Raf Yorumu: Seris_Comment (@seris

Her şey bu kadar sıradansa, kimsenin hikâyesi neden bu kadar ağır? Pelin Esmer’in kamerası bu kez Söke’nin taş sokaklarında gezinirken, bir yandan da hafızamızın arka odalarına sızıyor. O Da Bir Şey Mi?, görünüşte küçük ama ruhu büyük kırılmaların filmi… Yönetmenin…devamıHer şey bu kadar sıradansa, kimsenin hikâyesi neden bu kadar ağır? Pelin Esmer’in kamerası bu kez Söke’nin taş sokaklarında gezinirken, bir yandan da hafızamızın arka odalarına sızıyor. O Da Bir Şey Mi?, görünüşte küçük ama ruhu büyük kırılmaların filmi… Yönetmenin alışık olduğumuz o şiirsel ve sade diliyle, gündelik hayatta ağızdan düşünmeden çıkan bir cümleyi, bir hayat meselesine dönüştürmesini izliyoruz. Film, Levent’in kendi travmalarını anlamlandırmak için çektiği kısa film etrafında gelişiyor. Ama bu bir sinema filmi olmaktan öte; bir iç hesaplaşmanın, bir yüzleşmenin ve en çok da suskunlukların filmi. Levent karakterine Timuçin Esen öyle bir derinlik katıyor ki; sanki kelimelere ihtiyaç duymadan, sadece gözleriyle bile bir karakterin geçmişini anlatabiliyor. Aliye karakterini canlandıran Merve Asya Özgür ise tam anlamıyla yılın keşfi. O sakin, doğal, neredeyse belgesel tonunda ilerleyen anlatımıyla; sadece bir karakter değil, bir kadının kuşaktan kuşağa aktarılan sessiz çığlığını temsil ediyor. Sesiyle bizi bir hikâyeye davet etmiyor, resmen o hikâyenin içine bırakıyor. Ve İpek Bilgin… Ah o anne karakteri Nigâr’daki titreyen sabır… Sadece bir sahnesiyle bile anneliğin, kadınlığın, yaş almışlığın ne kadar derin olduğunu yüzümüze vuruyor. Oyunculuk değil, resmen yaşamışlık izliyoruz onda. Yan rollerdeki Nur Sürer, Asiye Dinçsoy, Laçin Ceylan ve Şebnem Hassanisoughi de filme sessiz ama etkili dokunuşlarla katkı sağlıyorlar; sanki yıllardır tanıdığımız ama adını bilmediğimiz kadınlar gibiler. Filmin atmosferi ise başlı başına bir karakter. Söke’nin taş evleri, gölgesini erken salan ağaçları, rüzgârın geçmişten bir şeyler fısıldadığı sokaklar… Her şey özenle dokunmuş. Sinematografi, sadece bir yer göstermiyor; bir duygu coğrafyası yaratıyor. O Da Bir Şey Mi?, sıradanın içindeki olağanüstülüğü yakalayan, sessiz travmaların nasıl yankıya dönüştüğünü anlatan bir yapım. Pelin Esmer’in kadınlık, annelik, bireysellik ve toplumun üzerimize bindirdiği roller konusunda söyleyecek çok şeyi var; ama bunu asla bağırarak değil, fısıldayarak yapıyor. Bu yüzden daha etkili. Bazen yalnızca bir annenin gözlerine bakmak, çocukluğunuza dönmeye yeter. O Da Bir Şey Mi?, izleyenin içini kazıyan, kazıdıkça kendini bulduran bir film. Pelin Esmer yine bizi incelikle paramparça ediyor.