Hiçbir şey bilmeden hakkımda bir şey bildiğini zannedip anlamını bilmedikleri nahoş şeyler söyleyen insanlar, arkamda bıraktığım yazıları görürseniz çok üzülmeyin olur mu? Cahilliğinize verin.
Karanlıktan doğan bir ışık parçası mıydı, ışık müptelası bir karanlık mı? O, sadece bir insandı. İlk darbeyi aldı, sağına baktı. Haykırışların gökyüzünü doldurmasını izledi. İkinci darbeyi aldı, soluna baktı: kayamayan yıldızları izledi. Diğer darbeyi aldı, önüne baktı. Son cümleyi kendisi…devamıKaranlıktan doğan bir ışık parçası mıydı, ışık müptelası bir karanlık mı?
O, sadece bir insandı.
İlk darbeyi aldı, sağına baktı.
Haykırışların gökyüzünü doldurmasını izledi.
İkinci darbeyi aldı, soluna baktı: kayamayan yıldızları izledi.
Diğer darbeyi aldı, önüne baktı.
Son cümleyi kendisi yazacaktı.
İçinden bir şeyin koptuğunu hissetti, kendisinin olan bir şeyin alındığını.
Sonra kendisinin olmayanları duydu: sessiz yakarışlar, kayıp ruhlar, en içten feryatlar.
Artık hepsi onundu.
“Kimse görmeyecek.”
Sırtındaki sıyrıklarla doğruldu.
“Kimse bilmeyecek.”
Yavaşça ayağa kalktı.
“Acı beni korkutmayacak.”
Masum bir çocuğun hıçkırıklarını boğmasını duydu.
Sevdiğini kaybeden bir kalbin dikişlerinin koptuğunu hissetti.
Ayağa kalkmayı deneyen insanların çukurlarının karanlığı sızdı zihnine.
Hepsi onundu.
Ya yaşayıp öleceksin. Ya öle öle yaşayacaksın. Ya kendini zorlayıp gerekeni yapacaksın. Ya da zorlandığın için yapmayacaksın. Ya çökenlerle birlikte çökecesin. Ya güçlülerle birlikte savaşacaksın. Ya da hayatın boyunca bunların hepsi olacak ve her seçimde farklı hayatların kapısını aralayabileceğini göreceksin.
“Benim yaram iyileşir, ama yaptığın şeyin senin ruhunda kalıcı olması üzücü…” Onunla beraber onunla alakalı şeyleri de sakince yere bıraktı. Bıraktığı yere baktığında birkaç güzel anı ve kendi kanıyla kaplı bir bıçak gördü. Pekâlâ zaten hep kendisinin olan yoldan daha…devamı“Benim yaram iyileşir, ama yaptığın şeyin senin ruhunda kalıcı olması üzücü…”
Onunla beraber onunla alakalı şeyleri de sakince yere bıraktı. Bıraktığı yere baktığında birkaç güzel anı ve kendi kanıyla kaplı bir bıçak gördü.
Pekâlâ zaten hep kendisinin olan yoldan daha dik yürüyerek geçebilirdi.
“Belki çok üzülüp giderim gelmem Belki yağmur olup yağarım bilmem Hiç bitmez bu masal Belki zoru seçmek gelir içimden Belki hayatla yüzleştiğimden Hiç bitmez bu masal…🍃 Yanlış olabilir ama eksik kalmasın Yolumu kendim bulurum sana zahmet olmasın …” 🎼