarına döndüklerinde yazacakları mektuplar… Her birinde hayat tecrübesinden süzülen bir ders, bir iz, bir dokunuş olmalıydı. Ben de bu düşünceyle büyük bir heyecanla kitaba başladım. Ama ne yazık ki kitap beklentimi karşılamadı. Evet, bazı yazarların yazıları gerçekten çok güzeldi. İçinde samimiyet vardı, okurken insanı düşündüren, kendi hayatına dönüp bakmaya zorlayan cümleler vardı. Özellikle o satırları okuduğumda gerçekten kitabın hakkını verdiğini hissettim. Öğütleri, uyarıları, içten gelen tavsiyeleri çok kıymetliydi. Bu bölümler olmasa belki kitabı tamamen yarım bırakabilirdim. Fakat işin olumsuz tarafı daha ağır basıyor. Birçok yazar sanki sadece ben de varım demek için yazmış gibi. Yazılar öylesine, sırf sayfa doldurmak için kaleme alınmış hissi veriyor. İki sayfalık boş cümleler, hiçbir detay barındırmayan, okura hiçbir şey katmayan metinler… Bazıları o kadar sıkıcıydı ki gerçekten yarım bırakmak zorunda kaldım. Çünkü okudukça bir şey öğrenemiyor, bir duyguyla baş başa kalamıyor, sadece vakit kaybettiğimi hissediyordum. Dahası, kimi yazılar neredeyse tamamen yazarın kendini tanıtmasına dönüşmüş. Hani bir özgeçmiş yazar gibi; doğdum, büyüdüm, şurada okudum, şunu yaptım… Ama ben bir yazarı tanımak istesem zaten internetten açar bakardım. Burada aradığım şey bu değildi. Aradığım şey, onların kendi 20 yaşlarına dönüp bana da yol gösterecek sözleriydi. Yani kitap, başlığında vaat ettiği amacından sapmış, hatta bir noktada tamamen başka bir şeye dönüşmüş. Sonuç olarak, 20 Yaşıma Mektup çok güzel bir fikirden doğmuş ama uygulanışta harcanmış bir kitap olmuş. İçinde çok değerli, çok dokunan satırlar yok değil, ama bütününe bakıldığında dağınık, amacından uzaklaşmış ve çoğu yerde sıkıcı bir eser çıkmış ortaya. Benim için kitabın belki üçte biri güzeldi, geri kalanı ise ya boştu ya da sıkıcıydı. Büyük bir hevesle başladığım bu kitabın bana kattıkları çok sınırlı kaldı. O yüzden puanım 10 üzerinden 4. Çok daha güzel bir eser olabilirdi, ama maalesef ki harcanmış bir konuya dönüştü.