Zift gibi bir koyu umutsuzluktu yüreği kapatan, Dalgalar değil çaresizlikti ruhu boğan. Gecenin değil, gölgenin eseriydi etrafı saran, Işığı örten ve asla dağılmayan… Sular sonsuz, dakikalar geçiyor Bir, iki, üç, dört… Zamansız bir kaosun ortası, Ölçüsüz saatler, yıllar ve asırlar……devamı