hanna (@yasamsiz)

Spoiler içeriyor Tamamen merakımdan okumaya başladım ve hakkında yapılan olumsuz yorumların hiç de abartı olmadığını gördüm. Tufan karakterini okumak bile beni sinirlendirdi; kitabı yarım bırakmak zorunda kaldım. Sonunu da öğrendim ve iyi ki devam etmemişim dedim. Kadın karaktere yapılan aşağılamaların, şiddetin, manipülasyonun…devamı

yasamsiz 1 week ago

Mahi Cilt 2

Tuğba Atıcı Coşar

2 Gönderi

Spoiler içeriyor ikinci kitaba başlarken artık bazı sırların açığa çıkacağını, karakterlerin oturup gerçekten konuşacağını ve yaşananların daha mantıklı bir zemine oturacağını düşünmüştüm. Ancak kitabı bitirdiğimde hissettiğim şey bunun tam tersi oldu. İlk kitapta beni rahatsız eden birçok unsur devam ettiği gibi bazı…devamıikinci kitaba başlarken artık bazı sırların açığa çıkacağını, karakterlerin oturup gerçekten konuşacağını ve yaşananların daha mantıklı bir zemine oturacağını düşünmüştüm. Ancak kitabı bitirdiğimde hissettiğim şey bunun tam tersi oldu. İlk kitapta beni rahatsız eden birçok unsur devam ettiği gibi bazı noktalarda daha da büyümüştü. Korkunç! Kitap boyunca Mahinev, Ali Asaf'ın onu aldattığını düşünüyor. Açıkçası okur olarak bizim düşünmemiz gereken şey de bu. Çünkü kitap sürekli olarak bizi bu sonuca yönlendiriyor. Ortada Lina var, ortada başka bir kadın var, ortada yıllarca süren sessizlik var ve ortada cevaplanmayan onlarca soru var. Fakat bütün bunların içinde beni en çok rahatsız eden şey Ali Asaf'ın gerçeği biliyor olmasına rağmen hiçbir açıklama yapmaması oldu. Mahinev soru soruyor. Ali Asaf susuyor. Mahinev cevap bekliyor. Ali Asaf yine susuyor. Mahinev acı çekiyor. Ali Asaf hâlâ susuyor. Bu döngü yüzlerce sayfa boyunca tekrar ediyor. Bakın şaka değil yüzlerce sayfa sürüyo. Bir noktadan sonra bu durum gizem yaratmıyor. Sadece hikâyeyi uzatıyor. Karakterlerin yaşadığı sorunları değil, yazarın hikâyeyi uzatmak için karakterleri konuşturmadığını hissetmeye başladım. İlk kitapta da bu vardı ama ikinci kitapta çok daha yorucu bir hâl almış. Nefes aldırmadı.. Lina karakteriyle ilgili de karışık hisler içerisindeyim. Hikâyeye girişini etkileyici buldum. Annesini kaybetmek üzere olan küçük bir çocuğun hikâyesi doğal olarak insanı etkiliyor. Ancak Mahinev'e bağlanma süreci bana fazla hızlı geldi. Evet, travma yaşayan çocuklar hızlı bağ kurabilir ama burada yaşanan bağın yoğunluğu bana yine de yapay hissettirdi. Sanki duygusal etkiyi artırmak için bazı gelişim aşamaları atlanmış gibiydi. Kitabın sonlarına doğru mektuplarla birlikte öğreniyoruz ki aslında Ali Asaf Mahinev'i aldatmamış. BAYA YARATICISIN YA... Lina onun kızı değilmiş. Başka bir aile kurmamış. Hatta yıllardır Mahinev'i korumaya çalışıyormuş. Fakat burada benim yaşadığım sorun şu: Ben bunları kitabın sonunda öğreniyorum. Kitabın büyük kısmını bunları bilmeden okuyorum. Dolayısıyla süreç boyunca yaşadığım rahatsızlık sonradan gelen açıklamalarla tamamen ortadan kalkmıyor. Ve burada kitabın beni tamamen kaybettiği noktaya geliyoruz. Çok açık konuşacağım asla sahneyi romantik bulmadım tutkulu bulmadım. Tam tersine son derece rahatsız edici buldum. Çünkü o noktada okur olarak benim bildiğim şey şu: Karşımızda yıllarca açıklama yapmayan bir adam var. Karşımızda aldattığını düşündüğümüz bir adam değil mi? ve bu adam ilişki sırasında gelip: "Gözlerini aç, sana kimin dokunduğunu gör." - "Nefret ettiğin adamla seviştiğini görmekten mi utanıyorsun?" - "Kabul et. Ne kadar nefret edersen et seni bu hâle ben getirdim." diyor. Ya siz kafayı mı yediniz? Hiç kitap yazarken yazdığınız cümleleri okumuyor musunuz?? Bu cümlelerin romantik tarafı tam olarak nerede Gerçekten anlamıyorum. Bu sevgi değil, özlem değil, pişmanlık hiç değil. Özellikle "Seni bu hâle ben getirdim." cümlesi beni tamamen hikâyeden kopardı. Çünkü karşındaki insan yıllarca acı çekmiş, sana güvenmiyor, seni başka biriyle sanıyor ve sen çıkıp onun üzerindeki etkinle övünüyorsun. Bu sağlıklı değil ya. Üstelik bu tarz sahnelerin kitap içerisinde problemli bir durum olarak ele alınmaması, aksine romantik ve tutkulu bir an gibi sunulması beni daha da rahatsız etti. Çünkü ben burada aşk değil, güç gösterisi görüyorum. Ben burada sevgi değil, sahiplenme görüyorum. Belki bazı okurlar bu tarz diyalogları çekici bulabilir ama ben kesinlikle bulmadım. Hatta dürüst olmam gerekirse bu sahneden sonra kitaba olan bakışım tamamen değişti. Beni asıl şaşırtan şey ise Ali Asaf değil, Mahinev oldu. Bu karakterin kendine hiç mi saygısı yok? Gerçekten soruyorum. Adamın seni aldattığını düşünüyorsun ve gidiyorsun onu öpüp ilişkiye giriyorsun ya sen iyi misin? Kendine saygında mı yok kızım? Ayrıca mektuplar duygusal olabilir ancak yüzlerce sayfa boyunca kurulan gizemlerin büyük kısmının bu şekilde açıklanması bana kolaycı geldi. Karakterlerin gerçekten yüzleşmesini, birbirlerine hesap sormasını ve oturup konuşmasını görmek isterdim. İkinci seriye geçmişim artık uzatma yani serinin üç kitap olması gerektiğini de düşünmüyorum. Ortadaki temel çatışmaların büyük kısmı insanların birbirleriyle dürüst bir şekilde konuşmasıyla çözülebilecek şeyler. Fantastik bir evren okumuyoruz. Politik entrikalar okumuyoruz. Çok katmanlı bir savaş hikâyesi okumuyoruz. Yüzlerce sayfa boyunca uzayan şey çoğu zaman olaylar değil, söylenmeyen cümleler. Bu yüzden hikâyenin üç kitaba yayılmasını doğal değil, yapay bir uzatma olarak gördüm. Elbette bu seriyi seven insanlar vardır ve onların görüşlerine saygı duyuyorum. Ancak kendi okuma deneyimim açısından baktığımda bu seri bana hitap etmedi. Hatta ikinci kitabın ardından üçüncü kitabı okumayı da düşünmüyorum. Asla. Çünkü kitap boyunca anlatılan ilişkiyi romantik değil, yorucu ve sağlıksız buldum. En sonunda ortaya çıkan gerçekler bile süreç boyunca yaşadığım rahatsızlığı değiştirmedi. Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey büyük bir aşk hikâyesi değil; konuşarak çözülebilecek sorunların yüzlerce sayfa boyunca saçma salak olaylar ile uzatmaları, romantizm adı altında normalleştirilmeye çalışılan problemli ilişki dinamikleri ve karakterlerin bir türlü kuramadığı dürüst iletişim oldu. İlişki yaşamak yerine Ali Asaf olayı anlatsaydı daha mantıklı olurdu yani en azından uzatmaz ve mantığa yatardı...

