Raf Yorumu: Tsugumo (@hanshiro)

"Yürüyen kaldırımda duruyorum. Renk körlüğü mü başladı, okumuş muydum, uyduruyor muyum, köpekler siyah-beyaz görürmüş güya nesneleri, köpekleştim mi yoksa? Kuşkuya düştüğümü şimdi düşünüyorum. Her şey siyah-beyaz: Kıpkırmızı olması gereken -neden?- bakara gülleri, yemyeşil olması gereken -niçin? çimenler, bordo olması gereken…devamı"Yürüyen kaldırımda duruyorum. Renk körlüğü mü başladı, okumuş muydum, uyduruyor muyum, köpekler siyah-beyaz görürmüş güya nesneleri, köpekleştim mi yoksa? Kuşkuya düştüğümü şimdi düşünüyorum. Her şey siyah-beyaz: Kıpkırmızı olması gereken -neden?- bakara gülleri, yemyeşil olması gereken -niçin? çimenler, bordo olması gereken -niye?- spor arabasından mutlu çift gülücüklerini sergileyen reklam panoları... Bilinmeze götürüldüklerinden habersiz görünen soyunuk, ne erkek, ne dişi insanlar da duruyor, sırtları birbirlerine dönük, nereye baktıkları belli değil. Gökyüzü kapkara. Sağanak yağmur öncesi. Ben giyiniğim, ama titriyorum. Daha yürüyen yollara sıra gelmedi anlaşılan. Çift katlı otobüslerden biri önümde yavaşladı. Pencereleri tozlu. Durdu galiba. O mu, kaldırım mı? Hep aynı hizadayız. Düz mantık gereği ne o, ne kaldırım öyleyse. Arka sıralardan bir pencerenin camı açık. Bu 'ben' miyim? Biri kürek kemiklerimin arasına sokulu anahtarı çevirmeye başladı, sol kolum -belki de sağ- kırık kırık kalkıyor. 'Ben' de beni görmüş olmalı, başını çıkardı pencereden- dev balyozlar pamuk yığınlarına dalıp çıkıyor, çıt yok, dudaklarının kıpırdanışını izliyorum 'ben'in, "buluşalım" demeye mi getiriyor? Sanırım. Ama nasıl, nerede, kaç yüzyıl sonra? İçimdeki gramofon -His Master's Voice-habire baştan çalıyor cızırtılı plağı: Saçmalama. Benimle mi ilgili bu uyarı? Sinirlenmemeliyim, oysa unutmuş olmalıyım öfkeyi. 'Ben' konuşmayı sürdürüyor gibi." (Sayfa 7) Her geçen gün Türk edebiyatında -özellikle öykü türünde- ne çok özgün isim olduğunu keşfediyorum. Vüs'at O. Bener'i ilk kez okudum. Özgünlüğünün hakkını veren bir isim, kendine has bir tarzı var. Bener genel olarak hayatın kendisi gibi karmaşık ve parçalı bir anlatım kullanmayı seçmiş. Öykü, basit bir konu yerine, insanın iç dünyasındaki gelgitleri, çelişkileri ve yaşamın siyahla beyaz arasındaki gri tonlarını ele alıyor (bana göre). Okuyucu genel olarak metnin içinde bir bulmaca çözer gibi ilerler; parçalı anılar, sembolik imgeler ve iç sesler bir araya gelerek -bir noktada durum öykücülüğünü andırır ama tam anlamıyla böyle değildir- anlamı oluşturur. Bu nedenle eser bir olay anlatısından çok, bir duygu ve bilinç akışı deneyimi sunuyor. Bener'in öykücülüğü, okuru pasif bir dinleyici olmaktan çıkarıyor ve metnin anlamını kendisinin inşa etmesini istiyor. Öykü türünde farklı bir şeyler okumak istiyorsanız tavsiye ederim.