Raf Yorumu: Bera Nur (@levieden)

murakami’nin deyim yerindeyse zihninin çarpıklığını çok seviyorum. özellikle zaman, mekan, zihin gibi soyut kavramlar üzerine her şeyi iç içe geçiren, giriftleştiren hikaye anlatımını… koltuktan kafa üstü sarkıp bir şeylere bakmak gibi ya da uykuyla uyanıklık arasında gerçekliği karıştırmamız gibi. bir…devamımurakami’nin deyim yerindeyse zihninin çarpıklığını çok seviyorum. özellikle zaman, mekan, zihin gibi soyut kavramlar üzerine her şeyi iç içe geçiren, giriftleştiren hikaye anlatımını… koltuktan kafa üstü sarkıp bir şeylere bakmak gibi ya da uykuyla uyanıklık arasında gerçekliği karıştırmamız gibi. bir örnek vereyim: hepimizin biriyle konuşup da bizi hiç dinlemediği ya da söylediklerimizin ona hiç ulaşmadığı anları olmuştur. bunu şöyle tasvirlemiş murakami syf 114’te: “Demek istediğim şu, ben ne söylersem söyleyeyim, hiçbiri ona ulaşmıyordu. Sanki benimle Eri Asay arasında saydam bir sünger katmanı yükseliyordu, benim ağzımdan çıkan sözcükler bu süngerden geçerken sanki içlerindeki tüm besin emiliyordu. Aslında, Eri benim dediklerimi dinlemiyordu. Konuşurken anlıyordum bunu. Ve onun ağzından çıkanlar da bana doğru düzgün ulaşmıyordu. Çok garip bir histi bu.“ Bu hissi bu şekilde tanımlıyor. Belki burada tuhaf ne var diyeceksiniz ama bahsi geçen Eri karakterini; arka planda odasında uyurken, farklı evrenlere / realitelere geçmiş bir halde okuyoruz. Yani aslında bu konuşmadan soyutlanma halinin sebebinin başka bir evrende uykuda olmamız anlamına gelebileceği gibi bir fikir ortaya atıyor Murakami. karakterlerini de işte bu atmosferde ince ince iplerle birbirine bağlıyor. belki gerçek hayatta hiç karşılaşmayacağını düşündüğümüz insanların çok doğal bir şekilde ve zaten karşılaşmaları gerekiyormuşçasına bir araya gelişlerini görüyoruz. hikayenin 2 şekilde bir anlatımı var: 1) “biz” diliyle, kim ya da be ne olduğunu bilmediğimiz bir “görüş açısı”nın ağzından okuduğumuz bölümler, 2) tanrısal bakış açısıyla okuduğumuz bölümler. bu bilinmeyen “görüş açısı”nın ya da “biz”in ağzından okumak hikayeyi, tüyler ürpertici bir yan da katıyor ve ben bu hissi çok sevdim. hikaye; bu arada, gece yarısına 5-10 dk kala başlıyor, sabah 7’ye doğru da gün aydınlanınca son buluyor. kitabın sonunu herkes beğenmeyebilir ama benim için okeydi. genel olaraksa hikayeyi okumaktan çok büyük keyif aldım. hatta sahilde kafka’dan daha çok sevdim diyebilirim - bir gece sevdalısı olarak 🫠 4.25 / 5 ⭐️