yasamsiz 1 week ago

Mahi Cilt 1

Tuğba Atıcı Coşar

2 Gönderi

Spoiler içeriyor Mahi – Okuma Deneyimim ve Düşüncelerim Öncelikle kitabın kapağından başlamak istiyorum. İlk kapağı gerçekten beğendim. Dikkat çekici ve kitabın atmosferine uygun duruyor. Ancak ikinci kapağı aynı şekilde beğendiğimi söyleyemem. Bana biraz fazla karmaşık geldi ve bir kitap kapağından çok poster…devamıMahi – Okuma Deneyimim ve Düşüncelerim Öncelikle kitabın kapağından başlamak istiyorum. İlk kapağı gerçekten beğendim. Dikkat çekici ve kitabın atmosferine uygun duruyor. Ancak ikinci kapağı aynı şekilde beğendiğimi söyleyemem. Bana biraz fazla karmaşık geldi ve bir kitap kapağından çok poster tasarımını andırdı. Kitabı açtığımızda bizi günümüz başlıklı bir bölüm karşılıyor. Açıkçası bu bölüm ilgimi çekti çünkü daha ilk sayfalarda büyük sayılabilecek bir spoiler veriliyor ve ister istemez Bu noktaya nasıl geldiler? diye merak etmeye başlıyorsunuz. Kitabı bitirdiğimde bile bende kalan en büyük merak unsuru buydu. Hâlâ karakterlerin günümüzde gördüğümüz noktaya nasıl geldiklerini öğrenmek istiyorum ve ikinci kitabı okuma sebebim büyük ölçüde bu olurdu. Şunu da belirtmem gerekiyor ki bu tamamen benim kişisel okuma tercihim ben kitaplarda ana karakter dışında sürekli başka karakterlerin bakış açısından okumayı sevmiyorum. Mahi ve Ali Asaf'ın bölümlerini okumakta problem yaşamadım çünkü hikâyenin merkezinde onlar var. Ancak Bahar, Kaan ve Ayşe gibi yan karakterlerin bakış açıları bana gereksiz geldi. Bu karakterlerin hikâyeye kattıkları şeyler benim gözümde ana hikâyeyi çok fazla ilerletmiyordu. Bu yüzden onların bölümlerini okurken çoğu zaman kitabın uzatıldığını hissettim. Kendimi kitap okuyor gibi değil de sanki bir dizinin farklı karakterlerine geçiş yapıyormuş gibi hissettim. Kitap boyunca beni en çok rahatsız eden şeylerden biri de karakterlerin ilişki aşamalarını yaşamadan birkaç adım sonrasına zıplamasıydı. Bunun en belirgin örneğini Bahar ve Selim arasında gördüm. Karakterler daha sevgili bile değilken, doğru düzgün flört etmemişken ve birbirlerini yeni yeni tanımaya başlamışken Selim'in bir anda öpemiyor diye evlilik ve ardından nişan konuşması bana oldukça absürt geldi. Üstelik bunu açıklarken "Böyle gizli saklı mı öpeceğim seni?" demesi sahneyi benim gözümde daha da tuhaflaştırdı. Bahar'ın "Daha yeni birbirimize açıldık, sevgili bile olmadık." diyerek buna karşı çıkmasını sonuna kadar haklı buldum. Kitap boyunca genel olarak karakterler ya hiç konuşmuyor ya da konuştuklarında doğrudan üç aşama sonrasına geçiyorlar. Bu da ilişkilerin gelişimini benim için yapaylaştırdı. Mahi ve Ali Asaf ilişkisinde de benzer bir problem yaşadım. Kitabın yüzlerce sayfası boyunca birbirlerini kıskanıyorlar, birbirlerine imalarda bulunuyorlar ve çevrelerindeki herkes ne hissettiklerini anlayabiliyor. Buna rağmen karakterler sürekli konuşmaktan kaçıyorlar. Ulan konuşsanıza! Bir sahnede Ali Asaf konuşmak istiyor, Mahi dinlemiyor. Başka bir sahnede Mahi konuşmak istiyor, Ali Asaf dinlemiyor. Sürekli aynı iletişimsizlik döngüsü tekrar ediyor. Bir noktadan sonra bu durum karakterlerin yaşadığı doğal bir problem gibi değil de hikâyeyi uzatmak için kullanılan bir yöntem gibi hissettirmeye başladı. Mahi karakteriyle ilgili de bazı sorunlar yaşadım. Özellikle verdiği bazı tepkiler bana oldukça çocukça ve abartılı geldi. Örneğin tatlı sahnesinde Ali Asaf ona şakayla takıldıktan sonra Mahi'nin tatlıyı çekip alması, tepsiyi kapıp ortamı terk etmesi bana gereğinden fazla büyük bir tepki gibi geldi. Bu tarz sahnelerde karakterlerin davranışları bana doğal hissettirmedi ve zaman zaman istemeden güldürdü. Benzer şekilde Ali Asaf'ın bazı sahnelerde verdiği tepkiler de bana fazla abartılı geldi. Özellikle dil çıkarma sahnesibunlardan biriydi. Mahi'nin dil çıkarması üzerine Ali Asaf'ın bundan aşırı derecede etkilenip sofradan kalkacak noktaya gelmesini romantik bulamadım. Adam etkilenip sofradan kalkıp ortamı terk ediyo vay arkadaş ya dpwlur8eşejr7rkru Tam tersine oldukça komik ve zorlama geldi. Kitap boyunca buna benzer birkaç sahnede yazarın romantik gerilim yaratmaya çalışırken bazı hareketleri gereğinden fazla büyüttüğünü düşündüm. Bir diğer dikkatimi çeken nokta ise kullanılan dil oldu. Özellikle "inledi" kelimesinin çok sık kullanıldığını hissettim. Normal bir sesleniş bile bazen gereğinden fazla romantik veya yoğun gösterilmeye çalışılmış gibi geldi. Bu durum da bazı sahnelerin doğal etkisini azaltıyordu. İnleyerek mi konuşuyorsunuz siz abi ne bu? Neredeyse bütün karakterler uzun zamandır birbirlerinden hoşlanıyor ama bunu söyleyemiyorlar. Kaan ve Ayşe'de de bunu görüyoruz, Bahar ve Selim'de de görüyoruz, Mahi ve Ali Asaf'ta da görüyoruz. Karakterler değişse de temel dinamiklerin sürekli tekrar ettiğini hissettim. Bu yüzden bir noktadan sonra ilişkiler birbirinden ayrışmamaya başladı. Baya yaratıcı yani. Ayrıca her ilişkinin mutlaka büyük bir problem veya engel üzerinden ilerlemesi de beni biraz yordu. Ayşe'nin annesinin onu istemediği biriyle evlendirmeye çalışması, eve kapatılması, gizli ilişkiler, sürekli ortaya çıkan engeller derken daha doğal ilerleyen bir ilişki görmek isterdim. Her ilişkide mutlaka büyük bir kriz olması bir süre sonra tekrar hissi yaratmaya başladı. Tüm bunlara rağmen kitabın tamamen kötü olduğunu söyleyemem. Baştaki sahneden dolayı merak ettiğim için sayfalar hızlı ilerliyor. Kitabı bitirdikten sonra bile hâlâ "Oraya nasıl geldiler?" sorusunun cevabını merak ediyorum. Ancak benim için kitabın en büyük problemi, ilişkilerin doğal şekilde gelişmek yerine ya gereksiz yere uzatılması ya da bir anda birkaç aşama ileri sıçraması oldu. Sonuç olarak beğendiğim yanları olsa da karakterlerin sürekli iletişim kurmaktan kaçınması, ilişkilerin yapay şekilde uzatılması, yan karakterlerin gereğinden fazla yer kaplaması ve bazı romantik sahnelerin bana oldukça abartılı gelmesi nedeniyle beklentilerimi tam anlamıyla karşılayamadı. Buna rağmen girişte kurulan gizem sayesinde ikinci kitapta olayların günümüz sahnesine nasıl bağlanacağını merak etmeye devam ediyorum.

