Raf Yorumu: Seris_Comment (@seris

Haşhaşların Gölgesinde “Zambaklar, zambaklar bana göre değil… Saf ve aziz çiçekleri. Kutsal yerlerde gördüm onları, tütünün hafifçe yükseldiği ve rahibin kadehini kaldırdığı anlarda… Bana göre değil.” Bu satırlar daha filmi izlemeye başlamadan ruhumu ele geçirdi. Bir şiirin gölgesinde, bir filmin…devamıHaşhaşların Gölgesinde “Zambaklar, zambaklar bana göre değil… Saf ve aziz çiçekleri. Kutsal yerlerde gördüm onları, tütünün hafifçe yükseldiği ve rahibin kadehini kaldırdığı anlarda… Bana göre değil.” Bu satırlar daha filmi izlemeye başlamadan ruhumu ele geçirdi. Bir şiirin gölgesinde, bir filmin içine girmek — bu benim için sıradan bir deneyim değildi. Lilies Not for Me, bana göre bir film değil bir yüzleşme. İnsan kendine, arzularına, suçluluklarına, hatta bastırdığı en karanlık duygularına bakmaya cesaret ederse ne olur? Bu film tam olarak bunun cevabını veriyor. Will Seefried, bu hikâyeyi öyle incelikle anlatmış ki, sanki kamera değil, bir anının içinden bakıyoruz. 1920’ler İngiltere’sinin soğuk koridorları, duvarların rutubet kokusu, kilisenin ağır tütsü dumanı… hepsi birer karakter. O baskıyı öyle hissettim ki, zaman zaman nefesim daraldı. Kurgu, tıpkı Owen’in zihni gibi, durup durup geçmişe kayıyor. Bir an şu anda, bir an çocukluğun ağır gölgesinde buluyorsun kendini. Fionn O’Shea bu rol için doğmuş gibi. Gözlerinin kenarında hep bir suçluluk çizgisi, bir “acaba” var. Onu izlerken karakter değil, gerçek bir insan izliyormuş gibi hissettim. Erin Kellyman’ın Dorothy’si ise umut ve acı arasında bir köprü. O, Owen’e sadece şefkat göstermiyor, onu kendine bakmaya zorluyor. Robert Aramayo ve Louis Hofmann, geçmişin iki hayaleti gibi: bir yanda masumiyetin kaybı, diğer yanda ilk aşklar. Onlar olmadan Owen’in hikâyesi eksik kalırdı. Ve işte şiirin ikinci kısmı zihnimde çınlıyor:“Haşhaşları topla bana… Yorgun zihnimin etrafına bağla… Uyuyacağım, uyanmayacağım bir daha, ve her şeyi unutacağım…” Bu sözler Owen’in ruhunun feryadı gibi. Toplum onu tedavi etmeye çalışırken, o sadece unutmak istiyor. Acısını, arzusunu, yasaklı sevdayı. Ama işin acı yanı, unutmak bir kurtuluş olduğu kadar bir ölüm de. Film tam bu ikilemin içinde var oluyor. Ben bu filmi sadece izlemedim, yaşadım. İzlerken sanki kendi gençliğimdeki sıkışmışlıklar, bastırdığım korkular da yüzeye çıktı. Film bittiğinde öyle bir sessizlik oldu ki içimde, hiçbir müzik o anı bozamazdı. Bu yüzden diyorum ki: Lilies Not for Me bir film değil, bir ağıt. Zambakların masumiyetini reddedip haşhaşların karanlığına teslim olanların hikâyesi. Ve belki de bu yüzden çok sevdim. Çünkü bazen en çok acıtan filmler, en çok iyileştirenlerdir.