Raf Yorumu: eylülmisali 🦋 (@magicfingers)

⭐⛹🏻⛹🏻‍♀️⭐ Aamir Khan yapımı harika bir filmle geldim bugün sizlere. Biraz önce bitti veee hemen sizlerle paylaşmak istedim ☺️ Ben genel anlamda Aamir Khan filmlerini çok seviyorum zaten özellikle böyle farkındalık yaratmak için olanlarını ayrı bir seviyorum. Filmi izlerken çoook…devamı⭐⛹🏻⛹🏻‍♀️⭐ Aamir Khan yapımı harika bir filmle geldim bugün sizlere. Biraz önce bitti veee hemen sizlerle paylaşmak istedim ☺️ Ben genel anlamda Aamir Khan filmlerini çok seviyorum zaten özellikle böyle farkındalık yaratmak için olanlarını ayrı bir seviyorum. Filmi izlerken çoook eskilere bile gitmiş gelmiş olabilirim. Neyse gelelim filme, film bilindiği üzere özel gereksinimli bireyler ile bir basketbol takım koçu arasında geçiyor. İzlerken birçok konuda farkındalık yaratacağına inanıyorum bu filmin. İnsanların, özel bireylere eksik insan gözüyle bakması, onların farklılıklarını kabul etmek yerine deli, aklı kıt vs gibi etiketlerle ötekileştirmesi malesef şu anda bile günümüzde mevcut. Hatta bunu eğitimli diye nitelendirebileceğimiz kişiler bile yapıyor, bile diyorum çünkü eğitimli bir birey bunu yapıyorsa eğitim almamış, bu kişiler hakkında bilgi sahibi olmayan insanların bu etiketleri yapması kadar doğal ne olabilir ki. Her neyse film zaten başta bu etiketlemeler ile başlıyor zaten ve yüzümüze tokat gibi vuruyor acı gerçeği "herkes deli demiyor mu?" evet gerçek tam anlamıyla bu herkes onlara deli diyor, kimisi sakat diyor, kimisi geri zekalı... Eksik olan onlar mı biz mi? Ya da onların normali ile bizim normalimiz aynı mı olmalı? Belki bizim normalimiz anormaldir? Dedim ya başta beni çok eskilere götürdü bu film diye lisede zorunlu bir ay gönüllü bir ay olmak üzere toplam iki ay rehabilitasyon merkezinde staj yapmıştım yalan söyleye gerek yok başta asla istememiştim çünkü ben duygusal biriyim ve bunu kaldıramazdım. Bilmediğiniz bir ortamda önce sizi eğitimciler yönlendirir onlar ne derse onu yaparsınız bizde öyle yapmıştık aklıma geldikçe nefret ediyorum kendimden 17 yaşındasın bu bir bahanemi asla değil ama belki o eğitimci dediğimiz insan bizi doğru yönlendirseydi 1 hafta boyunca o insanlara bağırıp çağırarak üstünlük kurmaya çalışmazdık. Onlarında diğer çocuklar gibi olduğunu geç fark etmezdik ve kendimize en azından benim için kendime bir vicdan azabı yüklemezdim bir haftalık bir eziyet benim yıllarıma mâl oldu ve olacakta... Her neyse o dönem 7 yaşından 40 yaşına kadar bir çok öğrencimiz vardı ve ne gördüm biliyor musunuz onlara bir damla sevgi verirseniz onlar size dünyaları verir... Filmi izlerken tüm o günler geldi aklıma ilk baştaki tavrım tutumum onların bana tutumları sonra tıpkı Aamir Khan'ın ki gibi bir silkelenme ile kendime gelişim sonra kurulan o bağlar. Komedi tarzında dram yer yer güldüm, yer yer gözlerim doldu. Umarım izleyenler için bir farkındalık olur ve film amacına ulaşır. Böyle filmlerin sayısı artmalı, insanların bakış açıları değişmeli. Neyse yazımı filmden birkaç alıntı ile bitireyim en iyisi 🦋 " Kalpleri bu kadar büyük olanların hiçbir eksiği olamaz." "Ben onları eksik sanıyordum ama bugün anladım ki eksik olan benmişim." Herkesin kendi normali vardır. Sizin normaliniz sizin onların normali onların." 🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