yasamsiz 2 weeks ago

Yüksek Uçuş

Liz Tomforde

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Benim için tamamen çerezlik bir kitaptı. Boş bir zamanda kafa dağıtmak, biraz eğlenmek ve vakit geçirmek isteyenler için uygun olabilir. Kitap sürüklüyor mu? Evet, sürüklüyor. Bu yüzden okuması zor bir kitap değildi. Ancak bunun dışında bana çok fazla şey sunamadı.…devamıBenim için tamamen çerezlik bir kitaptı. Boş bir zamanda kafa dağıtmak, biraz eğlenmek ve vakit geçirmek isteyenler için uygun olabilir. Kitap sürüklüyor mu? Evet, sürüklüyor. Bu yüzden okuması zor bir kitap değildi. Ancak bunun dışında bana çok fazla şey sunamadı. Öncelikle 595 sayfalık bir roman olacak kadar güçlü bir konuya sahip olduğunu düşünmüyorum. Hikâye rahatlıkla daha kısa tutulabilirmiş. Özellikle bazı olayların ve karakterlerin yaşadığı ayrılık sürecinin gereğinden fazla uzatıldığını hissettim. Hatta bazı bölümler bana tamamen kitabın sayfa sayısını artırmak için eklenmiş gibi geldi. Bu kadar uzun olmasına rağmen olay örgüsünde derinleşen veya kitaba farklı bir boyut kazandıran bir şey göremedim. Erkek karaktere ise daha ilk sayfalardan itibaren nefret ettim. Sürekli kadınların fiziksel özellikleri hakkında konuşması, kalça ve göğüs gibi detayları ön plana çıkarması beni oldukça rahatsız etti. Kadınları bir birey olarak görmek yerine dış görünüşleri üzerinden değerlendiren tavrı hiç hoşuma gitmedi. Cinsel anlamda. Bu yüzden gözümde klasik "playboy erkek" kalıbından öteye geçemedi. Zaten karakterin genel yapısı da "ben kötü çocuğum, kimseye bağlanmam, istediğimi yaparım" tarzında yazılmıştı. İnsanları kullanıp atan, ilişkileri ciddiye almayan bir karakterken ilerleyen sayfalarda bir kadına âşık olup değişmeye başlıyor. Ancak bu dönüşüm bana hiç özgün gelmedi çünkü romantik kitaplarda artık defalarca gördüğümüz klişelerden biri. Kadın karakter ise kilosu ve görünüşü konusunda özgüven problemleri yaşayan bir karakterdi. Onun kendini kabul etme sürecini okumak yer yer hoşuma gitti. Kitapta en sevdiğim noktalardan biri de buydu. Fakat hikâyenin genelinde yaşanan ayrılık ve barışma süreçleri bana oldukça yapay geldi. Özellikle ayrılığın bu kadar uzatılması tamamen kitabı uzatma çabası gibi hissettirdi. Kitapla ilgili en büyük sorunlarımdan biri de çeviriydi. Sürekli tekrarlanan ifadeler, kulağa garip gelen cümleler ve bazı yerlerde gözüme çarpan hatalar vardı. Aynı şeylerin tekrar tekrar anlatılması zaten uzun olan kitabı daha da yorucu hale getirmişti. Bu kadar kalın bir kitabın çeviri aşamasında daha dikkatli kontrol edilmesini isterdim çünkü bazı cümleler gerçekten okuma zevkini düşürüyordu. Buna rağmen kitap tamamen kötü değildi. Zaten klişe olduğunu bilerek okudum cringe geleceğini biliyodum. Bazı sahnelerde eğlendim, bazı yerlerde karakterlere sinirlendim, hatta birkaç kez utanıp of bunu da yapma artık dediğim anlar oldu. Merak unsuru sayesinde de kendini okutmayı başarıyor.

yasamsiz 2 weeks ago

Veyl - Kötülerin Şehri

Fatma Şamata

4 Gönderi

Spoiler içeriyor Veyl Kötülerin Şehri, fikir olarak beni heyecanlandıran ama okudukça potansiyelini kullanamadığını düşündüğüm bir kitap oldu. Kitabın konusu aslında oldukça ilgi çekici suçluların toplumdan tamamen dışlanıp özel bir ada hapishanesine gönderildiği, burada işledikleri suçlara göre renklere ayrıldığı ve her bölgenin kendi…devamıVeyl Kötülerin Şehri, fikir olarak beni heyecanlandıran ama okudukça potansiyelini kullanamadığını düşündüğüm bir kitap oldu. Kitabın konusu aslında oldukça ilgi çekici suçluların toplumdan tamamen dışlanıp özel bir ada hapishanesine gönderildiği, burada işledikleri suçlara göre renklere ayrıldığı ve her bölgenin kendi öncüsü tarafından yönetildiği bir sistem kurulmuş. Katiller, hırsızlar, kaçakçılar ve diğer suçlular aynı adada kendi düzenlerini oluşturuyorlar. Ana karakter Yekta ise bir Gri yani suçunun ne olduğu kesinleşmemiş, neden burada olduğunu bilmeyen ve hafızasını kaybetmiş bir karakter. Kâğıt üzerinde bakıldığında oldukça güçlü bir distopya fikri var ne yazık ki kitap bu fikrin derinliklerine inmeyi tercih etmek yerine çoğu zaman romantik ilişkilere ve karakterler arasındaki çekişmelere odaklanıyor. En çok adanın kendisini merak ettim bölgeler arasındaki güç savaşlarını, öncülerin politik hamlelerini, insanların nasıl hayatta kaldığını, bu düzenin nasıl işlediğini görmek istedim. Çünkü yazarın kurduğu dünya buna son derece müsait. Fakat hikâye ilerledikçe bunların çoğu arka planda kalıyor ve yerlerini karakterler arasındaki flörtleşmeler alıyor. Oysa bu kadar ilginç bir evren varken sayfalar boyunca imalı konuşmalar, laf sokmalar ve romantik gerilim okumak bana büyük bir fırsatın kaçırılmış gibi hissettirdi. Dünya ile karakterlerin birbirine uymaması bize anlatılan yer katillerin, suçluların ve şiddetin kol gezdiği bir ada hapishanesi. İnsanların sürekli ölüm tehdidi altında yaşadığı söyleniyor. Fakat karakterlerin davranışları çoğu zaman bu dünyanın ciddiyetini yansıtmıyor. Özellikle bazı sahnelerde kendimi bir distopya değil de romantik gençlik romanı okuyormuş gibi hissettim. Sürekli birbirine laf atan, imalı konuşan, gereğinden fazla rahat davranan karakterler okudum. Ölümün ve hayatta kalma mücadelesinin merkezde olması gereken bir hikâyede karakterlerin zaman zaman ergenlik seviyesinde tartışmalar yaşaması bana oldukça yapay geldi. Yekta karakteri de ne yazık ki beni ikna edemedi. Kitap boyunca güçlü gösterilmeye çalışılan bir karakter olmasına rağmen ben onu gerçekten güçlü hissedemedim. Sert konuşuyor, tehdit ediyor, karşı çıkıyor ama bunların çoğu sözde kalıyor. Ayrıca hafızasını kaybetmiş, kimseyi tanımayan ve sürekli tehlike altında olan bir insanın insanlara bu kadar hızlı güvenebilmesini de inandırıcı bulmadım. Kitap boyunca sık sık Bu kişiye neden güveniyor?, Bu kadar kısa sürede neden bu kadar yakın hissediyor? diye düşündüm. Özellikle Asil ve Kunter ile olan ilişkilerinde bu durum daha da belirginleşiyor. Asil ve Kunter meselesi ise en çok yorulduğum taraflarından biriydi. Bir tarafta güvenilir ve koruyucu görünen erkek karakter, diğer tarafta tehlikeli ve karanlık geçmişe sahip erkek karakter var. Ortada da kadın başkarakter bulunuyor. Bu yapı artık o kadar sık kullanılıyor ki beni şaşırtmadığı gibi hikâyeyi de tahmin edilebilir hale getirdi. Daha büyük sorun ise karakterlerin birbirlerine karşı hissettikleri duyguların inanılmaz hızlı gelişmesi. Birbirlerini doğru düzgün tanımadan güvenmeye, önemsemeye ve özel hissetmeye başlıyorlar. Ben okur olarak bu duyguların oluşum sürecini göremedim. Sonuçlarını gördüm ama gelişimlerini göremedim. Bu yüzden ilişkiler doğal değil, hızlandırılmış gibi hissettirdi. Özellikle Kunter karakteri benim için hiç çalışmadı. Hikâyenin başında son derece tehlikeli ve korkutucu biri olarak tanıtılan bir karakterin kısa süre sonra romantik ilgi odağına dönüşmesi bana yapay geldi. Kunter'in Yekta'ya olan ilgisini okurken sürekli yazarın beni bu ilişkiye ikna etmeye çalıştığını hissettim ama ben ikna olamadım. Karakterin tehditkâr yönü ile romantik yönü arasında yeterince güçlü bir geçiş kurulamadığını düşünüyorum. Bu yüzden kitap boyunca ne Kunter'e ne de Asil'e karşı bir yakınlık hissedebildim. Toplumdan dışlanmış suçluların yaşadığı, devletin destek vermediği bir ada beklerken karşıma malikaneler, şaraplar, lüks kıyafetler ve gösterişli yaşam alanları çıktı. Kitap bunları açıklamaya çalışsa da ben yine de tam anlamıyla ikna olamadım. Böyle bir ortamdan daha yıkık, daha sert ve daha çaresiz bir görüntü bekliyordum. Bu yüzden ada atmosferi zaman zaman kendi mantığını zayıflatıyormuş gibi geldi. Beni en çok hayal kırıklığına uğratan şey ise kitabın sahip olduğu potansiyeldi. Çünkü bu kurgu çok daha güçlü bir hikâyeye dönüşebilirmiş. Öncüler arasındaki entrikalar, bölgesel savaşlar, güç mücadeleleri, ihanetler, hayatta kalma stratejileri ve ada düzeni çok daha detaylı işlenebilirdi. Karakterler daha stratejik, daha soğukkanlı ve daha zeki yazılabilirdi. Böyle bir dünyada karakterlerin romantik gerilimlerden çok hayatta kalmaya ve güç kazanmaya odaklanmasını beklerdim. Ne yazık ki kitap çoğu zaman kendi en ilginç taraflarını geri plana atıp romantik dinamikleri öne çıkarmayı tercih etmiş. Kötü bir fikir üzerine kurulmuş bir kitap değil. Aksine, oldukça ilgi çekici ve merak uyandıran bir dünyaya sahip. Ancak benim için bu dünya, karakterlerin ve romantik ilişkilerin gölgesinde kalmış. Kitap boyunca en çok ilgimi çeken şey ada ve onun işleyişiyken, en çok karşıma çıkan şey karakterler arasındaki ilişkiler oldu. Bu yüzden kitabı bitirdiğimde aklımda kalan düşünce, kötü yazılmış bir fikir okuduğum değil; çok daha iyi olabilecek bir fikrin tam anlamıyla değerlendirilememiş hâlini okuduğum oldu. Benim için bu kitap, potansiyeli uygulamasından daha güçlü olan eserlerden biri olarak kaldı.

yasamsiz 3 weeks ago

Beyaz Leke 2 - Özgürlük

Aslı Arslan

12 Gönderi

Spoiler içeriyor Çok çelişkili bir kitaptı bitirdiğimde üzülmüştüm ama tatmin olmamıştım. Ağır kayıplar yaşanıyor, karakterler parçalanıyor, insanlar ölüyor, Krallık yıkılıyor ama buna rağmen final bana tamamlanmış hissettirmedi. Bunun sebebi de kitabın özgürlük hikâyesi olarak başlayıp giderek bir aşk ve yas hikâyesine dönüşmesi.…devamıÇok çelişkili bir kitaptı bitirdiğimde üzülmüştüm ama tatmin olmamıştım. Ağır kayıplar yaşanıyor, karakterler parçalanıyor, insanlar ölüyor, Krallık yıkılıyor ama buna rağmen final bana tamamlanmış hissettirmedi. Bunun sebebi de kitabın özgürlük hikâyesi olarak başlayıp giderek bir aşk ve yas hikâyesine dönüşmesi. Öncelikle şunu söylemem gerekiyor: Kitabın en büyük problemi Tugay ve Eftalya'nın hikâyeyi tamamen ele geçirmesi. Çünkü aslında ortada çok daha büyük bir hikâye var. İnsanların kitap okuduğu için öldürüldüğü, çocukların ailelerinden koparıldığı, düşünmenin suç sayıldığı bir düzen var. İlk kitabın sonunda beklentim ikinci kitabın bu düzenin çöküşüne odaklanmasıydı. Ama ikinci kitapta Krallığın yıkılışından çok karakterlerin birbirlerine ne hissettiğini okuyoruz. Mesela Defne'nin ihaneti bence kitabın en güçlü olaylarından biri. Çünkü ilk kez birisi çıkıp BL'nin de masum olmadığını söylüyor. Defne'nin siz de insanları öldürdünüz çıkışı aslında bütün hikâyenin sorgulaması gereken nokta. Eftalya'nın buna itiraz edememesi de önemli. Çünkü gerçekten de savaş boyunca sadece Krallık değil BL de insanların hayatını etkiliyor. Fakat kitap bu konuyu açıyor ve sonra bırakıyor. Oysa ben burada çok daha büyük bir yüzleşme bekliyordum. Çünkü bir direniş örgütünün haklı olması onun kusursuz olduğu anlamına gelmez. Defne konusunda da okurların fazla sert davrandığını düşünüyorum. Çünkü onun hikâyesini dinlediğimizde olay basit bir ihanet olmaktan çıkıyor. Ufuk'un başına gelenler kitabın en karanlık ve en korkunç kısmı olabilir. Bir insanın yönelimi yüzünden yıllarca kapatılması, ilaçlarla kişiliğinin silinmesi, işkence görmesi ve sonunda yaşayan bir propaganda makinesine dönüştürülmesi gerçekten dehşet verici. Burada Krallığın ne kadar korkunç olduğunu ilk kez gerçekten hissediyoruz. Ama ilginç olan şu ki, bu kadar korkunç bir olay yaşanmasına rağmen kitap yine dönüp dolaşıp Tugay ve Eftalya'nın ilişkisine geri dönüyor. Giray ise bana göre kitabın açık ara en iyi karakteri. Hatta dürüst olmam gerekirse finalden sonra Tugay değil Giray aklımda kaldı. Çünkü Tugay ve Eftalya sürekli kahramanlaştırılıyor. Giray ise insan kalıyor. Defne'nin ihanetiyle yıkılıyor, kardeşini korumaya çalışıyor, Tugay'ın dağılmasını izliyor, Eftalya'nın ölümünü görüyor ve bütün bunlara rağmen yaşamaya devam ediyor. Finalde Nida'nın Bir daha onları göremeyeceğim değil mi? sorusuna cevap verememesi bile bana Tugay'ın bütün konuşmalarından daha gerçek geldi. Çünkü orada devrim yok, kahramanlık yok, sadece kayıp var. Tugay karakterine gelirsek, benim asıl problemim burada başlıyor. Çünkü kitap boyunca Tugay neredeyse kusursuz bir figür gibi yazılıyor. Herkes ona hayran, herkes onu takip ediyor, herkes onun sözlerinden etkileniyor. Bir noktadan sonra bir insan değil de sembol gibi durmaya başlıyor. Bunun en büyük örneği finalde halka bıraktığı CD. Konuşma etkileyici mi? Evet ama aynı zamanda çok ironik. Çünkü CD boyunca Tugay insanlara yaşamayı, özgürlüğü korumayı, cesur olmayı anlatıyor. Çocukların korkmadan büyümesini istiyor. İnsanlara özgürlüğün artık onların olduğunu söylüyor. Hatta özgürlüğün gerçek sahibinin halk olduğunu vurguluyor. Eftalya'yı adaletin sesi olarak anıyor ve uğruna öldükleri değerlerin yaşatılmasını istiyor. Ama sonra ne yapıyor? Kendisi yaşamıyor. İşte finalin bence en büyük çelişkisi burada. Çünkü konuşmanın tamamı yaşama ve mücadele etme çağrısı. Ama konuşmayı bırakan kişi birkaç saat sonra intihar ediyor. Bu yüzden ben finalin verdiği mesajla yaptığı şey arasında büyük bir kopukluk olduğunu düşünüyorum. Eftalya'nın ölümüne gelirsek, ben onun ölmesine karşı değilim. Hatta bu kadar ağır bir hikâyede herkesin hayatta kalması daha yapay olurdu. Eftalya'nın asılarak öldürülmesi acımasız ama hikâyenin tonuna uygun. Asıl güçlü olan taraf da Eftalya'nın son anda korkması. Çünkü birçok romanda karakterler ölüm karşısında aşırı sakin yazılır. Burada ise gerçekten ölmek istemiyor. Kurtarılmak istiyor. Yaşamak istiyor. Bu kısmı oldukça gerçek buldum. Fakat Eftalya'nın ölümünden sonra yaşananlar beni daha çok düşündürdü. Çünkü Eftalya son anlarında bile Tugay'a savaşı kazanmasını söylüyor. Yaşamaya devam etmesini söylüyor. Ama Tugay bunu yapmıyor. Krallık yıkılıyor. Demokrasi geliyor. Halk kazanıyor. Yıllardır uğruna savaştıkları amaç gerçekleşiyor. Ve tam bu noktada Tugay uçağı düşürerek hayatına son veriyor. İşte burada ben hikâyenin cesur davranmadığını düşünüyorum. Çünkü asıl zor olan Eftalya'nın yanına gitmek değil. Asıl zor olan Eftalya olmadan yaşamaktı. Asıl zor olan özgürlüğü kazandıktan sonra o özgürlüğün yükünü taşımaktı. Asıl zor olan bütün kayıplarla hayatta kalmaktı. Ve bunu yapan kişi Tugay değil Giray oluyor. Bu yüzden bana göre kitabın sonunda en güçlü karakter Tugay değil Giray. Çünkü Tugay ölümü seçiyor. Giray ise yaşamayı. Kitabın son sayfalarındaki sahneler de bunu destekliyor. Tugay ve Eftalya artık gazetelerde kalan isimler hâline geliyor. Ama hayata devam etmek zorunda kalan kişi Giray oluyor. Nida'nın yanında duran kişi Giray oluyor. Kayıpların yükünü taşıyan kişi Giray oluyor. Bir başka eleştirim de Krallığın yıkılışının beklediğim kadar güçlü işlenmemesi. İki kitap boyunca devasa bir rejim görüyoruz. İnsanlar kitap okudukları için öldürülüyor. Her yere korku hâkim. Ama son aşamada ben Krallığın çöküşünü karakter ölümleri kadar etkili hissedemedim. Eftalya'nın ölümünü, Tugay'ın intiharını, Defne'nin hikâyesini detaylı okuyoruz ama yeni düzeni, halkın geleceğini, sistemin dönüşümünü aynı ağırlıkta göremiyoruz. Bu yüzden kitap bittiğinde aklımda kalan şey özgürlük değil, Adnan değil, Krallık değil, Devrim değil, Eftalya'nın darağacındaki korkusu, Giray'ın çaresizliği, Tugay'ın yıkılışı, Nida'nın ağlaması. Yani kitap bana özgürlüğün kazanılmasını değil, özgürlüğün bedelini hatırlattı. En iyi karakteri Giray, en trajik karakteri Ufuk, en tartışmalı karakteri Defne. Ve onu da çok sevdim. Tugay ve Eftalya ise hikâyenin merkezinde olmalarına rağmen benim için en ilginç karakterler olmadılar. Çünkü finalde asıl güç, kaybetmesine rağmen yaşamaya devam edenlerdeydi. Bu yüzden kitabı kapattığımda aklımda kalan cümle şu oldu: Krallık yıkıldı, özgürlük kazanıldı ama bu hikâyenin gerçek yükünü taşıyan kişi Tugay değil, Giray'dı.

yasamsiz 3 weeks ago

Beyaz Leke

Aslı Arslan

27 Gönderi

Spoiler içeriyor Temelde çok güçlü bir fikirle başlıyor yasaklı kitapların olduğu, insanların düşünceleri nedeniyle cezalandırıldığı ve baskıcı bir Krallık düzeninin hüküm sürdüğü bir dünya. Eftalya’nın babasını kurtarma çabasıyla sistemle karşı karşıya gelmesi ve ardından Tugay’la yollarının kesişmesi oldukça merak uyandırıcı bir giriş…devamıTemelde çok güçlü bir fikirle başlıyor yasaklı kitapların olduğu, insanların düşünceleri nedeniyle cezalandırıldığı ve baskıcı bir Krallık düzeninin hüküm sürdüğü bir dünya. Eftalya’nın babasını kurtarma çabasıyla sistemle karşı karşıya gelmesi ve ardından Tugay’la yollarının kesişmesi oldukça merak uyandırıcı bir giriş sunuyor. Ancak ilerledikçe bu güçlü fikrin, kurulan dünyanın içinde tam anlamıyla karşılık bulamadığını düşünüyorum. Beni en çok rahatsız eden noktalardan biri Eftalya’nın işlediği cinayetti. Hayatında ilk kez bir insan öldüren karakterden bahsediyoruz ve soruşturmanın odağı haline gelmemesi bana gerçekçilikten uzak geldi ya. Üstelik öldürdüğü kişi Krallığın önemli bir ismiydi! hatta olay kalabalık bir ödül töreninde gerçekleşiyor. Buna rağmen hiçbir kamera kaydı, hiçbir şüphe oluşmaması tamamen karakteri güçlü göstermek isterken inandırıcılığı zayıflatmış resmen. Eftalya’nın karakteri genel olarak da bana bir avukat gibi hissettirmedi. Kitapta zeki, başarılı ve mesleğinde güçlü biri olarak anlatılıyor ama davranışları çoğu zaman bunu desteklemiyor. Yer yer fazla çocuksu ve yüzeysel tepkiler vermesi, anlatılan karakter ile gösterilen karakter arasında bir kopukluk yarattı bende. Tugay karakteri ise kitabın en çekici tarafı gibi görünse de bana göre fazlasıyla idealize edilmiş. Hiç sevemedim kendisini Daha çok Giray favorim. Sevdiği kadın için her şeyi yapan, sürekli etkileyici cümleler kuran ve güçlü bir romantik erkek figürü olarak çizilmiş. Ancak bu durum bir noktadan sonra onu gerçek bir karakterden çok, okuyucunun beğenisine göre tasarlanmış bir figüre dönüştürüyor bana kalırsa. Ayrıca örgüt lideri kimliğiyle bazı davranışlarının çelişmesi, hikâyenin direniş kısmından çok romantik tarafını öne çıkarıyor. Aile ilişkilerinde de benzer bir tutarsızlık var. Eftalya’nın annesinin yıllarca süren şiddeti anlatılırken, babasının ona çok düşkün olmasıyla bu durumun aynı ev içinde sürmesi inandırıcı gelmiyor. Bu kadar ciddi bir istismarın fark edilmemesi ya da müdahale edilmemesi baba-kız ilişkisini zayıflatıyor baya kızına gerçekten bu kadar bağlı olan bir babanın yıllarca süren bu duruma sessiz kalması bana mantıklı gelmedi. Bir diğer problem Krallık sisteminin kendi içinde tutarsız işlemesi. Bir yanda kitap okuduğu için insanların idam edildiği son derece baskıcı bir düzen var, diğer yanda ise yıllardır rejime karşı savaşan bir örgüt lideri olan Tugay Çeviker'in oldukça rahat hareket edebilmesi ve kanıt yetersizliğiyle korunması var. Bu iki uç durum aynı sistem içinde net bir şekilde açıklanmıyor. Bu da ister istemez bende bu sistem gerçekten güçlü mü, yoksa sadece hikâyeye göre mi şekilleniyor? sorusunu doğuruyor çünkü aynı sistem konu Tugay'a geldiğinde oldukça zayıf görünüyor. Hapishane sahneleri de ikna edici değildi. Tugay’ın gardiyanlarla ilişkileri, mektuplaşmaların rahatlığı ve genel serbestliği anlatılan baskıcı sistemle çelişiyor. Aynı şekilde sürekli denetim vurgusu yapılan bir dünyada iletişimin bu kadar açık olması tutarlılığı zedeliyor. Bir diğer dikkat çeken nokta Tugay’ın kolu ve sonrasında verilen protez meselesi... Son derece acımasız olduğu söylenen bir sistemin bir yandan ağır cezalar verirken diğer yandan bu tür insani detaylar göstermesi, bana daha çok okuyucunun duygusunu yönetmek için eklenmiş gibi geldi. Kitap boyunca özellikle travmaların ve duygusal geçmişin tekrar tekrar vurgulanması da bir süre sonra etkisini kaybettiriyor. İlk başta güçlü olan duygusal etki, tekrarlandıkça hikâyeyi ileri taşımaktan çok yavaşlatıyor. Sürekli tekrarlandıkça benim üzerimdeki etkisini yitirdi, bazen okuyucunun bazı şeyleri kendi kendine anlamasına da alan bırakılması gerektiğini düşünüyorum. Genel olarak Krallık sistemi de zaman zaman kendi içinde çelişiyor: bir sahnede her şeyi kontrol eden mutlak bir güç gibi, başka bir sahnede ise önemli olayları kaçıran zayıf bir yapı gibi davranıyor. Bu da hikâyedeki tehlike hissini azaltıyor. Yani yeri gelince katı, yeri gelince çekiliyor mu bu baskıcı Krallık bunu mu anlamamız gerekiyor? Evet, bunun bir kurgu olduğunun farkındayım zaten kurgu olduğu için okuyoruz. Ancak kurgu olmak, tutarsızlıkları serbest bırakmak anlamına gelmez. Bir yazar kendi dünyasını kurarken o dünyanın kurallarını da belirler. Okuyucunun beklentisi gerçeklik değil, tutarlılıktır. Eğer bir sistem hem her şeyi gören hem de en temel olayları kaçıran bir yapı olarak yazılıyorsa ya da bir yandan aşırı baskıcıyken diğer yandan kritik noktalarda etkisiz kalıyorsa, bu durum hikâyenin inandırıcılığını zedeler. Bu yüzden benim için kötü bir kitap değil; aksine güçlü bir fikir taşıyan ama bu fikri kurgu tutarlılığı açısından tam olarak taşıyamayan bir kitap. Aslı Arslan’ın dili akıcı ve okuması sürükleyici olsa da, olay örgüsü ve dünya kurgusu çoğu zaman bu güçlü fikri desteklemek yerine zayıflatıyor. Bu nedenle kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey daha çok duygudan ziyade soru işaretleri oldu. Sonuç olarak güçlü bir distopyadan çok, distopik bir zemin üzerine kurulmuş romantik bir kurgu olarak görüyorum. Çünkü kitap bana sistemi ve isyanı anlatmaktan çok, Eftalya ile Tugay’ın ilişkisini merkezde tutan bir hikâye sundu. Not: Eğer bazı olayları anlatırken ilk kitap ile ikinci kitap arasında karışıklık olduysa kusura bakmayın. Serinin iki kitabını da okudum ve finalini de biliyorum. Bu yüzden bazı sahnelerin hangi kitapta geçtiğini net olarak ayırmadan, hikâyeyi bir bütün olarak değerlendirerek yorum yaptım. Eleştirilerim tek bir kitaptan ziyade serinin genel tutarlılığına yöneliktir İkinci seriye de geleceğim zaten.

yasamsiz 1 month ago

Lilith'in Gözyaşları

Anna Tsintsadze

2 Gönderi

Spoiler içeriyor Hem yazarını hem yayınevini uzun zamandır severek takip ediyorum. Üstelik ilk ve tek imzalı kitabım olması sebebiyle benim için manevi değeri de oldukça büyük. Hikâyeye de yabancı değildim; Wattpad döneminde bölümler gelir gelmez okuyanlardan biriydim. Bu yüzden kitaba başlarken oldukça…devamıHem yazarını hem yayınevini uzun zamandır severek takip ediyorum. Üstelik ilk ve tek imzalı kitabım olması sebebiyle benim için manevi değeri de oldukça büyük. Hikâyeye de yabancı değildim; Wattpad döneminde bölümler gelir gelmez okuyanlardan biriydim. Bu yüzden kitaba başlarken oldukça heyecanlıydım ve dürüst olmak gerekirse okurken de sıkılmadım. Kalınlığına rağmen akıcıydı, merak unsuru güçlüydü ve sayfaları çevirmeye devam ettim. Ancak kitabı bitirdikten sonra üzerine düşündüğümde ve farklı eleştirileri dinlediğimde, ilk okuduğum dönemde görmezden geldiğim ya da fark etmediğim bazı problemleri fark ettim. Bugün dönüp baktığımda kitabın güçlü bir fikre sahip olduğunu düşünüyorum ama bu fikrin uygulanışında ciddi eksikler olduğunu da kabul ediyorum. Özellikle hafıza kaybı temasının işlenişi benim için en büyük sorunlardan biri hâline geldi. Ana karakter Meira hafızasını tamamen kaybetmiş şekilde uyanıyor. Böyle bir durumda bir insanın ilk refleksi çevresini anlamaya çalışmak, korkmak, tedirgin olmak ve hayatta kalma içgüdüsüyle hareket etmek olur. Üstelik gözlerini açtığında kendisini tanımadığı bir evde ve karşısında tanımadığı bir erkekle buluyor. Normal şartlarda hafızasını kaybetmiş birinin öncelikle kendi bedenine, kim olduğuna, nerede olduğuna ve karşısındaki insana karşı büyük bir yabancılık hissetmesi gerekir. Fakat Meira'nın davranışları çoğu zaman bunun tam tersini yansıtıyor. Karşısındaki kişiyi tanımıyormuş gibi değil de sanki geçmişten aşina olduğu biriymiş gibi tepki veriyor. Kendisini sorgulaması gereken anlarda karşısındaki erkeğin görünüşünü incelemesi, onu betimlemesi veya aralarındaki gerilimin ön plana çıkması bana oldukça yapay geldi. Çünkü karakterin içinde bulunduğu psikolojik durumla verdiği tepkiler arasında bir uyumsuzluk var. Hafızasını kaybettiği söyleniyor ama bu hafıza kaybının karakter üzerindeki etkileri tam anlamıyla hissedilmiyor. Hatta bazı noktalarda kitap bana hafıza kaybını bir kurgu aracı olarak kullanmış gibi hissettirdi. Karakter bazı temel bilgileri hatırlamazken bazı ayrıntıları son derece net şekilde biliyor. Kim olduğunu sorgularken zevklerini, düşünce biçimini ya da bazı detayları hatırlayabiliyor. Bu da ister istemez "Tam olarak neyi unutmuş?" sorusunu doğuruyor. Hafıza kaybı yaşıyor ama bunun sınırları net çizilmiyor. Bu yüzden okurken karakterin yaşadığı durumun ağırlığını hissedemedim. Karakterler konusunda da benzer sorunlar olduğunu düşünüyorum. Meira ve Uygar arasındaki ilişki dinamiği ilk başta ilgi çekici görünse de ilerledikçe dark romance türünde sıkça karşılaşılan klişelere yaslanıyor. Karakterlerin birbirlerinden nefret ettiğini okuyoruz ancak zaman zaman bu nefretin derinliğini hissetmek yerine türün alışıldık kalıplarını görüyoruz. Özellikle bazı sahnelerde karakterler gerçek insanlar gibi değil de "havalı görünmesi gereken karakterler" gibi davranıyorlar. Anlatım tarafında da problemler olduğunu düşünüyorum. Kitap boyunca bazı cümle yapıları, duygular ve betimlemeler sık sık tekrar ediliyor. Etkileyici olması amaçlanan bazı bölümler tekrar nedeniyle gücünü kaybediyor. Yer yer yazarın kendi sesini duymakta zorlandım çünkü metin, türün alışıldık klişelerinin arasında kayboluyor. Bazı diyaloglar ve sahneler doğal hissettirmekten çok dramatik görünmek için yazılmış izlenimi bırakıyor. Aslında kitabın en güçlü tarafı konusu. Politik çatışmalar, örgütler, ideolojik gerilimler, dini yapılanmalar ve geçmiş hesaplaşmalar gibi birçok ilgi çekici unsur var. Fakat güçlü bir konuya sahip olmak tek başına yeterli olmuyor. Bu fikirlerin uygulanışında yer yer mantık hataları, karakter tutarsızlıkları ve klişeler ortaya çıkınca hikâyenin etkisi de azalıyor. Sonuç olarak kitabı okurken sıkılmadım, hatta merak ederek okudum. Konusunu hâlâ ilgi çekici buluyorum. Ancak bugün dönüp baktığımda ilk düşündüğüm kadar kusursuz bir kitap olduğunu söyleyemem. Güçlü bir potansiyele sahip, ilgi çekici fikirler barındıran fakat karakter yazımı, hafıza kaybı temasının işlenişi ve anlatım tercihleri nedeniyle potansiyelinin tamamına ulaşamamış bir roman olduğunu düşünüyorum.

yasamsiz 1 month ago

Hayat, tabelaya sığmadığı için gittikçe küçülen harflerdir.

yasamsiz 1 month ago

Derz

Hakan Günday

6 Gönderi

Spoiler içeriyor Hakan Günday, Derz de uzun romanların ağırlığını bırakıp daha parçalı ama etkisi yüksek bir anlatı kuruyor. Büyük hikâyeler yerine kısa öykülerle konuşuyor ama bu kısalık, anlattıklarının etkisini azaltmıyor; tam tersine, bazı cümlelerin ve fikirlerin daha sert çarpmasına neden oluyor. Kitap…devamıHakan Günday, Derz de uzun romanların ağırlığını bırakıp daha parçalı ama etkisi yüksek bir anlatı kuruyor. Büyük hikâyeler yerine kısa öykülerle konuşuyor ama bu kısalık, anlattıklarının etkisini azaltmıyor; tam tersine, bazı cümlelerin ve fikirlerin daha sert çarpmasına neden oluyor. Kitap boyunca sosyal, politik ve insana dair birçok meseleye ironik ve yer yer acımasız bir dille yaklaşıyor. Günday’ın burada yaptığı şey aslında bildiğimiz şeyleri süslemek değil; bildiğimiz ama görmezden geldiğimiz şeyleri tekrar yüzümüze çarpmak. Öykülerin önemli bir kısmı devlet, iktidar ve sistem eleştirisi üzerine kurulmuş. Özellikle İmparatorluk Özel Kalem Müdürlüğü’nün Dikkatine gibi metinlerde devletin vatandaşa bakış açısı alaycı ve sert bir dille ters yüz ediliyor. Bürokratik dilin soğukluğu içinde insanın nasıl değersizleştirildiği hissettiriliyor. Siyaset Akademisi 12. Dönem Sözlü Sınavı gibi öykülerde ise siyaset, neredeyse bir tiyatro sahnesi gibi ele alınıyor; ezberlenmiş cevaplar, boş söylemler ve gerçeklikle bağını koparmış bir sistemin ironisi öne çıkıyor. Bazı öykülerde bu eleştiri daha da genişliyor. Örneğin Üst Düzey Yazışmalar gibi metinlerde insan-hayvan ilişkisi üzerinden bile insanın şiddeti ve duyarsızlığı gösteriliyor. Günday’ın dili burada özellikle rahatsız edici bir noktaya geliyor; çünkü anlatmak istediği şeyi yumuşatmıyor, tam aksine keskinleştiriyor. Kitapta yer alan öykü isimleri bile başlı başına bir mesaj taşıyor; uzun, bürokratik, neredeyse makale ya da rapor başlığı gibi duran isimler, içerikteki ironiyi daha baştan kuruyor. Dünyanın İlk Klon Devlet Başkanı ve İç Burkan Dramı ya da Toplum İnşası ve Mühendisliğinde Bir Yalıtım Malzemesi Olarak İnsan Eti Kullanımına İlişkin Kılavuz gibi başlıklar bile zaten kitabın tonunu özetliyor: ciddi görünen şeylerin içinin ne kadar absürt olabileceği. Kitap boyunca dikkat çeken şeylerden biri de Günday’ın küçük metinlerle büyük cümleler kurması. Birkaç sayfalık öykülerde bile toplum, birey, devlet ve güç ilişkileri üzerine ağır eleştiriler var. Kısa olmalarına rağmen bazı hikâyeler uzun roman etkisi bırakıyor; çünkü anlatılan şeyler doğrudan tanıdık geliyor. Okurken evet, bu böyle dedirten ama aynı anda rahatsız eden bir tarafı var. Bu rahatsızlık da aslında kitabın gücünü oluşturuyor. Benim açımdan kitabın en güçlü yanı, Günday’ın diliyle kurduğu o alaycı mesafe oldu. Anlattığı şeylere fazla duygusal yaklaşmıyor; daha çok soğuk bir gözlemci gibi, hatta bazen sistemin içinden konuşuyormuş gibi yazıyor. Bu da eleştiriyi daha keskin hale getiriyor. Okur olarak yer yer güldüğün ama aslında gülerken rahatsız olduğun bir alan yaratıyor. Genel olarak derz, romanlardan farklı olarak daha dağınık ama bilinçli bir parçalanmışlık hissi taşıyor. Tek bir hikâyeye değil, birçok küçük çatlağa bakıyorsun. Ve o çatlakların hepsi aynı yere çıkıyor: insanın, sistemin ve toplumun içindeki bozulmaya.